tag:blogger.com,1999:blog-160477142012-01-23T16:55:38.880+07:00เป็นวัดปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตามแนวมหาสติปัฏฐาน ๔ สร้างขึ้นในปี พ.ศ.๒๕๔๓ ด้วยความศรัทธาอันมีต่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจริยะpipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comBlogger1461100tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-25921315363188375162010-12-31T23:23:00.072+07:002012-01-23T16:55:38.910+07:00<div align="center"><b>คำอำนวยพร<br />ปีพุทธศักราช ๒๕๕๕</b><br /><br />ปีพุทธศักราช ๒๕๕๔ ได้ผ่านไปตามควรแก่เหตุปัจจัย<br />บุคคลบางคนในโลกนี้ย่อมประสบสุขบ้าง ทุกข์บ้าง มีวิกฤตหรือโอกาสบ้าง<br />คละเคล้าสลับกันไป ได้มาหรือเสียไปบ้าง เกิดบ้างดับบ้าง เคียงข้างกันไป<br />สรรพสิ่งล้วนหมุนเวียนเปลี่ยนถ่ายไปตามเหตุปัจจัย<br />จะเอาอะไรหรือไม่เอาอะไร จะยึดถือหรือปล่อยวาง ก็ว่ากันไปตามวิถีแห่งธรรม<br /><br />ขอกราบอาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย จงอำนวยผลดลบันดาลให้ท่านทั้งหลาย ประสบสิ่งอันพึงปรารถนา อันได้แก่ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ พร้อมด้วยธนสาร และธรรมสารสมบัติ ในปีพุทธศักราช ๒๕๕๕ นี้ เทอญ<br /><br /><img style="width: 124px; height: 26px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/TRW3HxkqFzI/AAAAAAAAAFE/wTOb8haRH1E/s320/signature-phra-somsak2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554547059625432882" /><br />พระครูภาวนาวราลังการ วิ.<br />(สมศักดิ์ โสรโท)<br /><br /><hr><br /><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/2555blessing.pdf"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 281px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wcs_3OqPj9Q/TwQuKVa4_xI/AAAAAAAAAJI/c8hjdlowFHo/s400/cover-2555blessing.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693726583986650898" /></a><br /><b>ส.ค.ส. ๒๕๕๕ - โดย โสรโท ภิกขุ</b><br />ฝึกฝนอบรมตนได้แล้ว ประเสริฐกว่า...ใคร<br /><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/2555blessing.pdf">ดาวน์โหลดหนังสือ</a> (6.33 MB)</div><br /><hr><br /><span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vieQ1T7Y5Ds/TwQodaObnmI/AAAAAAAAAI8/gXE8Z-JK_KU/s1600/journal26.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 199px;" alt="อาสภาสาส์น ฉบับที่ ๒๖ ประจำเดือน ก.ย.-ธ.ค. ๒๕๕๕" src="http://3.bp.blogspot.com/-vieQ1T7Y5Ds/TwQodaObnmI/AAAAAAAAAI8/gXE8Z-JK_KU/s200/journal26.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693720314624319074" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสี่เดือน ฉบับที่ ๒๖ <img src="http://photos1.blogger.com/blogger/792/1628/200/new.gif" border="0" alt="" /><br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-26.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (7.94 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table></span><br /><br /><hr><br /><table width="100%" cellpadding="2" cellspacing="3" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="center"><a href="http://youtube.com/bhaddanta" target="_blank"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 36px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-scFyJA0HfVE/TkprzUCeLqI/AAAAAAAAAH0/-YIsMbaMr-U/s400/youtube_logo_standard_againstwhite.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641440012531543714" /></a></td><td width="70%">วัดภัททันตะอาสภาราม ได้เริ่มเผยแพร่วีดีทัศน์เทศนาธรรมให้แก่ผู้ที่สนใจ ผ่าน <a href="http://youtube.com/bhaddanta" target="_blank">Bhaddanta Channel</a> จึงขอเชิญชวนสาธุชน และผู้ที่สนใจทั่วไป ติดตามรับชมได้ทั้งภาพและเสียง นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป</td></tr></tbody></table><br /><br /><hr><br /><table width="100%" cellpadding="2" cellspacing="3" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="center"><a href="http://twitter.com/bhaddanta" target="_blank"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 98px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NT12fFiHtx4/TnDnFv8CruI/AAAAAAAAAIU/wWlSLk2S9WQ/s320/twitter-logo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5652271618303635170" /></a></td><td width="70%">วัดภัททันตะอาสภาราม ได้เปิดให้บริการข่าวสารและกิจกรรมของวัดแก่ผู้ที่สนใจ ผ่าน <a href="http://twitter.com/bhaddanta" target="_blank">Twitter</a> จึงขอเชิญชวนศิษยานุศิษย์ ญาติธรรม และผู้ที่สนใจทั่วไป ติดตามทวีตของวัด ได้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป</td></tr></tbody></table><br /><br /><hr><br /><table width="100%" cellpadding="2" cellspacing="3" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="center"><a href="http://on.fb.me/bhaddanta" target="_blank"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 100px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-TN_kcddXxf4/TnDkKgdYCZI/AAAAAAAAAIM/OJuUkkTp4OQ/s320/facebook-logo.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5652268401512941970" /></a></td><td width="70%">ศิษยานุศิษย์ของวัดภัททันตะอาสภาราม ได้จัดทำหน้าเฟซบุ๊กเพื่อเป็นช่องทางในการพูดคุยกันในหมู่ญาติธรรมและนักปฏิบัติ ผู้ที่สนใจสามารถร่วมสนทนาในช่องทาง <a href="http://on.fb.me/bhaddanta" target="_blank">Facebook</a> ได้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป</td></tr></tbody></table>(หมายเหตุ: หน้าเฟซบุ๊กนี้ มิได้ดูแลโดยวัดภัททันตะอาสภาราม)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-2592131536318837516?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1126081433223864522010-12-31T23:22:00.011+07:002010-12-25T15:48:21.050+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/1600/front.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/front.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="justify">วัดภัททันตะอาสภาราม เป็นวัดปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานที่เปิดให้ประชาชนและเยาวชนทั่วไป เข้ามาปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตามแนวมหาสติปัฏฐาน ๔ เพื่อมุ่งสู่การบรรลุถึง มรรค ผล นิพพาน อันเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุดของพระพุทธศาสนา<br /><br />ผู้ที่สนใจเข้ามาปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน สามารถกำหนดระยะเวลาสำหรับการปฏิบัติที่เหมาะสมกับตนเอง ตั้งแต่ช่วง ๓ วัน ๗ วัน ๑๕ วัน หรือมากกว่านั้น โดยวัดมีตารางเปิดรับผู้เข้าปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานได้ตลอดทั้งปี<br /><br />วัดภัททันตะอาสภาราม ได้ก่อตั้งขึ้นตามชื่อของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจริยะ พระวิปัสสนาจารย์ผู้สืบสายวิปัสสนาวงศ์นับแต่พระโมคคัลลีบุตร ติสสเถระ สาวกองค์สำคัญหลังจากที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานแล้ว ๒๓๕ ปี<br /><br />พระเดชพระคุณหลวงพ่อได้วางรากฐานวิปัสสนาธุระในประเทศไทย นับตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๙๖ ทั้งโดยการสอนวิปัสสนากรรมฐาน ทำหน้าที่สอบอารมณ์ รวมทั้งได้รจนาหนังสือธรรมเกี่ยวกับการปฏิบัติวิปัสสนาเป็นภาษาไทยไว้หลายเล่ม จนมีบุคคลมากมายทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์ที่ได้บรรลุผลแห่งการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตราบจนปัจจุบัน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-112608143322386452?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-32441582012009126502010-12-25T15:49:00.008+07:002011-09-14T23:46:01.864+07:00<span style="font-size:95%;"><div align="center"><b>กำหนดการพิธีพระราชทานเพลิงศพ<br />หลวงพ่อ ดร.ภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ<br />วันอาทิตย์ที่ ๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๔ เวลา ๑๗.๐๐ น.<br />ณ เมรุวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร</b></div><br /><br /><div align="justify">ทางคณะศิษยานุศิษย์ได้กำหนดการพิธีพระราชทานเพลิงศพหลวงพ่อใหญ่ โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธาน ในวันและเวลาดังกล่าว</div><br />(<a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2010/12/blog-post.html">คลิกดูกำหนดการพิธีบำเพ็ญกุศลที่ผ่านมา</a>)<br /><br /><hr><br /><div align="center"><b>ประวัติโดยย่อ<br />หลวงพ่อ ดร.พระภัททันตะ อาสภมหาเถระ<br />ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ</b></div><br /><div align="justify">หลวงพ่อ ดร. พระภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ สังกัดอยู่ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตำแหน่ง ที่ปรึกษาอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ฝ่ายงานวิปัสสนากัมมัฏฐาน เป็นพระสงฆ์ชาวพม่าที่มีภูมิธรรมภูมิความรู้ในเรื่องพระกัมมัฏฐานขั้นสูงสุด จนถึงขั้นได้รับการยกย่องจากรัฐบาลพม่าให้เป็น “อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ” ซึ่งนับว่าเป็นสมณศักดิ์ชั้นพระเถระผู้ใหญ่ถึงได้รับ เข้ามาอยู่สอนพระกัมมัฏฐานที่เรียกว่า “สายยุบหนอ พองหนอ” ในประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๗ ถือว่าได้สร้างคุณูปการต่อพระพุทธศาสนา คณะสงฆ์ไทยและชาวไทย นานัปการ โดยเฉพาะในส่วนงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์ไทย เพราะท่านเป็นผู้ชำนาญการในด้านการวิปัสสนากัมมัฏฐานขั้นสูงสุด จึงทำให้มีพุทธบริษัททั้งพระสงฆ์และคฤหัสถ์ได้เข้ารับการฝึกอบรมพระกัมมัฏฐานจากท่านได้ผลเป็นอย่างดีและเป็นจำนวนมาก จึงทำให้งานวิปัสสนากัมมัฏฐานซึ่งเป็นการอบรมจิตใจของพุทธบริษัทเจริญก้าวหน้าเป็นอย่างยิ่ง และเป็นที่ปรากฏไปทั่ว โดยที่มี หลวงพ่อ ดร. พระภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ เป็นผู้นำในเรื่องการฝึกอบรมพระกัมมัฏฐาน เป็นสัญลักษณ์งานพระกัมมัฏฐาน ทำให้การพระศาสนาของคณะสงฆ์ไทยเจริญก้าวหน้า จนบัดนี้<br /><br />โดยที่หลวงพ่อ ดร. พระภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ เป็นพระเถระที่มีศีลาจารวัตรเรียบร้อยดีงาม และได้บำเพ็ญคุณประโยชน์ไว้กับพระศาสนาและชาติบ้านเมืองเป็นเอนกประการตามที่กล่าวมาแล้ว รวมทั้งเป็นที่เคารพนับถือของพระเถรานุเถระพระภิกษุสามเณรและสาธุชนโดยทั่วไป จึงเป็นเหตุให้ท่านได้รับการประกาศเกียรติคุณในชั้นดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยศรีปทุม ตามลำดับ และนับเป็นเกียรติคุณอันสูงสุดเมื่อท่านได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้เป็นภิกษุอาพาธในพระบรมราชานุเคราะห์ ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๔๗ อีกทั้ง ยังได้รับพระราชทานน้ำสรงศพ เป็นกรณีพิเศษ ใน วันศุกร์ ที่ ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓ เวลา ๑๗.๐๐ น. นับเป็นเกียรติแก่ท่านและคณะศิษยานุศิษย์ อย่างล้นพ้นหาที่สุดมิได้<br /><br />ในที่สุด ท่านพระภัททันตะ อาสภมหาเถระ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ ได้ถึงมรณภาพด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓ เวลา ๑๙.๕๕ น.</div><br /><div align="center"><b>รวมอายุ ๑๐๐ พรรษา ๘๑</b></div><br /><br />• ตามรอยต้นทางธรรมของพระอาจารย์ใหญ่ จากหนังสือ <a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/vipassanawong.pdf"><b>วิปัสสนาวงศ์</b></a><br />&nbsp&nbsp&nbspรจนาโดย พระพรหมโมลี (วิลาศ ญาณวโร ป.ธ.๙)<br /><br />• สกู๊ปพิเศษออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ <a href="http://bit.ly/PhraAjahnBhaddanta"><b>สปริงนิวส์</b></a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-3244158201200912650?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-85697173357519698752010-12-04T18:13:00.006+07:002011-05-04T18:35:18.823+07:00<div align="center">กำหนดการพิธีบำเพ็ญกุศลศพ<br />หลวงพ่อ ดร.ภัททันตะ อาสภมหาเถระ ธัมมาจริยะ อัคคมหากัมมัฏฐานาจาริยะ<br />ณ พระตำหนักสมเด็จพระสังฆราช คณะ ๑ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์<br /><br /><hr><br />พิธีรับพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ<br />วันศุกร์ ที่ ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓</div><br /><table width="100%" cellpadding="1" cellspacing="0" border="0"><tbody><tr><td width="15%" valign="top">๑๓.๐๐ น.</td><td width="85%" valign="top">เคลื่อนศพจากโรงพยาบาลศิริราช มายังพระตำหนักฯวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์</td></tr><tr><td valign="top">๑๔.๐๐ น.</td><td valign="top">เปิดให้พระสงฆ์ ศิษยานุศิษย์ ญาติธรรมทั่วไป เข้าถวายน้ำสรงศพ</td></tr><tr><td valign="top">๑๗.๐๐ น.</td><td valign="top">พิธีรับพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ</td></tr><tr><td valign="top">๑๙.๐๐ น.</td><td valign="top">พิธีสวดพระอภิธรรมศพ*</td></tr></tbody></table><br />* พิธีสวดพระอภิธรรม จะมีในเวลา ๑๙.๐๐ น. เป็นประจำทุกคืนที่มีเจ้าภาพไปจนครบ ๑๐๐ วัน<br /><br /><hr><br /><div align="center">พิธีบำเพ็ญกุศลสัตตมวาร (ครบ ๗ วัน)<br />วันพุธ ที่ ๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓</div><table width="100%" cellpadding="1" cellspacing="0" border="0"><tbody><tr><td width="15%" valign="top">๐๙.๐๐ น.</td><td width="85%" valign="top">มีแสดงพระธรรมเทศนา ๑ กัณฑ์</td></tr><tr><td valign="top">๑๐.๓๐ น.</td><td valign="top">พิธีสวดพระพุทธมนต์ <br />โดย พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์ ๑๐ รูป</td></tr><br /><tr><td valign="top">๑๑.๐๐ น.</td><td valign="top">พิธีถวายภัตตาหารเพล พระภิกษุสามเณร จำนวน ๒๐๐ รูป<br />โดย ดร.สุดารัตน์–คุณธนาคม-นางสาวกมลภัทร บรรเทากุล รับเป็นเจ้าภาพ</td></tr><tr><td valign="top">๑๒.๐๐ น.</td><td valign="top">พิธีสวดมาติกา-บังสุกุล<br />แขกผู้มีเกียรติร่วมรับประทานอาหาร</td></tr></tbody></table><br />พระเดชพระคุณพระพรหมโมลี กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะภาค ๑ เจ้าอาวาสวัดพิชยญาติการาม พร้อมคณะ รับเป็นเจ้าภาพพิธีสวดพระอภิธรรม ตั้งแต่คืนแรกรวม ๗ คืน<br /><br /><hr><br /><div align="center">พิธีบำเพ็ญกุศลปัณรสมวาร (ครบ ๑๕ วัน)<br />วันพฤหัสบดี ที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๕๓<br /><br />พิธีบำเพ็ญกุศลปัญญาสมวาร (ครบ ๕๐ วัน)<br />วันพฤหัสบดี ที่ ๑๓ มกราคม ๒๕๕๔<br /><br />พิธีบำเพ็ญกุศลสตมวาร (ครบ ๑๐๐ วัน)<br />วันศุกร์ ที่ ๔ มีนาคม ๒๕๕๔<br /><br />บำเพ็ญกุศลสวดพระอภิธรรม ครบ ๑๐๐ วัน<br />วันเสาร์ ที่ ๕ มีนาคม ๒๕๕๔</div><br /><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-8569717335751969875?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-24786455636593507612010-10-08T16:04:00.001+07:002010-10-08T16:05:37.077+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/S_DT8YTplTI/AAAAAAAAADQ/pNTMjyCia6w/s1600/journal21.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 199px;" alt="อาสภาสาส์น ฉบับที่ ๒๑ ประจำเดือน ม.ค.-เม.ย. ๒๕๕๓" src="http://1.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/S_DT8YTplTI/AAAAAAAAADQ/pNTMjyCia6w/s400/journal21.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472106581525632306" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสี่เดือน ฉบับที่ ๒๑<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-21.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (8.33 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><b>คุยกันก่อน</b><br />- โดย บรรณาธิการ<br /><br /><b>ข่าวสารของวัด</b><br /><br /><b>ประมวลภาพกิจกรรม</b><br />- โดย ส.สีลสํวโร<br /><br /><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /><b>ปกิณกสาระ</b><br />อุกาฟ้าเหลือง<br />- โดย ส.มณี<br /><br /><b>นานาสาระ..จากพระอภิธรรมปิฎก</b><br />ประวัติพระอภิธรรม ตอนที่ ๑<br />- โดย วิศิษฐ์ ชัยสุวรรณ<br /><br /><b>Insight Meditation</b><br />In This Very Life :<br />The Liberation Teaching of the Buddha<br />- โดย Sayadaw U Pandita<br /><br /><b>เก็บตก</b><br />ผี.......มีหรือไม่?<br />- โดย อารามบอย<br /><br /><b>เรื่องเล่าจากพระสูตร</b><br />กัลยาณมิตตสูตร<br />แนวคิดเรื่องกัลยาณมิตรในพระพุทธศาสนาเถรวาท<br />- โดย กนฺตาโภ ภิกฺขุ<br /><br /><b>ธรรมะการ์ตูน</b><br />ระดับจิตใจที่แตกต่าง<br />- โดย Budpage.com<br /><br /><b>คุยกับหมอ</b><br />กลุ่มอาการเครียดจากการเมือง<br />(Political Stress Syndrome : PSS)<br />- โดย Dr.Lek<br /><br /><b>ประสบการณ์ใครเอ่ย</b><br /><br /><b>สะกิดใจท้ายเล่ม</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br />ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายังคณะผู้จัดทำ ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-2478645563659350761?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-87339181032042200682010-05-17T11:49:00.007+07:002010-05-17T13:07:54.861+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/S07VCeCBifI/AAAAAAAAADI/T5vyF4gVKiE/s1600-h/journal20.jpg"><br /><img style="CURSOR: hand" alt="อาสภาสาส์น ฉบับที่ ๒๐ ประจำเดือน กันยายน-ธันวาคม ๒๕๕๒" src="http://3.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/S07VCeCBifI/AAAAAAAAADI/T5vyF4gVKiE/s400/journal20.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426508839426034162" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสี่เดือน ฉบับที่ ๒๐<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-20.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (17.4 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><b>คุยกันก่อน</b><br />- โดย บรรณาธิการ<br /><br /><b>ข่าวสารของวัด</b><br /><br /><b>ประมวลภาพกิจกรรม</b><br />- โดย ส.สีลสํวโร<br /><br /><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /><b>นานาสาระ..จากพระอภิธรรมปิฎก</b><br />ปรมัตถธรรมกับบัญญัติธรรม<br />- โดย วิศิษฐ์ ชัยสุวรรณ<br /><br /><b>ปกิณกสาระ</b><br />หนึ่งมุมมอง<br />- โดย ยาหยี<br /><br /><b>Insight Meditation</b><br />In This Very Life :<br />The Liberation Teaching of the Buddha<br />- โดย Sayadaw U Pandita<br /><br /><b>เรื่องเล่าจากพระสูตร</b><br />กสิภารทวาชสูตร<br />พระพุทธเจ้าเคยเป็นชาวนาหรือไม่?<br />- โดย กนฺตาโภ ภิกฺขุ<br /><br /><b>เก็บตก</b><br />เรื่อง เห็น ๒ จะ เห็น ๒ ชัด<br />- โดย อารามบอย<br /><br /><b>ประสบการณ์ใครเอ่ย</b><br /><br /><b>คุยกับหมอ</b><br />- โดย Dr.Lek<br /><br /><b>ธรรมะการ์ตูน</b><br />- โดย ด.ช.พุทโธ<br /><br /><b>สะกิดใจท้ายเล่ม</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-8733918103204220068?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-75673463211462121832010-01-14T14:54:00.005+07:002010-05-17T13:07:42.562+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/Spk7fmY2wZI/AAAAAAAAACk/5k5eOdkUe9Q/s1600-h/journal19.jpg"><br /><img style="CURSOR: hand" alt="อาสภาสาส์น ฉบับที่ ๑๙ ประจำเดือน พฤษภาคม-สิงหาคม ๒๕๕๒" src="http://4.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/Spk7fmY2wZI/AAAAAAAAACk/5k5eOdkUe9Q/s400/journal19.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375393044310180242" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสี่เดือน ฉบับที่ ๑๙<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-19.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (17.4 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><b>คุยกันก่อน</b><br />- โดย บรรณาธิการ<br /><br /><b>ข่าวสารของวัด</b><br /><br /><b>ประมวลภาพกิจกรรม</b><br />- โดย ส.สีลสํวโร<br /><br /><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /><b>ปกิณกสาระ</b><br />การฝึกอบรมคนให้เก่ง<br />- โดย ส.มณี<br /><br /><b>Insight Meditation</b><br />Cutting Through to Ultimate Reality by Sharpening the Controlling Faculties<br />- โดย Sayadaw U Pandita<br /><br /><b>นานาสาระ..จากพระอภิธรรมปิฎก</b><br />พระอภิธรรมคืออะไร<br />- โดย วิศิษฐ์ ชัยสุวรรณ<br /><br /><b>สกู๊ปพิเศษ</b><br />เรื่องจากปก<br />- โดย กระจิบน้อย<br /><br /><b>เรื่องเล่าจากพระสูตร</b><br />สามัญญสูตร<br />- โดย กนฺตาโภ ภิกฺขุ<br /><br /><b>เก็บตก</b><br />เรื่องหมาหมา...<br />- โดย อารามบอย<br /><br /><b>ประสบการณ์ใครเอ่ย</b><br />คำถาม ที่มีคำตอบ<br /><br /><b>กวีธรรม</b><br />ปัจจุบันธรรม<br />- โดย ม.โชยุ<br /><br /><b>คุยกับหมอ</b><br />รู้ทันไวรัสไข้หวัดใหญ่ สายพันธุ์ใหม่ 2009<br /><br /><b>สะกิดใจท้ายเล่ม</b><br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-7567346321146212183?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-50545762923399605732009-08-29T21:23:00.002+07:002010-05-17T13:07:26.908+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/SB_WGVa6vsI/AAAAAAAAABk/Vo7LLyEupAc/s1600-h/journal12.jpg"><br /><img style="CURSOR: hand" alt="วารสารวัด ฉบับที่ ๑๒ ประจำเดือน พฤษภาคม-กรกฎาคม ๒๕๕๐" src="http://1.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/SB_WGVa6vsI/AAAAAAAAABk/Vo7LLyEupAc/s320/journal12.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197107899326447298" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสามเดือน ฉบับที่ ๑๒<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-12.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (732 KB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><b>คุยกันก่อน</b><br />- โดย บรรณาธิการ<br /><br /><b>กิจกรรมของวัด</b><br /><br /><b>ข่าวสารวัดภัททันตะฯ</b><br /><br /><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /><b>Insight Meditation</b><br />In This Very Life: The Liberation Teaching of the Buddha<br />- By Sayadaw U Pandita<br /><br /><b>อนุศาสน์</b><br />- โดย กนฺตาโภ ภิกฺขุ<br /><br /><b>ปกิณกสาระ</b><br />ตำนาน นโม<br />- โดย สารปัญญ์<br /><br /><b>เก็บตก</b><br />- โดย อภิปุญฺโญ<br /><br /><b>ประสบการณ์ของใครเอ่ย</b><br /><br /><b>สะกิดใจ...ท้ายเล่ม</b><br />- คัดมาจากหนังสือ<br /> เอกัตทัคคะในพระพุทธศาสนา<br /><br /><b>กวีธรรม</b><br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-5054576292339960573?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-12217539242825793592009-06-26T10:29:00.005+07:002009-06-28T21:03:56.973+07:00<div align="center"><br /><b>วันที่ 25 มิถุนายน 2552</b><br /><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/p8umhMxNnAU&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/p8umhMxNnAU&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object><br /><br /><span style="font-size:90%;">พระอาจารย์สมศักดิ์ โสรโท แสดงธรรมแก่โยคี ผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน<br />ณ วัดพระมหาชนก กรีฟฟินด์ มลรัฐจอร์เจียร์ สหรัฐอเมริกา</span><br /><br /><b>วันที่ 31 พฤษภาคม 2552</b><br /><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eznJ8OTGQmo&hl=en&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/eznJ8OTGQmo&hl=en&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object><br /><br /><span style="font-size:90%;">พระอาจารย์สมศักดิ์ โสรโท แสดงธรรม<br />ณ วัดพระมหาชนก กรีฟฟินด์ มลรัฐจอร์เจียร์ สหรัฐอเมริกา</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-1221753924282579359?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-79973421758277146872009-01-05T18:54:00.005+07:002009-01-05T19:08:28.993+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/955139/phra-somsak2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/400/395504/phra-somsak2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="center"><b>คำอวยพรปีใหม่พุทธศักราช ๒๕๕๒</b><br />โดย พระอธิการสมศักดิ์ โสรโท<br />เจ้าอาวาสวัดภัททันตะอาสภาราม</div><br /><br />ในปีพุทธศักราช ๒๕๕๒ ขอนำธรรมะมาเป็นพรปีใหม่เพื่อการเริ่มต้นกับสิ่งที่จะผ่านเข้ามาในปีใหม่นี้ ด้วยความไม่ประมาท กระทำภารกิจทุกอย่างด้วยสติ มีปัญญารอบรู้เท่าทันต่อกระบวนการดำเนินชีวิตในทุกทิศทางของการเปลี่ยนแปลง เพื่อการดำรงอยู่อย่างมีสติปัญญาและสันติสุขร่วมกันบนโลกใบนี้ พระพุทธศาสนากล่าวถึง ทรัพย์อันเป็น คุณธรรมประจำใจอย่างประเสริฐที่ทุกคนควรมีและสั่งสมให้มากๆ จะได้นำไปใช้จ่ายเพื่อประโยชน์ตนเองและผู้อื่นที่ยั้งยืนสืบไป อริยทรัพย์ดังกล่าวนี้มี ¹ ๗ ประการ<br /><br /><table width="100%" cellpadding="5" cellspacing="0" border="0"><tbody><tr><td width="7%" valign="top">๑.<br /><br />๒.<br />๓.<br />๔.<br />๕.<br />๖.<br />๗.</td><td width="93%" valign="top"><b>ศรัทธา</b> ความเชื่อที่มีเหตุผล มั่นใจในหลักของการกระทำทั่งดีและชั่วว่ามีผลที่แตกต่างกัน <br /><b>ศีล</b> การรักษากายวาจาให้เรียบร้อย ประพฤติได้ถูกต้องดีงาม <br /><b>หิริ</b> ความละอายใจต่อการทำความชั่ว<br /><b>โอตตัปปะ</b> ความเกรงกลัวต่อการทำความชั่ว<br /><b>พาหุสัจจะ</b> ความเป็นผู้ได้ศึกษาเล่าเรียนมาก ผู้คงแก่เรียน<br /><b>จาคะ</b> ความเสียสละ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ <br /><b>ปัญญา</b> ความรู้ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในเหตุผล ดีชั่ว ถูกผิด คุณโทษ ประโยชน์มิใช่ประโยชน์ รู้คิด รู้พิจารณา และรู้ที่จะจัดทำ</td></tr></tbody></table><br />อริยทรัพย์ ² เป็นทรัพย์อันประเสริฐอยู่ภายในจิตใจ ดีกว่าทรัพย์ภายนอก เพราะไม่มีผู้ใดแย่งชิง ไม่สูญหายไปด้วยภัยอันตรายต่างๆ ทำใจให้ไม่อ้างว้างยากจน และเป็นทุนทรัพย์สร้างทรัพย์ภายนอกได้ด้วย<br /><br />อนึ่งธรรม ๗ นี้ เรียกอีกอย่างว่า พหุการธรรม หรือ ธรรมมีอุปการะมาก เพราะเป็นกำลังหนุนช่วยส่งเสริมในการบำเพ็ญคุณธรรมต่างๆ ยังประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้สำเร็จได้อย่างกว้างขวางไพบูลย์ เปรียบเหมือนคนมีทรัพย์มาก ย่อมสามารถใช้จ่ายทรัพย์เลี้ยงตนเลี้ยงผู้อื่นให้มีความสุข และบำเพ็ญประโยชน์ต่างๆ ได้เป็นอันมาก<br /><br />ขอกราบอาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย จงปกป้องคุ้มครองรักษาท่าน ให้ประสบความสุขความเจริญในด้านร่างกาย จิตใจ ธุรกิจ หน้าที่การงาน อนึ่งหากท่านประสงค์จำนงหมายในสิ่งใด ถ้าเป็นไปโดยชอบประกอบด้วยธรรมแล้ว ขอสิ่งนั้นจงพลันสำเร็จแก่ทุกท่านทุกคน เทอญฯ <br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/244292/phra-somsak3.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/320/69539/phra-somsak3.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><font color="#BFB186">--------------------------------------<br /><span style="font-size:70%;">¹ ที.ปา.๑๑/๓๒๖/๒๖๔, องฺ สตฺตก.๒๓/๖/๕.<br />² พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตโต), พิมพ์ครั้งที่ ๑๐, ๒๕๔๕.</span></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-7997342175827714687?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-71473199774829567792008-12-31T19:40:00.000+07:002008-01-30T15:39:59.329+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/955139/phra-somsak2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/400/395504/phra-somsak2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="center"><b>คำอวยพรปีใหม่พุทธศักราช ๒๕๕๑</b><br />โดย พระอธิการสมศักดิ์ โสรโท<br />เจ้าอาวาสวัดภัททันตะอาสภาราม</div><br /><br /><table width="100%" cellpadding="5" cellspacing="0" border="0"><tbody><tr><td width="50%" valign="top">ในวารดิถีขึ้นปีใหม่<br />ประสบโชคดีมีทรัพย์ศฤงคาร<br />ประกอบกิจการงานใดให้สำเร็จ<br />ยามขัดสนจนยากลำบากใจ<br />อานุภาพพระไตรรัตน์เป็นฉัตรป้อง<br />อุบัติเหตุเภทภัยทั้งหลายมี<br />ปีใหม่นี้ต้องทำดีกว่าปีเก่า<br />ชำระจิตให้ผ่องใสไกลราคี</td><td width="50%" valign="top">อวยพรให้พบสุขทุกสถาน<br />อายุนานไร้โรคทุกข์โศกภัย<br />มีกลเม็ดภายในไว้แก้ไข<br />กุศลไซร้อุดหนุนเพิ่มพูนดี<br />ตามคุ้มครองปกป้องในทุกที่<br />จงหลีกลี้หนีหายมลายไป<br />ละชั่วเขลาโทสาหมดราศี<br />ขอความดีจงโอบอุ้มค้ำจุน เทอญ</td></tr></tbody></table><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/244292/phra-somsak3.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/320/69539/phra-somsak3.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-7147319977482956779?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-64283828443373771902008-05-19T15:37:00.000+07:002008-12-10T11:19:53.905+07:00<div align="center"><span style="font-size:120%;"><b>กำหนดการงานทอดผ้าป่าวิสาขบูชามหากุศล<br />สมทบทุนสร้างกำแพงวัดภัททันตะอาสภาราม<br />วันจันทร์ที่ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๑</span></b></div><br /><br /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/SC6dl97ahuI/AAAAAAAAABs/aX9KR7YrR5g/s320/DSC00483.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201267895263987426" /><br /><div align="center"><b>กำหนดการ</b></div><br /><b>วันศุกร์ที่ ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๕๑</b><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="top">๑๖.๐๐-๑๗.๓๐ น.</td><td width="70%">ลงทะเบียนเข้าปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน</td></tr><tr><td valign="top">๑๗.๔๕-๒๑.๓๐ น.</td><td>ทำวัตรเย็น/ธรรมบรรยาย/ปฏิบัติกรรมฐาน</td></tr></tbody></table><br /><b>วันเสาร์-อาทิตย์ที่ ๑๗-๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๑</b><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="top">(ตลอดวัน)</td><td width="70%">ทำวัตรเช้า-เย็น/ปฏิบัติกรรมฐาน</td></tr></tbody></table><br /><b>วันจันทร์ที่ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๑</b> (ตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖)<br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="top">๐๔.๐๐-๐๖.๐๐ น.</td><td width="70%">ทำวัตรเช้า, ฟังธรรมบรรยาย, ปฏิบัติกรรมฐานร่วมกัน</td></tr><tr><td valign="top">๐๖.๓๐-๐๗.๓๐ น.</td><td>ถวายภัตตาหารเช้า/รับประทานอาหาร</td></tr><tr><td valign="top">๐๗.๓๐-๐๘.๓๐ น.</td><td>พักผ่อนอิริยาบถ/ช่วยกันเตรียมงาน</td></tr><tr><td valign="top">๐๙.๐๐-๑๐.๐๐ น.</td><td>ตั้งกองผ้าป่า/น้อมถวายที่ดินและเสนาสนะทางฝั่งสำนักวิปัสสนาสมมิตร-ปราณี โดย คุณ สมมิตร-คุณสิทธิบุญ ทวีรุจจนะ พร้อมด้วยญาติมิตร</td></tr><tr><td valign="top">๑๐.๐๐-๑๐.๓๐ น.</td><td>ประธานจุดเทียนธูปบูชาพระรัตนตรัย<br />-พิธีกรอาราธนาเบญจศีล/พระให้ศีล/คฤหัสถ์รับศีล<br />-พิธีกรอาราธนาพระปริตร/พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์</td></tr><br /><tr><td valign="top">๑๐.๓๐-๑๑.๐๐ น.</td><td>ร่วมถวายผ้าป่ามหากุศลฯ/ถวายภัตตาหาร<br />-ประธานสงฆ์กล่าวสัมโมทนียกถา/อนุโมทนา<br /><span style="font-size:90%;">-คณะเจ้าภาพร่วมทั้งผู้ปฏิบัติและญาติโยมรับประทานอาหาร</span><br />เป็นเสร็จพิธี</td></tr><tr><td valign="top">๑๓.๐๐-๑๖.๓๐ น.</td><td>ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน<br />-กำหนดรับน้ำปานะ<br />-อาบน้ำทำภารกิจส่วนตัว</td></tr><tr><td valign="top">๑๗.๔๕-๑๘.๓๐ น.</td><td>ทำวัตรเย็น/ฟังพระธรรมเทศนา</td></tr><tr><td valign="top">๑๙.๓๐-๒๐.๓๐ น.</td><td>ร่วมกันเวียนเทียนรอบโบสถ์</td></tr><tr><td valign="top">๒๐.๓๐-๒๒.๐๐ น.</td><td>ปฏิบัติบูชา/กำหนดนอน</td></tr></tbody></table><br /><br /><span style="font-size:85%;">หมายเหตุ: กำหนดการนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-6428382844337377190?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-68227793148414552012008-02-18T21:02:00.055+07:002010-12-30T00:06:37.220+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/TRtogiLPbZI/AAAAAAAAAFQ/Yf6fyhlO3HI/s1600/calendar54.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 655px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/TRtogiLPbZI/AAAAAAAAAFQ/Yf6fyhlO3HI/s1600/calendar54.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556149473430695314" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-6822779314841455201?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1138374171294645852008-01-30T21:54:00.000+07:002008-01-30T15:37:51.259+07:00กรกฎาคม ๒๕๕๐<br /><hr>เพิ่มวารสารวัดฉบับที่ ๑๑ ประจำเดือน กุมภาพันธ์-เมษายน ๒๕๕๐<br /><br><br><br />มกราคม ๒๕๕๐<br /><hr>เพิ่มวารสารวัดฉบับที่ ๑๐ ประจำเดือน พฤศจิกายน-มกราคม ๒๕๕๐<br /><br><br><br />ธันวาคม ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มวารสารวัดฉบับที่ ๙ ประจำเดือน สิงหาคม-ตุลาคม ๒๕๔๙<br /><br><br><br />สิงหาคม ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มวารสารวัดฉบับที่ ๘ ประจำเดือน พฤษภาคม-กรกฎาคม ๒๕๔๙ (บางส่วน) และหน้าอนุโมทนาบุญ สำหรับเจ้าหน้าที่ฝ่ายเลขานุการ หรือญาติธรรมที่ได้รับมอบหมายจากวัด สามารถแจ้งข่าวอนุโมทนาบุญผ่านหน้าเว็บไซต์ได้โดยอัตโนมัติ<br /><br><br><br />กรกฎาคม ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มรูปภาพของวัด ภายใต้หัวข้อทัศนียภาพวัด ในเมนูข้อมูลวัด<br /><br><br><br />เมษายน ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มวารสารวัดฉบับที่ ๗ ประจำเดือน กุมภาพันธ์ - เมษายน ๒๕๔๙ และหน้าข่าวสารประจำวัน สำหรับเจ้าหน้าที่ฝ่ายเลขานุการ หรือญาติธรรมที่ได้รับมอบหมายจากวัด สามารถแจ้งข่าวสารผ่านหน้าเว็บไซต์ได้โดยอัตโนมัติ<br /><br><br><br />มีนาคม ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มหมวดบทความน่าสนใจ มีบทความที่สามารถอ่านจากเว็บไซต์ ดังนี้<ul><li>พอเพียงแบบสาวพุทธศาสตร์</li><li>อย่าไว้ใจความคิดตัวเอง</li></ul> <br /><br><br />กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มตารางการปฏิบัติธรรม ประจำปี ๒๕๔๙ และวารสารวัดฉบับที่ ๖ ประจำเดือน พฤศจิกายน ๒๕๔๘ - มกราคม ๒๕๔๙<br /><br />มีหนังสือที่สามารถอ่านจากเว็บไซต์ ดังนี้<ul><li>The Practice of Vipassana Meditation for Mindfulness Development</li></ul>มีหนังสือที่สามารถดาวน์โหลดได้แล้ว ดังนี้<ul><li>จตฺตาโร สติปฏฺฐานา</li><br /><li>พระธรรมเทศนา ปฏิจฺจสมุปฺปาทสงฺเขปกถา</li><br /><li>การปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน (พองหนอ...ยุบหนอ) ภาคปฏิบัติ</li><br /><li>คู่มือการเจริญสติปัฏฐาน ๔ สำหรับผู้เริ่มปฏิบัติธรรม</li></ul><br /><br><br />มกราคม ๒๕๔๙<br /><hr>เพิ่มหมวดหนังสือธรรมะ พระอาจารย์มหาสีสยาดอ พระอาจารย์อู บัณฑิตา พระอาจารย์กุณฑลาภิวงศ์ และพระอาจารย์อาชิน ชนกาภิวงศ์<br /><br />มีหนังสือที่สามารถอ่านจากเว็บไซต์ ดังนี้<ul><li>ราชรถสู่พระนิพพาน</li></ul>มีหนังสือที่สามารถดาวน์โหลดได้แล้ว ดังนี้<ul><li>หลักการเจริญวิปัสสนากรรมฐาน</li><br /><li>กองทัพทั้งสิบของมาร</li><br /><li>วิปัสสนากรรมฐานไม่ยากอย่างที่คิด</li></ul><br /><br><br />ธันวาคม ๒๕๔๘<br /><hr>เพิ่มหมวดหนังสือธรรมะ พระอาจารย์ภัททันตะ อาสภะมหาเถระ พระอธิการสมศักดิ์ และพระมหาทองมั่น<br /><br />มีหนังสือที่สามารถดาวน์โหลดได้แล้ว ดังนี้ <ul><li>คู่มือโยคี สำหรับผู้เข้าปฏิบัติธรรมใหม่</li><br /><li>วิธีตอบแทนบุญคุณพ่อแม่</li><br /><li>รวมธรรมบรรยายหลายรส</li><br /><li>ประวัติ-วิธี ทอดกฐิน</li><br /><li>ธรรมเทศนา วันเข้าพรรษา</li><br /><li>พรปีใหม่ ๒๕๔๙</li></ul><br /><br><br />กันยายน ๒๕๔๘<br /><hr>ปรับปรุงเว็บไซต์วัดภัททันตะอาสภาราม โดยใช้ระบบ Blogger และเปลี่ยนแปลงที่อยู่เป็น www.bhaddanta.com <br /><br><br><br />มิถุนายน ๒๕๔๗<br /><hr>เพิ่มเนื้อหาภาคภาษาอังกฤษในเว็บไซต์<br /><br><br><br />พฤษภาคม ๒๕๔๗<br /><hr>เปิดเว็บไซต์วัดภัททันตะอาสภาราม (www.watbhaddantaasabharam.com) เป็นครั้งแรก โดยใช้ระบบจัดการเว็บไซต์ PostNuke<br /><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-113837417129464585?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1171348742892267232007-12-13T13:14:00.000+07:002008-01-04T22:39:39.337+07:00<div align="center"><b>ขอเรียนเชิญผู้มีจิตศรัทธา<br />ร่วมเป็นเจ้าภาพสร้างโรงทานเอนกประสงค์<br />ประจำวัดภัททันตะอาสภาราม อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี<br />ในวันพฤหัสบดีที่ ๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๐<br />เวลา ๑๐.๐๐ น.</b></div><br /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/568700/newalmsfacility.jpg" border="0" alt="" /><br />วัดภัททันตะอาสภาราม บ้านหนองปรือ ตำบลหนองไผ่แก้ว อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี เป็นวัดปฏิบัติธรรมแนววิปัสสนากรรมฐาน ที่คณะศิษย์ได้จัดสร้างขึ้น (พ.ศ.๒๕๔๓) เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานและประกาศเกียรติคุณต่อพระอาจารย์ ดร.ภัททันตะอาสภมหาเถระ ซึ่งทำหน้าที่เป็นพระธรรมทูตจากประเทศพม่า เข้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาด้านวิปัสสนาธุระในประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ.๒๔๙๖ จากการอาราธนาของคณะสงฆ์และรัฐบาลไทยในสมัยนั้น<br /><br />ขณะนี้ทางวัดได้กำลังดำเนินการก่อสร้างโรงทานเอนกประสงค์ ซึ่งเป็นอาคารชั้นเดียวขนาดกว้าง ๒๐ เมตร ยาว ๔๕ เมตร โดยมีวัตถุประสงค์ ดังนี้ <br /><br /><span style="font-size:85%;">๑. เพื่อเป็นสถานที่ฉันภัตตาหารสำหรับพระสงฆ์และที่รับประทานอาหารของผู้ปฏิบัติธรรม<br />๒. เพื่อเป็นการสะดวกในการเจริญสติในระยะต่อเนื่องของพระสงฆ์และผู้ปฏิบัติธรรม<br />๓. เพื่อรองรับผู้ปฏิบัติธรรมที่มีจำนวนเพิ่มขึ้น<br />๔. เพื่อรองรับผู้ปฏิบัติธรรมและนักเรียนที่มาเป็นคณะจำนวนมากจากหน่วยงานต่าง ๆ</span><br /><br />ปัจจุบันกำลังดำเนินการก่อสร้าง ขณะนี้ยังขาดทุนทรัพย์ที่จะดำเนินการสร้างให้แล้วเสร็จ ดังนั้น ทางวัดจึงได้จัดให้มีการทอดผ้าป่ามหากุศล<b>จำนวน ๒๕๕๐ กองๆ ละ ๒๕๕๐ บาท</b> จึงใคร่ขอกราบเรียนเชิญพุทธศาสนิกชนและท่านผู้มีจิตศรัทธาได้ร่วมเป็นเจ้าภาพกองผ้าป่า หรือบริจาคทรัพย์ตามกำลังศรัทธา เพื่อนำทุนทรัพย์ไปดำเนินการก่อสร้างให้สำเร็จลุล่วงด้วยดีต่อไป<br /><br />รายการก่อสร้างมีรายละเอียด ดังนี้<br />- เสาอาคาร ๒๗ ต้นๆ ละ ๒๐,๐๐๐ บาท<br />- พื้นอาคาร ๘๕๐ ตารางเมตรๆ ละ ๓,๐๐๐ บาท<br />- หลังคา ๙๘๐ ตารางเมตรๆ ละ ๓,๐๐๐ บาท<br />- ฝาผนัง ๘๐ ตารางเมตรๆ ละ ๑,๐๐๐ บาท <br /><br /><div align="center"><b>กำหนดการ</b></div><br /><b>วันพุธที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๐</b><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="top">๑๘.๐๐ น.</td><td width="70%">พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์<br />ณ ศาลาโพธิปักขิยธรรม วัดภัททันตะอาสภาราม</td></tr></tbody></table><br /><b>วันพฤหัสบดีที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๐</b> (ตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๖)<br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%" valign="top">๐๙.๐๐ น.</td><td width="70%">ตั้งกองผ้าป่า ณ ศาลา ๙๑ ปี</td></tr><tr><td valign="top">๑๐.๐๐ น.</td><td>ทำพิธีทอดผ้าป่า ๒๕๕๐ กอง</td></tr><tr><td valign="top">๑๑.๐๐ น.</td><td>ถวายภัตตาหารเพลแด่พระสงฆ์<br />คณะเจ้าภาพร่วมรับประทานอาหาร<br />พระสงฆ์อนุโมทนา เป็นเสร็จพิธี<br /></td></tr></tbody></table><br /><br /><span style="font-size:85%;">หมายเหตุ: กำหนดการนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม</span><br /><br /><br /><blockquote>ท่านที่ประสงค์จะนำคณะไปที่วัด กรุณาแจ้งให้ทางวัดทราบล่วงหน้า<br />ทางโทรศัพท์หมายเลข ๐-๓๘๒๙-๒๓๖๑, ๐-๖๘๑๙-๘๓๕๘</blockquote><br />ผู้มีจิตศรัทธาสามารถร่วมสนับสนุนรายการอื่นๆ ของทางวัดตามรายการต่างๆ โดยแจ้งความประสงค์โดยตรงที่เจ้าอาวาส โทร.๐-๑๗๗๐-๗๓๐๗ และสามารถโอนเข้าบัญชีกองทุนต่างๆ ในนามของวัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br /><b>ธ.กสิกรไทย สาขาบ้านบึง บัญชีออมทรัพย์</b><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="50%">กองทุนกลาง</td><td width="50%">เลขที่บัญชี 117-2-64875-0</td></tr><tr><td valign="top">กองทุนภัตตาหารสำหรับพระสงฆ์</td><td>เลขที่บัญชี 117-2-64876-9</td></tr><tr><td valign="top">กองทุนก่อสร้าง-ซ่อม เสนาสนะ</td><td>เลขที่บัญชี 117-2-64877-7</td></tr><tr><td valign="top">กองทุนพระสงฆ์อาพาธ</td><td>เลขที่บัญชี 117-2-64878-5</td></tr><tr><td valign="top">กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</td><td>เลขที่บัญชี 117-2-64885-8</td></tr></tbody></table><br /><b>ธ.กรุงเทพ สาขาบ้านบึง บัญชีออมทรัพย์</b><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="50%">กองทุนที่ดิน</td><td width="50%">เลขที่บัญชี 353-0-907280</td></tr></tbody></table><br /><b>ธ.กรุงไทย สาขาบ้านบึง บัญชีออมทรัพย์</b><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="50%">กองทุนสำรอง</td><td width="50%">เลขที่บัญชี 210-0-01348-3</td></tr></tbody></table><br />หากญาติโยมผู้บริจาคท่านใด ประสงค์ให้ทางวัดออกใบอนุโมทนาบัตรให้ ท่านสามารถส่งหลักฐานการโอนเงินทางจดหมายหรือโทรสารมาที่วัดภัททันตะอาสภาราม ทางวัดจะออกใบอนุโมทนาบัตรและจัดส่งให้ตามที่อยู่ที่ท่านผู้มีจิตศรัทธาได้แจ้งมา เมื่อทางวัดได้ตรวจสอบยอดเงินบริจาคประจำเดือนแล้ว<br /><br />ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย และกุศลผลบุญที่ท่านได้ตั้งใจบริจาคทรัพย์ในครั้งนี้ จงดลบันดาลให้ท่านและครอบครัว เจริญด้วยจตุรพิธพรชัย คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ยิ่งๆ ขึ้นไป พร้อมทั้งความสำเร็จสมหวังในสิ่งที่ปรารถนาทุกประการเทอญ<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/1600/newyear2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/newyear2.jpg" border="0" width="67" height="81" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-117134874289226723?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1169127333575188132007-11-30T20:30:00.000+07:002007-01-25T18:20:17.986+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/955139/phra-somsak2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/400/395504/phra-somsak2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="center"><b>พรปีพุทธศักราช ๒๕๕๐</b><br />โดย พระอธิการสมศักดิ์ โสรโท<br />เจ้าอาวาสวัดภัททันตะอาสภาราม</div><br />เนื่องในโอกาสวันขึ้นปีใหม่ พุทธศักราช ๒๕๕๐ อาตมภาพขอเชิญชวนท่านทั้งหลายได้หลับตาใช้สติปัญญาพิจารณาทบทวน ถึงสรรพสิ่งที่ผ่านมาในรอบปี ด้วยการระลึกย้อนดูความเป็นมาเป็นไปเรื่องราวหรือเหตุการณ์ต่างๆ บางเรื่องเป็นเหตุการณ์อันเป็นที่ตั้งให้เกิดความพึงพอใจ แต่บางเรื่องก็เป็นเหตุการณ์อันเป็นที่ตั้งให้เกิดความไม่พึงพอใจ บางคนได้ลาภ บางคนเสื่อมลาภ บางคนได้เลื่อนยศตำแหน่ง บางคนกลับต้องถูกถอดยศลดตำแหน่ง บางคนได้รับคำยกย่องสรรเสริญ บางคนกลับต้องถูกติฉินนินทาว่าร้ายด้วยประการต่างๆ บางคนมีความสุขกับหน้าที่การงาน บุคคลในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน เป็นต้น แต่บางคนกลับต้องเผชิญกับความทุกข์ทั้งภายในจิตใจและภายนอกจากสภาพแวดล้อมทางสังคมและอื่นๆ ที่คอยบีบคั้นตัดรอน จนรู้สึกว่าทนได้ยากกับสภาพที่เกิดขึ้น <br /><br />พระพุทธองค์สอนให้เราทำใจมองการเคลื่อนไหวของสรรพสิ่งตรงตามสภาพที่เป็นจริง ด้วยความรู้ทั่ว รู้รอบ รู้ทัน รู้ป้องกัน รู้แก้ไข รู้ได้ไวด้วยจิตใจที่ตั้งอยู่บนความไม่ประมาท เพราะสิ่งดังกล่าวนี้เป็นเพียงโลกธรรมที่ครอบงำสัตว์โลกอยู่ ถ้าผู้ใดไปหลงยึดติดอย่างใดอย่างหนึ่ง จะทำให้ชีวิตมีสุขมีทุกข์ไปตามกระแสโลก ชีวิตก็จะรู้สึกว่ามันลุ่มๆดอนๆ ชอบกลอยู่ ถ้าเราเกาะติดสถานการณ์ของโลกอย่างผู้เจริญสติปัฏฐานวิปัสสนากรรมฐาน จะทำให้อยู่กับปัจจุบันธรรมด้วยจิตที่เป็นอิสระจากสิ่งที่เป็นของคู่กัน ขอให้หมั่นเจริญสติเพื่ออบรมศีล สมาธิ ปัญญา ของตน ให้สมบูรณ์ยิ่งๆ ขึ้น ชีวิตจะได้มีโอกาสเป็นอิสระอยู่เหนือโลกธรรม ๘ เหล่านี้ ยิ่งๆ ขึ้น <br /><br />ขอถือโอกาสนี้นำพุทธพจน์อันมีปรากฏในคัมภีร์อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๑ ข้อที่ ๒๔๘ หน้า ๓๓๒ มาเพื่อให้ท่านทั้งหลายได้พิจารณาร่วมกันว่า สมควรจะเป็นพรปีใหม่ได้หรือไม่ ถ้าสมควรแก่การเป็นพรในปีนี้ ก็ขอให้ท่านทั้งหลายได้น้อมนำไปปฏิบัติ เพื่อความเจริญแก่ตนสืบไป ธรรม ๔ ประการ คือ ปัญญาวุฒิธรรม หรือ วุฑฒิธรรม ๔ หมายถึง ธรรมเป็นเครื่องเจริญ หรือคุณธรรมที่ก่อให้เกิดความงอกงาม ดังนี้ <br /><br />๑. <b>สัปปุริสสังเสวะ</b> เสวนาสัตบุรุษ คบหาท่านผู้รู้ ผู้ทรงคุณความดี มีความประพฤติชอบด้วย กาย วาจา ใจ <br />๒. <b>สัทธัมมัสสวนะ</b> ฟังสัทธรรม ตั้งใจฟังคำสั่งสอนของท่าน เอาใจใส่ในการเล่าเรียนศึกษา<br />๓. <b>โยนิโสมนสิการ</b> ทำในใจโดยแยบคาย รู้จักคิดพิจารณาให้เห็นเหตุผล คุณโทษในสิ่งที่ได้เรียนสดับตรับฟังมา จับสาระที่จะนำไปใช้ประโยชน์ได้ <br />๔. <b>ธัมมานุธัมมปฏิปัตติ</b> ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม นำสิ่งที่ได้เรียนตริตรองเห็นแล้วไปใช้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามหลัก สอดคล้องกับความมุ่งหมายของหลักการนั้นๆ หรือเพื่อประโยชน์สูงสุด คือ หลุดพ้นจากกิเลส อันมีโลภ โกรธ หลง<br /><br />สุดท้ายขอให้สรรพสิ่งทั้งหลายที่เยี่ยมกรายเข้ามาในชีวิตไม่ว่าจะร้ายหรือดี เป็นที่พอใจหรือไม่เป็นที่พอใจ จงเป็นเหตุเป็นปัจจัยเพื่อการระลึกรู้ย้อนดูเป็นครูสอน พร้อมกันนี้ขอกราบอาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย มีพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า พระสังฆเจ้า จงประสิทธิ์ประสาทพรปีใหม่ให้แก่ท่านทั้งหลาย ให้ถึงซึ่งความสุขกาย สบายใจ สมบูรณ์ด้วย มนุษย์สมบัติ สวรรค์สมบัติ เมื่อมีเหตุปัจจัยเหมาะสมแล้ว ขอพระนิพพานสมบัติจงปรากฏชัดแก่ท่านโดยเร็วพลันเทอญ<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/244292/phra-somsak3.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/320/69539/phra-somsak3.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116912733357518813?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-27681725908575772622007-11-04T00:14:00.001+07:002007-11-04T01:15:08.792+07:00<span class="textbg">รูปวัด (30 รูปภาพ)</span><br><span class="textsm"></span><p class="desc"><p><span class="textreg">คลิกที่ภาพเพื่อดูมุมมองขนาดใหญ่</span><br><hr size="1"><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target0.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/1.jpg" width="122" height="94" title="1.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target1.html"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/2.jpg" width="122" height="84" title="2.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target2.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/3.jpg" width="122" height="86" title="3.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target3.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/4.jpg" width="122" height="86" title="4.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target4.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/5.jpg" width="122" height="85" title="5.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target5.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/6.jpg" width="122" height="71" title="6.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target6.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/7.jpg" width="122" height="86" title="7.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target7.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/8.jpg" width="122" height="83" title="8.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target8.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/9.jpg" width="122" height="86" title="9.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target9.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/10.jpg" width="122" height="85" title="10.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target10.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/11.jpg" width="122" height="84" title="11.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target11.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/12.jpg" width="122" height="83" title="12.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target12.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/13.jpg" width="122" height="87" title="13.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target13.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/14.jpg" width="122" height="83" title="14.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target14.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/15.jpg" width="122" height="94" title="15.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target15.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/16.jpg" width="122" height="94" title="16.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target16.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/17.jpg" width="122" height="94" title="17.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target17.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/18.jpg" width="122" height="94" title="18.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target18.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/19.jpg" width="122" height="94" title="19.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target19.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/20.jpg" width="122" height="94" title="20.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target20.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/21.jpg" width="122" height="94" title="21.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target21.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/22.jpg" width="122" height="94" title="22.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target22.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/23.jpg" width="122" height="94" title="23.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target23.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/24.jpg" width="122" height="94" title="24.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target24.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/25.jpg" width="122" height="94" title="25.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target25.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/26.jpg" width="122" height="94" title="26.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target26.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/27.jpg" width="122" height="94" title="27.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target27.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/28.jpg" width="122" height="94" title="28.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target28.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/29.jpg" width="122" height="94" title="29.jpg" border="0"></a><a href="http://www.bhaddanta.com/targets/target29.html" target="_blank"><img align="center" src="http://www.bhaddanta.com/thumbnails/30.jpg" width="122" height="94" title="30.jpg" border="0"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-2768172590857577262?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-31567684103730266032007-11-03T23:00:00.001+07:002008-05-17T16:28:51.515+07:00<span class="textsm"></span><p class="desc"><p><span class="textreg">คลิกที่ภาพเพื่อดูมุมมองขนาดใหญ่</span><br><hr size="1"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00508.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00508.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 1" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00510.jpg"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00510.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 2" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00555.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00555.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 3" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01033.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01033.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 4" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01034.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01034.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 5" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc02035.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc02035.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 6" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc05607.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc05607.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 7" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc06020.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc06020.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 8" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/sany0149.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/sany0149.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 9" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/ssm14803.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/ssm14803.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 10" border="0"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-3156768410373026603?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-49530548446572364152007-09-10T16:40:00.002+07:002010-05-17T13:06:58.946+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/RpIUh_QoYEI/AAAAAAAAAAM/r9VW0Yi_cbw/s1600-h/journal11.jpg"><br /><img style="CURSOR: hand" alt="วารสารวัด ฉบับที่ ๑๑ ประจำเดือน กุมภาพันธ์-เมษายน ๒๕๕๐" src="http://4.bp.blogspot.com/_mDFVcAqdsQ0/RpIUh_QoYEI/AAAAAAAAAAM/r9VW0Yi_cbw/s320/journal11.jpg" border="0" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสามเดือน ฉบับที่ ๑๑<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-11.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (6.23 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><b>คุยกันก่อน</b><br />- โดย บรรณาธิการ<br /><br /><b>กิจกรรมของวัด</b><br /><br /><b>ข่าวสารวัดภัททันตะฯ</b><br /><br /><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /><b>Insight Meditation</b><br />In This Very Life: The Liberation Teaching of the Buddha<br />- By Sayadaw U Pandita<br /><br /><b>อนุศาสน์</b><br />- โดย กนฺตาโภ ภิกฺขุ<br /><br /><b>นิทานธรรม</b><br />- โดย นาคสิริ<br /><br /><b>ปกิณกสาระ</b><br />ย้อนรอย...ดีไซน์เนอร์เอกในพระพุทธศาสนา<br />- โดย วรเตโช ภิกฺขุ<br /><br /><b>เก็บตก</b><br />- โดย นิรันดร์<br /><br /><b>ประสบการณ์ของใครเอ่ย</b><br /><br /><b>สะกิดใจ...ท้ายเล่ม</b><br />- คัดมาจากหนังสือ<br /> เอกัตทัคคะในพระพุทธศาสนา<br /><br /><b>กวีธรรม</b><br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-4953054844657236415?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-14932459635081859282007-07-09T17:51:00.002+07:002010-05-17T13:06:45.168+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/215218/journal10.jpg"><br /><img style="CURSOR: hand" alt="วารสารวัด ฉบับที่ ๑๐ ประจำเดือน พฤศจิกายน-มกราคม ๒๕๕๐" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/320/35828/journal10.jpg" border="0" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสามเดือน ฉบับที่ ๑๐<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-10.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (6.63 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><b>คุยกันก่อน</b><br />- โดย บรรณาธิการ<br /><br /><b>พรปีพุทธศักราช ๒๕๕๐</b><br />- โดย พระอธิการสมศักดิ์ โสรโท<br /><br /><b>กิจกรรมของวัด</b><br /><br /><b>ข่าวสารวัดภัททันตะฯ</b><br /><br /><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b><br />- โดย โสรโท ภิกขุ<br /><br /><b>Insight Meditation</b><br />Basic Morality and Meditation Instructions<br />- By Sayadaw U Pandita<br /><br /><b>อนุศาสน์</b><br />- โดย กนฺตาโภ ภิกฺขุ<br /><br /><b>นิทานธรรม</b><br />- โดย นาคสิริ<br /><br /><b>ปกิณกสาระ</b><br />วันเวลาไม่คอยใคร<br />- โดย วรเตโช ภิกฺขุ<br /><br /><b>ประสบการณ์ของใครเอ่ย</b><br /><br /><b>สะกิดใจ...ท้ายเล่ม</b><br />- คัดมาจากหนังสือ<br /> เอกัตทัคคะในพระพุทธศาสนา<br /><br /><b>กวีธรรม</b><br />มองตน<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-1493245963508185928?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1169022214400940332007-01-17T15:20:00.001+07:002010-05-17T13:05:42.212+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" valign="top"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/1600/979327/journal9.jpg"><br /><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2915/1508/320/228158/journal9.jpg" border="0" alt="วารสารวัด ฉบับที่ ๙ ประจำเดือน สิงหาคม-ตุลาคม ๒๕๔๙" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสามเดือน ฉบับที่ ๙<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว <br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรืออ่านวารสารในแบบออนไลน์<br />โดยเลือกตามสารบัญข้างล่างนี้</td></tr><tbody></table><br /><hr><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" valign="top"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><a href="" target="_blank"><b>คุยกันก่อน</b></a><br /> - โดย บรรณาธิการ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post.html" target="_blank"><b>ข่าวสารวัดภัททันตะฯ</b></a><br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/12/blog-post.html" target="_blank"><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b></a><br /> (ต่อจากฉบับที่ ๘)<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/12/insight-meditation.html" target="_blank"><b>Insight Meditation</b></a><br /> - By Bhaddanta Asabha President<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_29.html" target="_blank"><b>อนุศาสน์</b></a><br /> - โดย กนฺตาโภ ภิกขุ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_116480014056657851.html" target="_blank"><b>นิทานธรรม</b></a><br /> - โดย นาคสิริ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_116478612689517642.html" target="_blank"><b>ปกิณกสาระ</b></a><br /> - โดย วรเตโช<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_116478145630053836.html" target="_blank"><b>เก็บตก</b></a><br /> - ค้นคว้าเรียบเรียงโดย<br />&nbsp;&nbsp;นายกล้า อุดมบุญญานุภาพ<br />&nbsp;&nbsp;อดีตนายกพุทธสมาคมจังหวัดนครพนม<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_116479032063913466.html" target="_blank"><b>ประสบการณ์ของใครเอ๋ย</b></a><br /> - โดย วิริยา<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_116478736036264939.html" target="_blank"><b>สะกิดใจ...ท้ายเล่ม</b></a><br /> - คัดมาจากหนังสือ<br />&nbsp;&nbsp;เอกัตทัคคะในพระพุทธศาสนา<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/11/blog-post_116479211625832029.html" target="_blank"><b>กวีธรรม</b></a><br /> - โดย น.ส.อริยา ปริปุรณะ<br /></td></tr><tbody></table><br /><hr><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" align="center"><img src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" border="0" alt="" width="85" height="85" /></td><td width="60%" valign="top">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116902221440094033?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1166584999787198402006-12-20T10:10:00.019+07:002012-01-04T17:27:32.483+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="40%"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vieQ1T7Y5Ds/TwQodaObnmI/AAAAAAAAAI8/gXE8Z-JK_KU/s1600/journal26.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 199px;" alt="อาสภาสาส์น ฉบับที่ ๒๖ ประจำเดือน ก.ย.-ธ.ค. ๒๕๕๕" src="http://3.bp.blogspot.com/-vieQ1T7Y5Ds/TwQodaObnmI/AAAAAAAAAI8/gXE8Z-JK_KU/s200/journal26.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693720314624319074" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสี่เดือน ฉบับที่ ๒๖<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว<br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรือรับเป็นวารสารออนไลน์ได้ทันที<br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="center" width="5%"><img alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/pdf.gif" border="0" /></td><td valign="center" width="95%"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/bhaddanta-journal-26.pdf">ดาวน์โหลดไฟล์ (7.94 MB)</a></td></tr></tbody></table></td></tr><tbody></tbody></table><br /><hr /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td align="middle" width="40%"><img height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" width="85" border="0" /></td><td valign="top" width="60%">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></tbody></table><br />ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายังคณะผู้จัดทำ ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116658499978719840?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1165567967113542582006-12-08T15:47:00.000+07:002006-12-08T16:07:29.613+07:00<div align="right">By Bhaddanta Asabha President </div><br />To be born in the times when the teachings of the Buddha is flourishing is a great opportunity for everyone to practice the virtues of moral conduct(sila), concentration (samadhi), and wisdom(Panna)<br /><br />For householders the minimal behavior of moral conduct is the observance of the Five Precepts. For bhikkhus it is the Anyone who is well-trained in moral conduct shall be reborn in a happy realm of existence as a human being or a deva(god).<br /><br /><strong>Mundane Morality and Supra- mundane Morality<br /></strong>However, This ordinary from of mundane morality (lokiya-sila)will not be a safeguard against relapse into the lower states of miserable existence, such as hell, the animal realm, or the realm of petas(ghosts). It is therefore desirable to cultivate the higher from of supramundane morality (lokuttara-sila). When one has fully acquired the virtue of this morality, one will be secure from relapse into the lower states and will always lead a happy life by being reborn as a human being or a deva. Everyone should therefore make it his duty to work for supramundane morality.<br /><br />There is hope of success for anyone who strives sincerely and in real earnestness. It would indeed be a pity if anyone were to fail to take advantage of this fine opportunity of being endowed with higher qualities, for such a person will undoubtedly be a victim sooner or later of his own bad karma, which will pull him down to the lower states of miserable existence in hell, the animal realm, or the sphere of petas, where the span of life lasts for many hundreds, thousands or millions of years. It is therefore emphasized here that coming across the Teaching of the Buddha is the unique opportunity to work for path morality (magga-sila) and fruition morality(phala-sila).<br /><br />It is not advisable to work for moral conduct alone. It is also necessary to practice samadhi or comcentration. Samadhi is the fixed or tranquil state of mind. The ordinary or undisciplined mind is in the habit of wandering to other places. IT cannot be kept under control,but follows any idea, thought or imagination, etc. In order to prevent this wandering, the mind should be made to attend repeatedly to a selected object of concentration. On gaining practice,the mind gradually abandons its distractions and remains fixed on the object to which it is directed. This is samandhi.<br /><br /><strong>Mundane Concenration and Supra-mundane Concentration</strong><br />There are two kinds of concentration : mundane concentration (lokiya-samadhi) and supramundane concentration (lokuttara- samadhi). Of these two, the former consists in the mundane absorptions, such as the four rupa-jhanas - -the absorptions pertianing to the work of from -- and the four arupa- jhanas --the absorptions pertianing to the fromless world. These can be attained by the practice of tranguility meditation (samatha - bhavana) with such methods as mindfulness of breathing, loving-kindness (metta), kasina meditation, etc. By virtue of these attainments one will be reborn in the plane of the brahmas. The life-span of a brahma is very long and lasts for one world cycle, two, four, or eight world cycles, up to a limit of 84,000 world cycles, as the case may be. But at the end of his lifespan, a brahma will die and be reborn as a human being or a deva.<br /><br />If one leads a virtuous life all the time, one may lead a happy life in a higher existence, but as one is not free from the defilements of attachment, aversion and delusion, one may commit demeritorious deeds on many occasions. One will then be a victim of his bad karma and be reborn in hell or in other lower states of miserable existence.Thus mundane concentration also is not a definite security. It is desirable to work for supermundane concentration, the concentration of the path (magga) and fruit( phala).To acquire this concentation it is essential to cultivate wisdom( panna).<br /><br /><strong>Mundane Wisdom and Supramundane Wisdom</strong><br />There are two froms of wisdom : mundane and supramundane. Nowadays, Knowledge of literature, art, science, or other worldly affairs is usually regarded as a kind of wisdom, but this from of wisdom has nothing to do with any kind of mental development (bhavana). Nor can it be regarded as of real merit, because many weapons of destruction are invented through these kinds of know ledge, which are always under the influence of attachment, aversion, and other evil motives. The real spirit of mundane wisdom, on the other hand, has only merits and no demerits of any kind. True mundane wisdom in cludes the knowledge use in welfare and relief work, which causes no harm : learning to acquire the knowledge of the true meaning or sense of the scriptures; and the three classes of knowledge of development for insight( vipassana- bhavana), such as knowledge born of reflection ( cintamaya-panna), and wisdom born of meditative development(bhavanamaya-panna). The virtue of possessing mundane wisdom will lead to happy life in higher states of existence, but it still connot prevent the risk of being reborn in hell or in other states of miserable existencce. Only the development of supramundane wisdom (lokuttara- panna) can decidedly remove this risk.<br /><br />Supramundane wisdom is the wisdom of the path and fruit. To develop this wisdom it is necessary to carry on the practice of insight meditation(vipassana- bhavana) out of the three desciplines of morality, concerntration, and wisdom. When the virtue of wisdom is duly developed, the necessary qualities of morality and concentration will also be acquired. <br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="33%" valign="top">ชาวฝรั่ง<br />ยังสนใจ<br />แต่คนไทย<br />เพชรมีค่า</td><td width="33%" valign="top">มั่งค่า<br />พระธรรม<br />อยู่ใกล้<br />ที่ตน </td><td width="33%" valign="top">มาแต่ไกล<br />อันล้ำค่า<br />ไม่นำพา<br />ไม่สนเลย</td></tr><tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116556796711354258?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1165545208339005752006-12-08T09:30:00.000+07:002006-12-08T14:06:42.646+07:00<div align= "center">(ต่อจากฉบับที่ ๘)</div><br /> ในพรรษาปีนี้การปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเป็นไปอย่างต่อเนื่อง เคร่งครัดใส่ใจด้วยอุบายอันแยบคาย (โยนิโสมนสิการ) แต่ไร้เงาของความเคร่งเครียดพระภิกษุแม่ชี โยคีผู้ปฏิบัติทั้งชาวไทย และชาวต่างชาติล้วนตั้งใจเอาจริงกับวันเวลาที่ผ่านไปทุกคนมิได้ทอดทิ้งการกำหนด ไม่ว่าอยู่ในหรือนอกห้องกรรมฐาน ทำให้ผู้พบเห็นแล้วเกิดปิติ เมื่อเห็นถึงความตั้งใจจริงของนักปฏิบัติ และพร้อมกันนี้ในปี ๒๕๔๙ ทางวัดได้ร่วมกับผู้ปฏิบัติทุกคน ทุกกลุ่ม ทุกคณะ ทุกองค์กร ที่ได้เข้ามาใช้สถานที่เพื่อการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานได้ร่วมปฏิบัติธรรมน้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระราชกุศลเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ทรงครองสิริราชสมบัติครบ๖๐ ปีด้วย แต่จะอย่างไรก็ตามการปฏิบัตินั้นคงต้องกระทำกันอย่างต่อไปจนกว่าเราท่านทั้งหลายจะถึงซึ่งความสิ้นอาสวะเพราะถ้าประมาทอยู่อาจจะทำให้เรายังวนเวียนอยู่ในวัฏสงสารกันต่อไป ท่านผู้อ่านที่ติดตามคำบรรยายที่ถอดมาจากเทป (บรรยายแก่พระนิสิต ม.จ.ร.ห้องเรียน จ.บุรีรัมย์ วิทยาเขตสุรินทร์ ในโอกาสมาอยู่ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ณ วัดภัททันตะอาสภาราม เป็นระยะเวลา ๑๕ วัน) มาสู่ภาษาที่เป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งเนื้อความยังเกี่ยวเนื่องกับฉบับที่แล้ว ขอเชิญท่านทั้งหลายติดตามอ่านกันต่อไป<br /><br /> การปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานของบางสำนักจะพบว่าสอนกันในลักษณะที่ตึงเกินไปก็มี หย่อนเกินไปก็มี เช่น การปฏิบัติที่ค่อนข้างจะตึงไป ตัวอย่างของการอดอาหารหรืออดนอนกันเป็นระยะเวลานานๆ หลายวัน หรือมีการเพ่งจ้องมากเกินไปในขณะยืน เดินจงกรม นั่งสมาธิ นอนกำหนด การกำหนดอิริยาบถย่อย การกำหนดทุขเวทนา การกำหนดความคิด การกำหนดสภาพธรรมที่เกิดการกระทบสัมผัสทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เป็นต้น บางครั้งผู้ปฏิบัติในยุคปัจจุบันยังมีความสุดโด่งในหลายๆ เรื่อง หรือมีความย่อหย่อนในหลาย ๆ ประเด็น ถ้าเราเป็นนักปฏิบัติที่ช่างสังเกตจะพบว่าบางสำนักท่านจะสอนกันในลักษณะที่ตึงเกินไป ด้วยการเพ่งจ้องเอาเป็นเอาตายกลัวสมาธิญาณจะหล่นหาย จางคลายหรือทรุดเสื่อม ไปจากสิ่งที่ตนเองคิดว่า ถ้าทำนี้แล้วอาจจะทำให้ผู้ปฏิบัติเจริญก้าวหน้าในวิปัสสนาญาณโดยพยายามให้จิตแนบแน่น จนเกินพอดีจิตจึงมีลักษณะจมแช่อยู่กับอารมณ์หรือสภาวะนั้น ๆ จนมีสภาวะที่เรียกว่ามีอาการซึมเศร้าาผิดปกติ หนัก งวยงง เกร็ง แข็ง มึนตึง บางคนรู้สึกตัวบ้างไม่รู้สึกตัวบ้างคล้ายกับเมาสมาธิ จนไม่รู้เรื่องรู้ราวก็มี มีหูแว่ว ตามองเห็นภาพผิดปกติ บางคนเข้าใจว่าตัวเองได้หูทิพย์ ตาทิพย์ เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ปรากฏเพราะอำนาจอยากได้ อยากมี อยากเป็น อยากถึง อยากบรรรลุ หรืออาจจะไม่อยากมี ไม่อยากเป็น แต่อยากให้หายหรืออยากปล่อยวางให้ได้ เป็นต้น ซึ่งเป็นอะไรที่มันเกินไปเพราะไม่แยบคายตัณหาจึงอาศัยเกิดได้ตลอดเวลา บางครั้งเหมือนกับครึ่งหลับครึ่งตื่นอย่างนี้เป็นต้น หรือคล้ายกับสะกดจิตตัวเองไม่ให้รู้เรื่องอะไรอย่างนี้ก็มี การเพ้งจนเกินไป อาจเป็นผลจนทำให้ปวดศีรษะ ครํ่าเคร่งจนเกิดภาวะการตึงเครียดทั้งกายและจิตใจ ซึ่งอาจมีผลต่อสุขภาพจิตรด้วยรวม ในบางแห่งถึงขนาดแนะนำให้ผู้ปฏิบัติอดนอนเป็นเวลาติดต่อกันหลายวัน เพราะเกิดความกลัวว่าโมหะจะเข้า เป็นต้น ที่จริงแล้วสมาธิญาณยังไม่ถึงก็ไปพยายามใช้จิตตัวเองบังคับพอบังคับมากๆ มันก็เบลอ พอเบลอมากเข้าก็เกิดอาการวิปริตผิดเพี้ยนในทางจิตใจ จนกลายไปเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไขกันไม่จบสิ้น สุดท้ายก็ต้องพึ่งหมอจิตเวช เมื่อพิจารณาดูแล้วมันไม่คุ้ม การปฏิบัติอย่างค่อยเป็นค่อยไปยึดทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) น่าจะเป็นวิธีที่ถูกต้องมากที่สุด การที่นักปฏิบัติกระทำอย่างเคร่งเครียดจนเกินไป เอาจริงเอาจังจนเกินกว่าเหตุ สมองมันไม่ได้พักผ่อนหรือร่างกายไม่มีความผ่อนคลาย เพราะทั้งวันทั้งคืนมีแต่เครียดกับเครียด มีแต่จมกับแช่อยู่กับอารมณ์นั้น ดังนั้นร่างกายจิตใจจึงปรากฏออกมาในลักษณะที่แย่ลงอย่างนี้ บางสำนักก็หย่อนเกินไปอะไรก็ได้สบายๆ ไม่ว่าจะกำหนดอะไรก็อ้างเอาธรรมชาติไปหมด หลักเกณฑ์หรือความพอดีไม่รู้อยู่ตรงไหน บางก็เน้นให้ใส่บัญญัติมากๆ บริกรรมให้เยอะๆ เข้าไว้ จนบางครั้งผู้ปฏิบัติก็มึนงงไปเหมือนกัน การใส่คำบริกรรมที่เป็นบัญญัติมากเกินความจำเป็น อาจส่งผลลบแก่ผู้เจริญพระกรรรมฐาน อุปมาดังเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เราใส่ข้อมูลหรือโปรแกรมมากจนเกินไปเครื่องมันเลยทำไม่ไหว อ่านไม่ได้ อ่านไม่ทันใจคน เครื่องเลยโอเวอร์หรือ แฮงค์ไปเลย สมองคนก็เช่นกันมันรับไม่ไหวเพราะข้อมูลมันมาก มีทางเดียวคือต้อง shut down หรือปิดเครื่องถ้าปิดไม่ได้ก็ต้องปิดไฟ จากนั้น ค่อยเปิดกันใหม่ ในลักษณะค่อยเป็นค่อยไป อุปมาอุปมัยดังนักปฏิบัติต้องหยุดกำหนดก่อนชั่วคราว จากนั้นจึงค่อยเริ่มการปฏิบัติใหม่อีกครั้ง การที่ไม่มีตรงกลางมันทำให้ยุ่งไปหมด หรือไม่ดำเนินตามทางสายกลางการบรรลุมรรค ผล นิพพาน ก็ดูจะเนิ่นนานลางเลือน ทิ้งห่างไกลออกไปทุกที เพราะถ้าเป็นเสียอย่างนี้ก็ลำบากยากเย็นยิ่งขึ้น ส่วนกลุ่มที่มักจะชอบอ้างธรรมชาติอยู่รํ่าไปไม่ว่าอะไรเป็นอะไรก็ธรรมชาติหมด เอาไปเอามาวันๆ ไม่ต้องทำอะไร ยกผลประโยชน์ให้ธรรมชาติอย่างเดียว แต่ไม่เข้าใจว่าธรรมชาติจริงๆ เป็นอย่างไร ก็เลยเป็นธรรมชาติตามกิเลส ลัทธินี้ก็เลยเหมือนปลาตาย คือตามกิเลสตามนํ้า เป็นลักษณะอย่างนั้น อะไรก็ได้ทั้งนั้นไม่มีหลักไม่มีเกณฑ์การที่จะพูดให้ถีงตรงกลางให้ถูกต้องพูดยากนะ หรือมัชฌิมาปฏิปทานี่บางครั้งก็ดูเหมือนตึงบางครั้งก็ดูเหมือนหย่อน แต่จริงๆ แล้วพระพุทธเจ้าตรัสไว้ในธัมมจักกัปปวัตตนสูตร ว่าอยู่ระหว่างทางสองทางคือข้างตึงกับข้างหย่อน พอเราเริ่มจะเข้าใจว่าที่นี้แหละตรงกลาง เพราะจุดนี้เป็นที่รวมแห่งความพร้อมก่อนการบรรลุธรรมอย่างแท้จริง เมื่อพร้อมก็เกิดการเคลื่อนตัวเกิดการเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ถ้าไม่พร้อมก็จะเบี่ยงเบนไปข้างใดข้างหนึ่ง หรือถ้าย่อหย่อนก็เหมือนอยู่ในโคลนตม ถ้าตึงไปก็เหมือนกับออกนอกถนนไปอีกนะ ถ้าอยู่ตรงกลางเท่ากับอยู่ในทางเอก หรือทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) นั้นเอง<br /><br /> การที่เราประพฤติอยู่คือดำเนินตามอริยมรรค มรรคมีองค์๘ คือทางสายกลางนั่นเอง ฉะนั้นผลจากการฟังเรากำหนดนะ มันจะมีตรงกลาง แต่ถ้าเราไม่กำหนดเสียเลย ก็เหมือนกับปล่อยไปเลยหรือถ้าเราจะกำหนดเอาเป็นเอาตายเสียเลยมันก็ตรึงไปอีกต้องพอดีๆ รับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็เป็นเช่นนั้นเองนะ คือ ทันก็ทันไม่ทัน ก็คือไม่ทัน ขาดสติ เราต้องรู้ทันคือทันรูปทันนามทันปัจจุบัน ไม่ทันปัจจุบันไม่ทันกิเลสสติไม่ทันจิตใจมันเป็นอย่างไร เราต้องรู้ทันทั้งสองอย่างถ้ารู้ได้ทั้งสองอย่างแสดงว่าเรามีตรงกลาง แต่ถ้าเราไม่รู้ทั้งสองอย่างเลย แสดงว่าเราหลงแต่ถ้าเรารู้อย่างเดียวก็ยังดี แต่ว่าจะสุดโต่ง ระวังจะออกนอกทางมันจะเป็นอย่างนั้นมันจะทานอำนาจกันอยู่จะทำให้เรามีตรงกลาง พอมีตรงกลางก็เหมือนกับเป็นช่องให้เราเดิน เปิดช่องให้เราเดินทางไปสู่มรรค ผล นิพพานถ้าไม่เช่นนั้นโอกาสก็จะไม่เปิด ทางสายนี้ก็จะไม่เปิดถ้าเราเป็นรถก้ต้องมีสภาพพร้อมที่จะวิ่งได้ ถ้ารถไม่มีสภาพพร้อมที่จะวิ่งไม่ได้เหมือนกันฉันใด เมื่อมีสภาพพร้อมทุกอย่างก็จะเคลื่อนไปทันที ฉะนั้นการที่ท่านทั้งหลาย ได้ฟังธรรมในลักษณะอย่างนี้หรือถ้าไม่ได้ฟังธรรมก็ส่งอารมณ์เหมือนกับเป็นตัวที่จะปรับแต่งอินทรีย์ส่วนที่เกี่ยวกับทิฐิหรือความเห็นปัญญาหรือศรัทธาให้มีความเท่ากัน ให้มีความสมํ่าเสมอเกิดความสมดุลได้เป็นอย่างดี เขาเรียกปรับความสมดุลนั่นเอง<br /><br /> ประโยชน์จากการฟังจึงมีมากมายมหาศาล และเมื่อเราปฏิบัติในแนวนี้ เราต้องกำหนดฟังอย่างที่เรียนถวาย ต้องรู้จักและเข้าใจวิธีกำหนดถ้าเรากำหนดเป็นแล้วก็แน่นอนเราก็จะได้ประโยชน์จากการฟัง ถ้าเราเป็นเนยบุคคล บุคคลที่ดีแนะนำสั่งสอนได้ ขยันฟัง ขยันกำหนด ขยันปฏิบัติสักวันหนึ่งโอกาสในการบรรลุพระนิพพานต้องมีแน่นอนไม่ชาตินี้ก็ชาติต่อไป อย่างน้อยที่สุดก็เป็นเหตุเป็นปัจจัย อย่าไปคิดฟุ้งซ่านกับเรื่องเหล่านั้นให้เราอยู่กับปัจจุบัน ปัจจุบันไม่ใช่ความหมายว่าเราไม่คิด ไม่วางแผนไม่เตรียมการไม่ใช่ แต่การคิดการวางแผนการเตรียมการหรือความพร้อมมันเกิดก่อน มันเกิดก่อนเมื่อเราปฏิบัติคือการลงมือทำ อย่าให้แผนการ การเตรียมการ หรือเตรียมความพร้อมมายุ่งกับเราขณะที่กำลังทำอยู่ เราทำก็คือการอยู่กับปัจจุบัน สมมุติว่าเราจะไปกรุงเทพฯ เรารู้แล้วว่า ทางเส้นนี้ตรงไปถึงไหนเหมือนเรารู้ว่ามีหน้าที่เดินไม่ต้องบ่นว่าเมื่อไรจะถึงหรือบางคนบ่นอยู่อย่างเดียวแต่ไม่เดินแต่บางคน บ่นไปด้วยเดินไปด้วยก็ยังดี แต่บางคนบ่นอย่างเดียวเมื่อไหร่จะถึงแต่ไม่เดินสักที เหมื่อนเราคิดแต่ไม่กำหนดหรือระลึกรู้สภาพธรรม<br /><br /> ฉะนั้นคนเราคิดได้ไม่ได้หมายความว่าทำกรรมฐานแล้วคิดไม่ได้ คิดไม่เป็น หรือไม่คิด ไม่ใช่ไม่ฟุ้ง ฟุ้งได้แต่ขอให้กำหนดรู้ตามสภาพที่เป็นจริง ถ้าเรารู้ตัวว่าฟุ้งหรือไม่ฟุ้งแสดงว่าสติยังพอทันจิตอยู่บ้างจึงสามารถรู้ได้ ถ้าจะให้สติทันจิตก็ต้องพานพบสิ่งเหล่านี้ เหมือนกันทุกคน เมื่อเราเท่าทันสภาพธรรมตามความเป็นจริงแล้ว สภาพที่เราคิดว่าเป็นปัญหาหรืออุปสรรคจะค่อยๆ ลดลงและจะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป ฉะนั้นก็ขอให้ท่านทั้งหลายพยายามเอาใจใส่ความรู้ที่เกิดจากการฟัง อย่างแยบคาย เมื่อสมัยก่อนการฟังมีความสำคัญมาก ยุคนี้มีสื่อต่างๆ มากมายแต่การฟังก็ยังมีความจำเป็นอยู่ ถ้าเราฟังอย่างนักปฏิบัติก็คือการสั่งสมบ่มเพาะเหตุปัจจัยในการบรรลุธรรมไปด้วย ฟังไปด้วยความแยบคาย (โยนิโสมนสิการ) อาจจะมีโอกาสได้บรรลุธรรมเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นขอให้ท่านทั้งหลายอย่าได้ประมาท จงเตรียมความพร้อมอยู่ตลอดเวลา เพราะถ้าพร้อมการบรรลุธรรมสามารถเกิดขึ้นได้ตลอด ไม่ต้องรอให้ใครมาพยากรณ์ว่าจะได้บรรลุมรรค ผล นิพพานเมื่อใด ถ้าในสมัยที่พระพุทธเจ้ามีพระชนม์ชีพอยู่ พระองค์อาจพยากรณ์ล่วงหน้าไว้ได้ สมัยนี้ต้องพยากรณ์ตัวเราเอง อย่าไปโทษคนนั้น คนนี้ว่ากิเลสมากกิเลสน้อย ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เหตุปัจจัยเราต้องบอก ตัวเราเองว่ากิเลสมาก กิเลสน้อย หมดหรือไม่หมด เป็นต้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116554520833900575?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164800140566578512006-11-29T18:23:00.000+07:002006-11-29T18:37:25.783+07:00<div align = "right"><strong>โดย...นาคศิริ</strong></div><br />เทศกาลเข้าพรรษาก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว บรรยากาศของบ้านเมืองก็ยังไม่นิ่ง จะอย่างไรก็ตามหน้าของเราต้องเพิ่มความสุขทุกวันด้วยการทำความดี ในเดือนสิงหาคมนี้ขอเชิญทุกท่านให้ความสำคัญกับเพศหญิงด้วยการเติมความรักดูแลเอาใจใส่ให้เขาเหล่านั้นมีความสุขโดยเฉพาะผู้เป็น<strong> “แม่ของเรา”</strong><br /><br /><strong>“ความกตัญญูกตเวที หรือ รู้คุณท่านตอบแทน”</strong> คือ <strong>เครื่องหมายของลูกที่ดี </strong>ถ้าตรงกันข้ามกัยคุณธรรมเหล่านี้ก็จะพบกับภัยพิบัติ <strong>อย่างในอดีตชาติของพระมหาโมคคัลลานะ </strong> ที่เกิดเป็นลูกชายคนเดียวในตระกูลที่ร่ำรวยจากน้ำพักน้ำแรงของผู้เป็นพ่อแม่ พอลูกโตเป็นหนุ่มตัวเองก็โชคร้ายประสบอุบัติเหตุจากการทำงานจนทำให้ตาบอดทั้งสองคน ภาระหนักตกแก่ลูกชายที่จะต้องทำงานด้วยและดูแลพ่อแม่ด้วย <br /><br />ต่อมาพ่อแม่สงสารลูกชายที่ต้องทำงานหนักคนเดียวจึงจัดการสู่ขอหญิงสาวให้เป็นภรรยาเพื่อที่จะได้ช่วยกันดูแลครอบครัว หลังแต่งงานชีวิตครอบครัวก็มีความสุขในระยะแรก วันวานผ่านไปลูกสะใภ้ก็เริ่มรังเกียจพ่อแม่ที่ตาบอดของสามีจึงสรรหาวิธีทีจะกำจัดคนทั้งสองออกจากครอบครัวโดย<strong>การเป่าหูและปั่นหัวสามี</strong>ให้รังเกียจพ่อแม่ตน<strong> “หลงกายลืมแก่ หลงเมียลืมแม่”</strong> โบราณกล่าวก็เป็นจริง แผนร้ายของนางก็ออกฤทธิ์ในกาลต่อมา โดยการหลอกพาพ่อแม่ตาบอดขึ้นเกวียนไปกลางป่าเพื่อที่จะฆ่าทิ้ง พอถึงสถานที่ที่เหมาะเจาะต่อการทำชั่วก็ลงจากเกวียน พร้อมกับหลอกคนตาบอดว่า จะไปตรวจดูพวกโจร เดินไปได้สักพักก็แกล้งตะโกนเหมือนกับมีโจรดักซุ่มอยู่ และก็ใช้ไม้หน้าสามเข้ามาทุบตีพ่อแม่ที่ตาบอด สองตายายไม่รู้นึกว่ามีโจรจริงๆ แม้จะถูกทุบตีก็ยังเป็นห่วงลูกชายกับลูกสะใภ้ด้วยการบอกให้หนีเอาชีวิตรอดไป แต่เพราะมนต์ชั่วของนางมารยั่วสวาทเข้าสิงใจชายหนุ่มจนไม่สามารถยั้งมือได้ สุดท้ายต้องเป็นฆาตกรฆ่าพ่อแม่ของตนเอง <br /><br />ขอเล่าคร่าวๆ พอเป็นข้อคิดสะกิดใจเล็กน้อยๆ ที่สำคัญอย่าลืมดูแลผู้สูงอายุในครอบครัวและสังคมของเราให้ได้รับความอบอุ่นดังที่เราได้รับจากท่าน <strong>เลี้ยงท่านทางกายโดย</strong> <em>“การดูแลเอาใจใส่เรื่อง อาหาร อารมณ์ อาภรณ์ ที่หลับนอน”</em> <strong>เลี้ยงท่านทางใจคือ</strong> <em>“การเป็นคนดีของครอบครัว สังคม ประเทศชาติ” </em><br /><strong>“แม่” </strong>คือผู้สร้าง ผู้สู้ และผู้สอน ดับความร้อนยื่นความเย็นให้กับโลกอาจจะพูดได้ว่า “โลกสวยด้วยมือแม่” เริ่มจากการกลั่นเม็ดเลือดเม็ดน้อยนับร้อยหยด จนเป็นหยดนมเพื่อหล่อเลี้ยงลูกน้อยด้วยรักเมตตา เป็นครูคนแรกของลูกๆ พระพุทธศาสนาเปรียบท่านเหมือน<strong>พระพรหมและพระอรหันต์ในบ้าน</strong> เพราะท่านปฏิบัติตามหลัก <em>“พรหมวิหาร ๔” </em>ได้แก่ <strong> เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา </strong><br /><strong>เมตตา</strong> คือ <strong>ความรักที่ปรารถนาให้ลูกๆ มีความสุขจนลืมความทุกข์ของตนเอง </strong>ดังบทกลอนที่ว่า <em>“รักใดเล่ารักแน่เท่าแม่รัก ผูกสมัครรักมั่นไม่หวั่นไหว ห่วงใดเล่าเท่าห่วงดังดวงใจ ที่แม่ให้กับอยู่ทุกครา”</em><br /><strong>กรุณา</strong> คือ ความสงสารต้องการให้ลูกพบความสะดวกสบายและมีโอกาศพัฒนาตนเองจนเต็มความสามารถ พ่อแม่จึงต้องทำงานหนักเพื่อเตรียมความพร้อมให้แก่ลูกๆ <br /><strong>มุทิตา</strong> คือ ความชื่นชมยินดีเมื่อลูกประสบความสำเร็จในการพัฒนาตนเองทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ อารมณ์ สังคม เป็นคนเก่ง ดี มีความสุข<br /><strong>อุเบกขา</strong> คือ แอบชื่นชมอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปวุ่นวายจนน่ารำราญ คอยปลอบใจในยามท้อแท้ คอยให้ปรึกษาในเวลามีปัญหา พระคุณแม่ยิ่งใหญ่นัก ดังบทกลอนที่คุ้นหูอยู่เสมอว่า<br /><br /><em>“พระคุณแม่เลิศฟ้ามหาสมุทร พระคุณแม่สูงสุดมหาศาล พระคุณแม่เลิศหล้าสุธาธาร ใครจะปานแม่ฉันนั้นไม่มี”</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116480014056657851?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164792116258320292006-11-29T16:17:00.000+07:002006-11-29T16:41:54.520+07:00<strong>ธ เสด็จจากฟ้า...มาอ่าองค์<br />เพื่อดำรงทศพิธสถิตย์ไทย</strong><br /><div align ="left"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;กราบแทบบาทปิตุรงค์พระทรงศักดิ์<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ด้วยตระหนักความจริงอันยิ่งใหญ่<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;พระคือศูนย์ความรัก... เป็นหลักชัย<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เป็นเทพไท้แห่งความดี...ปรีชาชาญ </div><br /><div align ="left">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;งานพระราชจริยวัตรขัตติยะ<br />งามน้ำพระทัยแท้แผ่ไพศาล<br />ทรงดับทุกข์...ตามเหตุการณ์<br />สละพระองค์ทรงงานเพื่อปวงชน</div><br /><div align ="left">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทรงปรีชาสามารถ...ปราชญ์สยาม<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทั่วเขตคามประจักษ์แจ้งทุกแห่งหน<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทั้งศาสตร์ศิลป์ทรงงานบันดาลดล<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ช่วยชาติพ้นวิกฤต...เป็นนิจมา</div><br /><div align ="left">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;กราบแทบบาทปิตุรงค์ระทรงศรี<br />หกสิบปีทรงครองราชย์ประกาศค่า<br />น้อมถวายพระพรชัยมหาราชา<br />ขอเทวดาคุ้มครองพระองค์ ทรงพระเจริญ</div><br /><div align = "center"> ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ<br />ข้าพระพุทธเจ้าคณะกรรมการวารสารฯ<br />น.ส. อริยา ปริปุรณะ ประพันธ์</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116479211625832029?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164790320639134662006-11-29T15:50:00.000+07:002006-11-29T16:16:42.540+07:00<div align="right"><strong>วิริยา</strong></div><br />ฉบับนี้จะขอนำเรื่องราวของนักเรียนโรงเรียนพุทธบูชาซึ่งเธอมีประสบการณ์ในการทำความดีที่นำความสุขมาให้เธอและครอบครัว เราจะนำท่านผู้อ่านไปรู้จักน้องคนงามที่ชื่อว่า อัจฉราภรณ์ กล้าหาญ <br /><br />ความสุขของฉันในวันปีใหม่ คือ การที่ฉันและครอบครัวได้มีโอกาสไปทำบุญไหว้พระ ๙ วัด ตามความเชื่อของคนโบราณพร้อมกันทั้งครอบครัวเพื่อเป็นศิริมงคลต่อตนเอง เริ่มตั้งแต่วัดพระแก้วผู้ที่ได้ทำบุญที่วัดนี้ เชื่อว่าจะมีแก้วแหวนเงินทองไหลมาเทมา ประชาชนทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศมากราบไหว้พระแก้วนอกจากความเชื่อที่กล่าวมาแล้ว วัดนี้ยังมีศิลปะที่สวยงาม และมีธรรมเนียมข้อห้ามคือห้ามใส่กางเกงขาสั้น แต่ถ้าจะใส่กางเกงจะต้องให้เลยหัวเข่า ดังนั้นจึงมีบริการใหเปลี่ยนผ้าถุงได้หากใครแต่งตัวไม่เหมาะสม จากนั้นเดินทางต่อไปยังวัดบวรนิเวศวิหาร วัดนี้มีความเชื่อว่าจะพบแต่สิ่งที่งามในชีวิต ต่อไปที่วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ซึ่งเชื่อว่าจะสร้างเสริมความคิดที่ดีที่เป็นกุศล วัดต่อไปเป็นวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหารหรือที่เรารูจักในนามว่าวัดโพธิ์ ซึ่งเป็นวัดที่มีขนาดใหญ่ร่มรื่นเชื่อว่าจะทำให้มีชีวิตที่ร่มเย็นเป็นสุข จากนั้นก็ลงเรือต่อไปที่วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหารหรือวัดแจ้ง เป็นวัดที่มีความหมายว่าชีวิตจะรุ่งโรจน์เพราะมีความสว่างอยู่เสมอ จากนั้นก็กลับมาที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหารซึ่งเชื่อว่าจะทำให้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลมีเสน่ห์แก่ผู้พบเห็น ในขณะที่ดิฉันเดินทางไปที่นี่ ดิฉันได้พบผู้ถือศีลจำนวนมาก อยู่ด้วยความสงบทำให้เกิดความสบายใจและสงบ จากนั้นต่อไปยังวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหารทีมีคติว่าจะมีชัยชนะต่ออุปสรรคทั้งปวง และต่อไปยังวัดระฆังโฆสิตารามราชวรมหาวิหารที่มีพระพุทธรูปจำนวนมากามายและมีพระพุทธรูปหลวงพ่อโตที่ประชาชนให้ความนับถือในความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน และน้ำมนต์ของท่านที่เชื่อว่านำมาอาบจะทำให้มีความสะอาดปราศจากภัยพิบัติ จากนั้นไปยังวัดสุดท้ายคือวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร มีวิธีการไหว้บูชาพระแบบจีนได้เห็นธูปที่มีขนาดใหญ่ ซึ่งดิฉันไม่เคยเห็นมาก่อนรู้สึกตื่นเต้นมาก <br /><br />การเดินทางย่อมมีที่สิ้นสุดในที่สุด ก็ถึงเวลาที่พวกเราทุกคนจะต้องกลับบ้านพร้อมครอบครัว ดิฉันรู้สึกสดชื่น ผ่อนคลายและทำให้มีสมาธิมากขึ้น อย่างน้อยวันนี้ดิฉันมีความสุขกับครอบครัวที่ได้ไปทำบุญร่วมกัน<br /><br />เป็นอย่างไรบ้างคะท่านฟังเรื่องราวของน้องอัจฉราภรณ์ ถึงแม้ว่าจะยังไม่เข้าสู่แนวทางการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน แต่อย่างน้อยก็ทำให้เธอได้สัมผัสศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา ถึงแม้จะเป็นเพียงเปลือกก็ตามซึ่งเป็นแนวทางในอนาคต เธออาจจะเดินทางมาสู่แนวทางวิปัสสนากรรมฐานก็ได้<br /><div align= "right">พบกันใหม่ฉบับหน้า</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116479032063913466?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164787360362649392006-11-29T14:55:00.000+07:002006-11-29T15:49:27.586+07:00<div align="right">คัดมาจากหนังสือ<br /><strong>เอกัตทัคคะในพระพุทธศาสนา</strong></div><br />ฉบับนี้ขอนำประวัติของอุบาสกมาเล่าให้ฟังบ้าง เพราะกลัวจะโดนสมาชิกชายต่อว่าบรรณาธิการ จึงเอาใจนำเรื่องของอุบาสกในสมัยพุทธกาลให้พิจารณาเป็นแนวทางให้นำไปปรับใช้กับชีวิตประจำวัน<br /><br /><strong>อนาถบิณฑิกเศรษฐีเอตทัคคะในฝ่ายผู้เป็นทายก</strong><br /><strong>อนาถบิณฑิกเศรษฐี</strong>เกิดในตระกูลมหาเศรษฐี ในเมืองสาวัตถี บิดาชื่อว่า<strong> “ สุมนนะ”</strong> มีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาล เมื่อเกิดมาแล้วบรรดาหมู่ญาติได้ตั้งชื่อให้ว่า <strong>“ สุทัตตะ” </strong>เป็นคนมีจิตเมตตาชอบทำบุญให้ทานแก่คนยากจนอนาถา<br /><strong>ได้ชื่อใหม่ เพราะให้ทาน</strong><br /><br />เมื่อบิดามารดาของท่านล่วงลับไปแล้ว ได้ดำรงตำแหน่งเศรษฐีแทน ให้ตั้งโรงทานที่หน้าบ้านแจกอาหารแก่คนจนทุกวัน จนกระทั่งประชาชนทั่วไปเรียกท่านตามลักษณะนิสัยว่า <strong>“อนาถบิณฑิก” </strong>ซึ่งหมายึง <strong>“ ผู้มีก้อนข้าวเพื่อคนอนาถา” </strong>และได้เรียกกันต่อมาจนบางคนก็ลืมชื่อเดิมของท่านไปเลย<br /><br /><strong>ท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี</strong> ทำการค้าขายระหว่างเมืองสาวัตถีกับเมืองราชคฤห์เป็นประจำ จนมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับเศรษฐีเมืองราชคฤห์นามว่า <strong>“ ราชคหกะ” </strong>และต่อมาเศรษฐีทั้งสองก็มีความเกี่ยวดองกันมากขึ้น เพราะต่างฝ่ายก็ได้น้องสาวของกันและกันมาเป็นภรรยา ดังนั้น เมื่ออนาถบิณฑิกเศรษฐีนำสินค้ามาขายยังเมืองราชคฤห์ จึงได้มาพักอาศัยที่บ้านของราชคหกเศรษฐี ซึ่งมีฐานะเป็นทั้งน้องเขยและพี่เมียเป็นประจำ<br /><br /><strong>อนาถบิณฑิกเศรษฐีสำเร็จพระโสดาบัน</strong><br />อนาถบิณฑิกเศรษฐี ดำรงชีวิตอยู่ในกรุงสาวัตถี โดยมิได้ทราบข่าวเกี่ยวกับการเกิดขึ้นแห่งพระพุทธศาสนาเลย จวบจนวันหนึ่งท่านได้นำสินค้ามาขายยังเมืองราชคฤห์ และได้เข้าพักยังบ้านของราชคหกเศรษฐีตามปกติ แต่ในวันนั้นเป็นวันที่ราชคหกเศรษฐีได้กราบทูลอาราธนาพระบรมศาสดาพร้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์เป็นจำนวนมากมาเสวยและฉันภัตตาหารที่เรือนของตนในวันรุ่งขึ้น<br /><br />ราชคหกเศรษฐี มัวยุ่งกับการสั่งงานแก่ข้าทาสบริวาร จึงไม่มีเวลามาปฏิสันถารต้อนรับท่านอนาถบิณฑิกเหมือนเช่นเคย เพียงแต่ได้ปราศรัยเล็กน้อยเท่านั้นแล้วสั่งงานต่อไป แม้ท่านอนาถบิณฑิกก็เกิดความสงสัยขึ้นเช่นกัน จึงคิดอยู่ในใจว่า “ราชคหกเศรษฐี คงจะมีงานบูชายัญหรือไม่ก็คงจะกราบทูลเชิญพระเจ้าพิมพิสารเสด็จมายังเรือนของตนในวันพรุ่งนี้”<br /><br />เมื่อการสั่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ราชคหกเศรษฐี จึงได้มีเวลามาต้อนรับพูดคุยกับอนาถบิณฑิกเศรษฐี และท่านอนาถบิณฑิกก็ได้ไต่ถามข้อข้องใจสงสัยนั้น ซึ่งได้รับคำตอบว่า ที่มัวยุ่งกับการสั่งงานนั้นก็เพราะได้กราบทูลอาราธนาพระพุทธเจ้าพร้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์ มาเสวยและฉันภัตตาหารที่เรือนของตนในวันพรุ่งนี้<br /><br />อนาถบิณฑิกเศรษฐี พอได้ฟังคำว่า<strong> “พระพุทธเจ้า” </strong>จึงย้อนถามถึงสามครั้งเพื่อให้แน่ใจ เพราะคำว่า <strong>"พระพุทธจ้า"</strong> นี้เป็นการยากยิ่งนักที่จะได้ยินในโลกนี้ เมื่อราชคหกเศรษฐี กล่าวยืนยันว่า <strong>"ขณะนี้พระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ เกิดขึ้นแล้วในโลก "</strong> จึงเกิดปีติและศรัทธาเลื่อมใสอย่างแรงกล้า ปรารถนาจะเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ในทันทีนั้น แต่ราชคหกเศรษฐียับยั้งไว้ว่ามิใช่เวลาแห่งการเข้าเฝ้าจึงรอจนรุ่งเช้าก็รีบไปเข้าเฝ้าก่อนที่พระพุทธองค์จะเสด็จไปยังบ้านราชคหกเศรษฐี ได้ฟังอนุปุพพิกถาและอริยสัจสี่จากพระพุทธเจ้าแล้วได้เห็นดวงตาเห็นธรรมเป็นพระโสดาบันบุคคลในพระพุทธศาสนาประกาศตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะตลอดชีวิต<br /><br /><strong>อนาถบินฑิกเศรษฐีสร้างวัดถวาย</strong><br />อนาถบินฑิกเศรษฐี ได้ช่วยอังคาสถวายภัตตาหารแด่พระบรมศาสดาและพระภิกษุสงฆ์ ครั้นเสร็จภัตกิจแล้วได้กราบทูลจะสร้างพระอารามถวายที่เมืองสาวัตถีนั้น พระบรมศาสดาทรงรับอาราธนาตามคำกราบทูล อนาถบินฑิกเศรษฐี รู้สึกปลื้มปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบเดินทางกลับสู่กรุงสาวัตถีโดยด่วน ในระหว่างทางจากกรุงราชคฤห์ถึงกรุงสาวัตถี ระยะทาง ๕๔ โยชน์ ได้บริจาคทรัพย์จำนวนมากให้สร้างวิหารที่ประทับเป็นที่พักทุกๆ ระยะหนึ่งโยชน์ เมื่อถึงกรุงสาวัตถีแล้วได้ติดต่อขอซื้อที่ดินจากเจ้าชายเชตราชกุมาร โดยได้ตกลงราคาด้วยการนำเงินปูลาดให้เต็มพื้นที่ตามที่ต้องการ ปรากฎว่าเศรษฐีใช้เงินถึง ๒๗ โกฏิ เป็นค่าที่ดินและอีก ๒๗ โกฎิ เป็นค่าก่อสร้างพระคันธกุฎีที่ประทับของพระบรมศาสดา และเสนาสนะสงฆ์ รวมเป็นเงินทั้งสิ้น ๕๔ โกฎิ แต่ยังขาดพื้นที่สร้างซุ้มประตูพระอาราม ขณะนั้นเจ้าชายเชตราชกุมาร ได้แสดงความประสงค์ขอเป็นผู้จัดสร้างถวาย โดยขอให้จารึกพระนามของพระองค์ที่ซุ้มประตูอาราม ดังนั้นพระอารามนี้จึงได้ชื่อว่า <strong>" เชตวนาราม"</strong><br /><br /><strong>เศรษฐีทำบุญจนหมดตัว</strong><br />เมื่อการก่อสร้างพระอารามเสร็จแล้ว ได้กราบทูลอาราธนาพระบรมศาสดาพร้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์เสด็จเข้าประทับจัดทำพิธีฉลองพระอารามอย่างมโหฬารนานถึง ๙ เดือน (บางแห่งว่า ๕ เดือน ) ได้จัดถวายอาหารบิณฑบาตรอย่างประณีตแด่พระบรมศาสดาและพระภิกษุสงฆ์ เมื่อพิธีฉลองพระอารามเสร็จสิ้นลงแล้วได้กราบอาราธนาพระภิกษุจำนวนประมาณ ๒๐๐ รูป ไปฉันภัตตาหารที่บ้านของตนทุกวันตลอดกาล<br /><br /><strong>อนาถบิณฑิกเศรษฐี</strong> ทำบุญให้ทานแก่คนยากจน และการถวายทานแด่พระภิกษุสงฆ์ จนกระทั่งทรัพย์สินเงินทองที่เก็บสะสมไว้ลดน้อยลงไปตามลำดับ ทรัพย์ที่หาได้มาใหม่ก็ไม่เท่ากับจ่ายออกไป ภัตตาหารที่จัดถวายของพระภิกษุสงฆ์ ก็ลดลงทั้งด้านคุณภาพและปริมาณ จนที่สุดข้าวที่หุงถวายพระก็จำเป็นต้องใช้ข้าวปลายเกวียนกับข้าวก็เหลือเพียงน้ำผักเสี้ยนดอง ตนเองก็พลอยอดอยากลำบากไปด้วย ถึงกระนั้นเศรษฐีก็ยังไม่ลดละการทำบุญถวายภัตตาหารแก่พระภิกษุสงฆ์ ได้แต่กราบเรียนให้พระภิกษุสงฆ์ทราบว่า ตนเองไม่สามารถจะจัดถวายอาหารอันประณีตมีรสเลิศเหมือนก่อนได้ เพราะขาดปัยจัยที่จะจัดหา พระภิกษุสงฆ์ที่เป็นปุถุชนก็พากันไปรับอาหารบิณบาตรที่ตระกูลอื่นที่ถวายอาหารมีรสเลิศกว่า<br /><br /><strong>เศรษฐีขับไล่เทวดา</strong><br />ขณะนั้น เทวดาตนหนึ่งที่เป็นมิจฉาทิฏฐิ ซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ซุ้มประตูบ้านของอนาถบินฑิกเศรษฐี ไม่เลื่อมใสพระพุทธศาสนาเบื่อระอาที่พระภิกษุสงฆ์เดินรอดซุ้มประตูเข้าออกทุกวัน เพราะในขณะที่พระภิกษุสงฆ์เดินรอดซุ้มประตูนั้นตนไม่สามารถจะอยู่บนซุ้มประตูได้ เมื่อเห็นเศรษฐีกลับกลายมีฐานะยากจนลงเพราะทำบุญแก่พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา จึงปรากฎกายต่อหน้าท่านเศรษฐีกล่าวห้ามปรามให้เศรษฐีเลิกทำบุญเสียเถิด แล้วทรัพย์สินเงินทองก็จะเพิ่มพูนขึ้นเหมือนเดิม ท่านเศรษฐีจึงถามว่า<br />“ท่านเป็นใคร “<br />“ข้าพเจ้าเป็นเทวดา ผู้สิงสถิตอยู่ที่ซุ้มประตูเรือนของท่าน”<br />“ดูก่อนเทวดาอันธพาล เราไม่ต้องการเห็น ไม่ต้องการฟังคำพูดของท่าน ขอท่านจงออกไปจากซุ้มประตูเรือนของเรา อย่ามาให้ข้าพเจ้าเห็นอีกเป็นอันขาด”<br />เทวดาตกใจไม่สามารถจะอยู่ที่ซุ้มประตูเรือนของเศรษฐีได้อีกต่อไป กลายเป็นเทวดาไร้ที่สิงสถิต ได้รับความเดือนร้อนอย่างหนัก เข้าไปหาเทวดาผู้มีศักดิ์สูงกว่าตนให้ช่วยเหลือ แต่ไม่มีเทวดาองค์ใดจะสามารถช่วยได้ เพียงแต่ออกอุบายให้ว่า " ทรัพย์เก่าของเศรษฐีจำนวน ๘๐ โกฎิ ซึ่งใส่ภาชนะฝังไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำถูกน้ำเซาะตลิ่งพังจนหายไปในสายน้ำ ท่านจงไปนำทรัพย์เหล่านั้นกลับคืนมามอบให้ท่านเศรษฐี แล้วท่านเศรษฐีก็จะหายโกรธยกโทษให้ และอนุญาตให้อยู่อาศัยที่ซุ้มประตูบ้านดังเดิมได้"<br />เทวดาทำตามนั้นได้นำทรัพย์เหล่านั้นมามอบให้เศรษฐีด้วยอำนาจฤทธิ์เทวดา เมื่อท่านเศรษฐียกโทษให้แล้วได้อยู่ ณ สถานที่เดิมของตนสืบไป<br /><br /><strong>ต้นแบบของการทำบุญอุทิศให้คนตาย</strong><br />พุทธบริษัทผู้ใฝ่บุญนั้น ย่อมปรารภเหตุเล็กๆน้อยๆ ขึ้นมาเป็นเรื่องทำบุญได้เสมอ เช่นเรื่องของอนาถบิณฑิกเศรษฐีนี้ วันหนึ่งหลานของท่านเล่นตุ๊กตาที่ทำจากแป้งแล้วหล่นลงแตก หลานร้องไห้ด้วยความเสียดายตุ๊กตา เพราะไม่มีตุ๊กตาจะเล่น ท่านเศรษฐีได้ปลอบโยนหลานว่า<br />"ไม่เป็นไรเราช่วยกันทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ตุ๊กตากันเถิด " ปรากฏว่าหลานหยุดร้องไห้ รุ่งเช้าท่านจึงพาหลานช่วยกันทำบุญเลี้ยงพระแล้วกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลไปให้ตุ๊กตา<br /><br />ข่าวการทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ตุ๊กตาของท่านเศรษฐี แพร่ขยายไปอย่างรวดเร็วประชาชนชาวพุทธบริษัททั้งหลายเห็นเป็นเรื่องแปลกและเป็นสิ่งที่ดีที่ควรกระทำ ดังนั้น เมื่อญาติผู้เป็นที่รักของตนตายลงก็พากันทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้เหมือนอย่างที่ท่านเศรษฐีกระทำนั้น และถือปฏิบัติกันอย่างแพร่หลายสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน<br /><br /><strong>มอบภารกิจของตนให้ลูกหลาน</strong><br /><br />ตามปกติทุกๆ วัน ภิกษุทั้งหมดผู้อยู่ในกรุงสาวัตถีจะรับนิมนต์เพื่อฉันภัตตาหารในบ้านของอนาถบินฑิกเศรษฐี และในบ้านของนางวิสาขา ดังนั้น บุคคลอื่นๆผู้ประสงค์จะถวายทานแด่พระภิกษุสงฆ์ ก็ต้องมาขอโอกาสแก่ท่านทั้งสองนี้ เมื่อนิมนต์พระได้แล้วก็ต้องเชิญท่านทั้งสองไปเป็นประธานที่ปรึกษาด้วย ทั้งนี้ ก็เพราะท่านทั้งสองทราบดีว่าควรประกอบควรปรุงอาหารอย่างไรให้ต้องกับอัธยาศัยและวินัยของพระควรจัดสถานที่อย่างไรจึงจะเหมาะสม นอกจากนี้ก็เพื่อเป็นศิริมงคลแก่เจ้าของบ้านเรือนที่จัดงานอีกด้วยดังนั้นท่านทั้งสองจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่ปฏิบัติเลี้ยงดูพระภิกษุที่นิมนต์มาฉันที่บ้านของตน นางวิสาขาจึงได้มอบหมายภารกิจหน้าที่นี้แก่หลานสาว<br /><br />ส่วนอนาถบิณฑิกได้มอบหมายให้แก่ลูกสาวตนโตที่ชื่อว่า<strong> " มหาสุภัททา"</strong> นางได้ทำหน้าที่นี้อยู่ระยะหนึ่ง ได้ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าแล้วได้บรรลุเป็นพระโสดาบัน ต่อมาได้แต่งงานแล้วได้ติดตามไปอยุ่ในสกุลของสามี จากนั้นอนาถบิณฑิกก็ได้มอบหมายให้ลูกสาวคนที่สองที่ชื่อว่า <strong>"จูลสุภัททา"</strong> นางทำหน้าที่แทนบิดาด้วยดีโดยตลอดและได้สำเร็จเป็นพระโสดาบันเช่นกัน ต่อจากนั้นไม่นานนางก็ได้แยกไปอยู่กับครอบครัวของสกุลสามี อนาถบินฑิกจึงได้รับมอบหมายหน้าที่ให้แก่ลูกสาวคนเล็กชื่อว่า <strong>"สุมนาเทวี" </strong>กระทำการสืบแทนมา<br /><br /><strong>ลูกสาวป่วยเรียกบิดาว่าน้องชาย</strong><br /><strong>สุมนาเทวี</strong> ทำหน้าที่ด้วยความขยันเข้มแข็ง งานสำเร็จด้วยความเรียบร้อยทุกวัน ทั้งๆที่นางอายุยังน้อย จากการที่นางได้ทำบุญถวายภัตตาหารพระภิกษุสงฆ์ และได้ฟังธรรมเป็นประจำนางก็ได้บรรลุเป็นพระสกทาคามี แต่ต่อมานางได้ล้มป่วยลงมีอาการหนัก ใคร่อยากจะพบบิดา จึงให้คนไปเชิญบิดามา<br /><br />ท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี พอได้ทราบว่าลูกสาวป่วยหนักก็รีบมาเยี่ยมโดยเร็ว พอมาถึงได้ถามลูกสาวว่า<br /><em>"แม่สุมนา เจ้าเป็นอะไร? "</em><br /><em>"อะไรเล่าน้องชาย?"</em> ลูกสาวตอบ<br /><em>"เจ้าเพ้อหรือ แม่สุมนา?"</em> บิดาถาม<br /><em>"ไม่เพ้อหรอกน้องชาย"</em> ลูกสาวตอบ<br /><em>"แม่สุมนา ถ้าอย่างนั้นเจ้ากลัวหรือ?"</em>บิดาถาม<br /><em>"ไม่กลัวหรอกน้องชาย"</em>นางสุมนาเทวีพูดโต้ตอบกับบิดาได้เท่านั้นก็ถึงแก่กรรม<br />พระโสดาบันร้องไห้ไปกราบทูลพระศาสดา<br />ท่านเศรษฐีแม้จะเป็นพระโสดาบันก็ไม่อาจจะกลั้นความเศร้าโศกเสียใจ เพราะการจากไปของธิดาได้ เมื่อเสร็จงานศพล้วได้ร้องไห้น้ำตานองหน้าไปเข้าเฝ้าพระบรมศาสดา พระพุทธองค์ได้ตรัสปลอบว่า<br /><em>"อนาถบิณฑิก ก็ความตายเป็นสิ่งเที่ยงแท้ของสรรพสัตว์มิใช่หรือ เหตุไฉนท่านจึงร้องไห้อย่างนี้"</em><br /><em>"ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้อนั้นข้าพระองค์ทราบดี แต่นางสุมนาเทวีธิดาของข้าพระองค์ เมื่อใกล้เวลาจวนตายนางไม่สามารถคุมสติได้เลย นางบ่นเพ้อจนกระทั่งตาย ข้าพระองค์โทมนัสร้องไห้ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าข้า"</em><br />พร้อมทั้งได้กราบทูลถ้อยคำที่นางสุมนาเทวีเรียกตนเองว่าน้องชาย ถวายให้พระพุทธองค์ทรงทราบ<br />พระผู้มีพระภาคเจ้าได้สดับแล้วตรัสว่า<br /><em>"ดูก่อนมหาเศรษฐี ธิดาของท่านมิได้เพ้อหลงสติอย่างที่ท่านเข้าใจ แต่ที่นางเรียกว่าน้องชายนั้น ก็เพราะท่านเป็นน้องชายของนางจริงๆ นางเป็นใหญ่กว่าท่านโดยมรรคและผล เพราะท่านเป็นเพียงพระโสดาบัน แต่ธิดาของท่านเป็นพระสกทาคามี เป็นอริยบุคคลสูงกว่าท่าน และบัดนี้ นางไปเกิดเสวยสุขอยู่บนสวรรค์ชั้นดุสิตแล้ว นี่แหละคฤหบดี ธรรมดาบุคคลไม่ว่าจะเป็นคฤหัสถ์ หรือบรรพชิตก็ตาม ถ้าอยู่ด้วยความไม่ประมาท ประพฤติดีประพฤติชอบ ก็ย่อมเสวยสุขเพลิดเพลินทั้งในโลกนี้และโลกหน้า"</em><br />อนาถบิณฑิกเศรษฐี ได้ฟังพระพุทธดำรัสแล้วหายจากความเศร้าโศกเสียใจ กลับได้รับความปีติเอิบอิ่มใจขึ้นมาแทน เมื่อควรแก่เวลาแล้วก็กราบบังคมทูลลากลับสู่เคหสถานของตน<br />เพราะความที่อนาถบิณฑิกเศรษฐี เป็นผู้ศรัทธามั่นคงไม่หวั่นไหวฝักใฝ่ในการทำบุญให้ทาน ไม่มีผู้ใดจะเปรียบเทียบได้ พระพุทธองค์จึงทรงยกย่องท่านในตำแหน่งเอกัตทัคคะ เป็นผู้เลิศกว่าอุบาสกทั้งหลายในฝ่ายผู้เป็นทายก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116478736036264939?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164786126895176422006-11-29T14:25:00.000+07:002006-11-29T14:50:38.613+07:00<div align="right"><strong>วรเตโช</strong></div><br /><strong>ธรรมราชา</strong><br /><strong>ธรรมราชา </strong>แปลว่า <strong>พระราชาแห่งธรรมเป็นนามของพระพุทธเจ้า </strong>แต่ถ้าตีความว่า <strong>ธรรมของพระราชา</strong> เราคงนึกถึงทศพิธราชธรรม คือธรรมของพระเจ้าแผ่นดิน ซึ่งมีอยู่ 10 ประการ ด้วยกัน<br /><br />ในปี ๒๕๔๙ นี้เป็นปีที่เป็นมหามงคล สำหรับชาวไทย ที่ได้มีโอกาสแสดงความจงรักภักดีต่อองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา เนื่องในมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองศิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี นับเป็นมหากษัตริย์ ที่ทรงครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลก<br /><br />ในวโรกาสอันเป็นมหามงคลสมัยนี้ จึงได้นำหลักทศพิธราชธรรม มานำเสนอให้พี่น้องชาวไทยได้เจริญรอยตาม เบื้องพระยุคลบาทให้สมกับคำพูดที่ว่า <em><strong>“ทำความดีเพื่อพ่อ ทำความดีถวายในหลวง ทำความดีถวายเป็นพระราชกุศล”</strong></em><br /><br />ทศพิธราชธรรมที่ว่ารนี้มีอยู่ ๑๐ ประการคือ<br />๑ ทานํ คือ การให้<br />๒ สีลํ คือ ศีล<br />๓ ปริจฺจาคํ คือ การบริจาค<br />๔ อาชฺชวํ คือ ความซื่อตรง<br />๕ มทฺทวํ คือ ความอ่อนโยน<br />๖ ตปํ คือ ตะบะ<br />๗ อกฺโกธํ คือ ความไม่โกรธ<br />๘ อวิหิงฺสา คือ ความไม่เบียดเบียน<br />๙ ขนฺติ คือ ความอดทน<br />๑๐ อวิโรธนํ คือ ความไม่พิโรธ<br><br />เมื่อพิจารณาทศพิธราชธรรมทั้ง ๑๐ ข้อ เราจะพบว่าในหลวงของเราทรงประพฤติทศพิธราชธรรม ครบทั้ง ๑๐ ประการ เมื่อเราดูข่าวโทรทัศน์จะเห็นพระองค์ท่านทรงงานอย่างหนักก็เพื่อพสกนิกรของพระองค์ อย่างไรก็ตามประเทศเรารอดพ้นวิกฤตมาได้เพราะเรามีพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงพระปรีชาสามารถและทรงศีลธรรมนั่นเอง</br><br />ในที่นี้ขอยกทศพิธราชธรรม เฉพาะหัวข้อ ทานํ ทานการให้คู่กับปัญหาของประเทศเราที่ได้ประสบอยู่กับวิกฤตทางเศรษฐกิจ พระเจ้าอยู่หัวทรงพระราชทานแนวคิด "เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง" เพื่อแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจของประเทศ ชาวไทยได้น้อมนำแนวคิดดังกล่าวมาใช้แก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจ ตั้งแต่ระดับรากหญ้า จนถึงระดับรัฐบาล ผลก็คือประเทศเรารอดพ้นจากวิกฤตทางเศรษฐกิจมาได้เป็นการยากมากๆ ที่จะพรรณนาพระเกียรติคุณของพระองค์ให้จบสิ้นได้ อย่างไรก็ตาม พระราชกรณียกิจของพระองค์ที่มีต่อประชาชนชาวไทยล้วนแต่เป็นพระราชกรณียกิจที่นำประโยชน์มาให้ชาวไทยทั้งประเทศ สมกับพระราชปณิธานของพระองค์ที่ตรัสว่า<br /><em><strong>“เราจะปกครองแผ่นดินโดยธรรม เพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม”</strong></em><br />เมื่อเราท่านได้ทราบหลักธรรมของพระราชาแล้ว แม้จะไม่ได้เป็นถึงพระราชาก็สามารถประยุกต์หลักธรรมต่างๆ ไปใช้ชีวิตประจำวันได้โดยไม่ยาก เพราะเป็นหลักธรรมที่มีประโยชน์ต่อผู้ประพฤติปฏิบัติอย่างแน่นอน<br><br />ดังนั้น ขอพวกเราชาวไทยทุกคน ได้ร่วมกันทำความดีเพื่อถวาย องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และน้อมนำธรรมะไปประพฤติปฏิบัติ เพื่อความเป็นศิริมงคลในชีวิต<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116478612689517642?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164781456300538362006-11-29T13:17:00.000+07:002006-11-29T14:24:56.166+07:00<div align="center"><strong>อจิรวดีแม่น้ำแห่งความหลัง </strong></div><br /><div align="right">ค้นคว้าเรียบเรียงโดย<br /><strong>นายกล้า อุดมบุญญานุภาพ</strong><br />อดีตนายกพุทธสมาคม จังหวัดนครพนม </div><br /><strong>ตอนที่ ๒</strong><br><br />สี่ปีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับมีปีก ที่นางจากบ้าน ทั้งสองพากันมาอยู่บ้านไร่ และเธอก็ได้บุตรสุดสวาทคนหนึ่ง เป็นชายอายุได้สามขวบหน้าตาน่าเอ็นดูและเป็นคนช่างพูดตามประสาเด็ก ขณะนี้นางก็มีครรภ์แก่ได้สิบเดือนจวนคลอด คืนหนึ่งขณะเธอกำลังหลับ เธอสะดุ้งตื่นสุดตัวเพราะเหตุแห่งความฝัน ในฝันนั้นมีว่า ดูเหมือนเธอนอนอยู่ในป่าช้า อยู่ในท่ามกลางของภูมิผีปีศาจ ในท่ามกลางเสียงเห่าหอนของสุนัขป่า และสุนัขจิ้งจอก บางตัวกำลังฉีกกินเนื้อซากศพที่ขึ้นอืด ลิ้นห้อยออกจากปากตากลวงโบ๋ เห็นนกฮูกบางตัวก็จับเชิงตะกอนร้อง บางตัวก็กำลังบินแหวกไปในความมืดของราตรี กาล สักครู่เธอเห็นภูตผีตนหนึ่งร่างกายกำยำล่ำสัน สูงประมาณหกศอก ตาแดงเหมือนถ่านไฟ ในมือถือดาบ ใช้ตีนข้างหนึ่งเหยียบอก ใช้เล็บยาวของมันล้วงเอาลูกตาของนางออกทั้งสองข้าง แล้วใช้ดาบของมันฟาดแขนและขาของนางกระเด็น นางสะดุ้งทั้งตัวตื่นขึ้น และมันก็พอดีย่ำรุ่ง นางจึงรีบปลุกสามีแล้วเล่าความฝันอันน่ากลัวให้ฟัง สามีจึงพินิจพิจารณาความฝัน เห็นเป็นนิมิตร้ายแน่แล้ว จึงสะกดใจแก้ฝันไปว่า อันความฝันของมนุษย์นี้ จะเกิดขึ้นต้องอาศัย บุรพนิมิตรสี่ประการ คือ เกิดจากเทพนิมิตร ๑ เกิดจากจิตสังหรณ์ ๑ เกิดจากใจอาวรณ์ ๑ เกิดจาก ธาตุพิการ ๑ แต่ความฝันของนางนี้ที่ว่าเกิดจากธาตุพิการมากกว่า เพราะ ตามธรรมดาหญิงมีครรภ์ ใจคอมักหงุดหงิดธาตุเสียบ่อยๆ ฉะนั้นขอน้องอย่าเก็บเอาความฝันนี้มาเป็นอารมณ์เลย ปฎาจารานิ่งสู้ทำใจให้เบิกบานร่าเริง แต่ใจน้อยๆของนางประหวั่นพรั่นพรึงต่อความฝันเป็นล้นพ้น ครุ่นคิดไปต่างๆนานา หรือว่าพ่อแม่บังเกิดเกล้าของเราท่านเป็นอันตรายแล้วหรือ วันนี้เราจะชวนสามีไปเยี่ยมบ้าน ถ้าพ่อแม่ยังอาลัยรักเราอยู่ เราจะขอคลอดบุตรที่บ้านต่อไป คิดดังนั้นแล้ว จึงเข้าไปหาสามีอ้อนวอนให้พาไปเยี่ยมบ้าน ขั้นแรกสามีปฏิเสธเพราะละอายและหวาดกลัวบิดา มารดา ของนาง แต่แล้วทนความอ้อนวอนของนางไม่ไหวจึงรับปากจะพาไปขณะที่กำลังเก็บข้าวของเตรียมตัวจะเดินทางก็มีลางร้ายปรากฏขึ้นอีก จิ้งจกที่อยู่บนเพดานตกลงมาดิ้นตายอยู่บนพื้น หัวใจของนางก็ยิ่งหวั่นไหวเนื้อตัวก็เต้นระรัวทั่วสรรพางค์กาย นางรวบรวมของเสร็จแล้วก็พากันออกเดินทาง นางเดินหน้าสามีอุ้มลูกตามหลัง ผ่านไปตามทางที่เต็มไปด้วยรุกขชาติเขียวขจีต้นไม้บางชนิดเช่น ลำดวน งิ้วป่า จำปา จำปี ต่างก็ผลิดอกออกช่อเป็นพวงระย้าย้อย เวลาลมพัดใบก็ไกวกวักอ่อนไหวไปตามลมส่งกลิ่นหอมระรื่น ฝูงนกต่างๆ เช่นนกขมิ้นเหลืองอ่อน นกแก้ว นกสาลิกา ต่างก็ถลาร่อนเพื่อดูดน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ บ้างก็กระโดดจากกิ่งนี้สู่กิ่งโน้น บ้างก็ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ววังเวงใจ ปฏาจาราชมไปตามลำดับทางจนตะวันบ่ายคล้อยก็พอดีถึงดงใหญ่อากาศชุ่มชื่น เมฆเริ่มตั้งเค้าขึ้นทางทิศตะวันตก ลมเริ่มต้นพัดกรรโชกมาจากทางนั้นเสียงฟ้าร้องคำรามเป็นระยะๆ แสดงว่าไม่นานฝนจะตกแล้ว สามีและนางรีบเดิน แต่ไปได้ไม่นานฝนเริ่มปอยๆ นานเข้าต่างก็เปียกโชกไปทั้งตัว ปฏาจารารู้สึกเจ็บเสียวที่ท้องยิ่งเดินไปเท่าไรก็รู้สึกเจ็บปวดไปยิ่งขึ้น<br><br />นางจึงรู้ว่าทารกจะปฏิสนธิแน่แล้ว จึงชวนสามีหยุดพักที่ใต้ต้นประดู่ใหญ่หลบฝนยิ่งเทลงมาเป็นจักๆ ฟ้าร้องเปรี้ยงปร้าง อสุนีฟาดต้นตะแบกใหญ่ใกล้ๆ นั้นล้มลง ทำความกลัวให้แก่สามีภรรยาคู่นี้ยิ่งนัก คอยให้ฝนหยุดเท่าไรก็ไม่หยุด จนพลบค่ำก็พอดีนางคลอดทารกออกมาเป็นชายสักครู่ฝนก็เริ่มซาเม็ดลงมาบ้างแล้วแต่ก็เป็นเวลามืด หนาวก็หนาว แต่ก็จำเป็นที่ต้องนอนค้างคืนที่ป่าใหญ่นั้น สามีของนางจึงบอกว่าจะไปหาฟืนมาก่อไฟให้ปฏาจาราอยู่กับลูก พอเดินไปได้ประมาณสามเส้นก็พบฟืนกองอยู่บนจอมปลวก มีเถาวัลย์เกี่ยวอยู่ตะคุ่มๆ จึงตรงเข้าไปหมายจะได้ฟืน แต่โธ่เอ๋ยคล้ายๆ กับว่าตรงเข้าไปหามัจจุราชแท้ เพราะมันเป็นรังของงูเห่าใหญ่ซึ่งกำลังกกไข่อยู่ พอมันรู้ว่ามีศัตรูมารบกวนก็โกรธจัด วิ่งปราดเข้ากัดที่เท้าขวารวดเร็ว ราวกับสายฟ้า สามีสะดุ้งรู้ว่าถูกงูกัด เธอก็คว้าพร้าออกฟันถูกงูขาดออกเป็นสองท่อนแต่พิษร้ายของงูวิ่งเข้าสู่หัวใจทำให้ดวงตาฝ้าฟาง ในที่สุดก็ขาดใจตายข้างๆงูนั่นเอง<br><br />กล่าวถึงปฏาจารากับลูกน้อย เธอคอยสามีเท่าไรก็ไม่เห็นสักทีจะกู่ก้องร้องเรียกเท่าไรก็เงียบหาย ได้ยินแต่เสียงครึมครามของสัตว์จตุบาท ทวิบาทที่ออกหากินในเวลาค่ำคืน นางจึงตั้งสัตยาธิษฐานว่าหากสามีของนางถึงกาลกิริยาแล้วขอให้ชีวิตของนางจงดับสูญไปด้วย แต่ถ้าสามีของนางยังมีชีวิตอยู่ ขอให้เทพเจ้าจงช่วยปกปักษ์รักษาให้ชีวิตของนางจงตลอดรอดฝั่งเถิด ตลอดคืนลูกคนใหญ่นอนข้างๆ ลูกคนเล็กนอนบนตัก ครั้นรุ่งสว่างแล้วนางจึงปลุกลูกให้ตื่น มือขวาอุ้มลูกคนเล็ก มือซ้ายจูงลูกคนใหญ่ เดินตามรอยหาสามีพร้อมร้องเรียกหา เรียกเท่าไรก็พบแต่ความเงียบสงัดของป่าชัฏ สักครู่เธอจึงมาถึงที่สามีเธอสิ้นชีพ เธอเห็นแล้วเธอก็โผเข้าไปกอด ปลุกเท่าไร ก็ไม่ไหวติง อนิจจา! เธอจากไปเสียแล้ว พลันน้ำตาแห่งความเศร้าก็ไหลริน เธอสะอึกสะอื้น ปากก็พรำรำพันถึงความรักแต่หนหลัง เจ้าแดงเห็นแม่ร้องไห้ก็ร้องจ้าโดยไม่รู้ประสีประสา ลูกคนโตมองดูศพพ่อแล้วกอดคอแม่ร้องไห้ มันช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาเสียเหลือเกิน<br><br />เมื่อปริเวทนาภารจนอ่อนใจแล้ว เธอจึงผละออกจากศพ ดุ่มเดินไปทางเมืองสาวัตถี เพื่อแจ้งข่าวการตายของสามีเธอ พอมาถึงริมฝั่งแม่น้ำอจิรวดี ซึ่งขณะนั้นก็กำลังไหลเชี่ยว แต่ท้องธารไม่ลึกสามารถลอยข้ามไปได้ เธอจึงวางลูกคนโตไว้ริมฝั่งบอกว่าให้คอยอยู่นี่ก่อน นางก็อุ้มลูกคนเล็กข้ามไปถึงฝั่งโน้นแล้ววางให้นอนไว้ริมฝั่ง รีบข้ามมาเพื่อจะมารับลูกคนใหญ่ต่อไป พอมาถึงกลางทางเจ้าเหยี่ยวใหญ่ซึ่งบินผ่านมาเห็นลูกของนางนึกว่าก้อนเนื้อรีบโฉบข้ามไปกินเป็นอาหาร นางก็ร้องไล่มือก็ไขว่คว้าอากาศ พอลูกคนใหญ่เห็นนึกว่าแม่กวักมือเรียกตนก็รีบลงน้ำมากระแสน้ำที่ไหลแรงเชี่ยวก็พัดเด็กน้อยผู้มีกรรมจมน้ำไปในน้ำ เห็นแต่มือน้อยๆ กวักไหวดิ้นกระเสือกกระสน และแล้วก็ค่อยจมหายไป นางตกตลึงพรึงเพริศ ครั้นได้สติ เธอก็กระโจนตามไขว่คว้าแต่สายเสียแล้ว หัวใจของเธอกวักไกวคล้ายๆ กับมันลอยคว้างอยู่กลางพาหิรากาศ ความฝันเมื่อวันก่อนนั้นมันช่างเป็นลางร้ายที่จริงจังเหลือเกิน เธอหมดหนทาง หมดอะไรทุกสิ่งทุกอย่างปล่อยให้เท้าพาขึ้นฝั่งอย่างไรจุดหมาย จนไปพบชายคนหนึ่งที่ริมทางใกล้เมืองสาวัตถี นางจึงร้องถามไปว่า “พ่อแม่ข้ายังอยู่สบายดี หรือ?” ชายนั้นจึงตอบว่า ปฏาจาราเอ๋ยเจ้าไม่รู้เลยหรือว่า คืนนี้เกิดไฟไหม้บ้านเศรษฐี พ่อ – แม่ และพี่ชายเจ้าถูกไฟครอกตายหมดแล้ว! ปฏาจาราสะดุ้งคล้ายๆถูกสายฟ้าฟาดทุกข์หนึ่งแล้วไม่พอมาซ้ำอีกเป็นสองสาม จิตใจของเธอเริ่มวิปริต ในตาก็พร่าพราวระยิบระยับ เธอร้องกรีดขึ้นสุดเสียง แล้ววิ่งออกโดยเต็มกำลังไปอย่างไม่มีจุดหมายฝ่าเข้าไปในฝุ่นคลุ้ง เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่นละออง เตลิดเปิดเปิงไปตามละแวกบ้าน เมื่อผ่านไปทางใดคนก็แตกตื่นมาดู จนนางเลยเข้าไปในเขตเชตะวันมหาวิหาร พระพุทธเจ้าก็รู้ด้วยทิพยญาน และอธิฐานให้นางเข้าไปหา นางจึงบ่ายหน้าตรงเข้าไป ครั้นไปถึงแล้วอุบาสกอุบาสิกาจึงห้ามไว้ แต่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงอนุญาตให้เข้ามาใกล้ แล้วตรัสว่า ดูก่อนน้องหญิงเจ้าจงกลับได้สติเถิด ในขณะนั้นนางก็ได้สติ รู้สึกว่าผ้านุ่งของตัวหายไปสิ้น จึงมีหิริโอตัปปะนั่งหย่อนลง บุรุษผู้หนึ่วจึงโยนผ้านุ่งของตนให้นางนุ่งผ้า และชำระกายให้สะอาดแล้วจึงเข้าไปถวายบังคมด้วยเบญจางคประดิษฐ์ และได้เล่าพฤติการณ์ของตนถวาย พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า ดูก่อนปฏาจารา สามี พ่อ – แม่ ของนางถึงกาลกิริยาไปแล้ว แม้เธอจะร่ำไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด คนเหล่านั้นจะคืนมาก็หาไม่ เพราะบุคคลที่เกิดมาในโลกนี้ย่อมเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฏสาร และอยู่ในข่ายของกองทุกข์ ทุกข์ที่ได้พลัดพรากจากกันเป็นอาทิ ฉะนั้นท่านผู้ที่เป็นบันฑิตจึงชำระทางของตนให้ถึงพระนฤพานคือแผ้วถางทางด้วยมรรคแปด มีสัมมาอาชีโวหาเลี้ยงชีพชอบและมีสมาธิตั้งจิตไว้ชอบ เป็นต้น ครั้นปฏาจาราได้ฟังพระธรรมเทศนาก็เลื่อมใสจึงขอบรรพชาเป็นภิกษุณี ตั้งหน้าปฏิบัติตามพระธรรมวินัยด้วยความขยันขันแข็ง วันหนึ่งนางสังเกตดูน้ำล้างเท้าของพระภิกษุเห็นว่าทางน้ำค่อยๆไหลไปไกลๆ ตามลำดับในที่สุดก็เหือดแห้งหายไป มันช่างเหมือนกับวัยทั้งสามของสัตว์ที่เกิดมาในโลก คือหนีไม่พ้นจากความเกิดแก่เจ็บตาย ขณะนั้นสมเด็จพระบรมศาสดาซึ่งนั่งอยู่ในพระคันธกุฎี จึงเปล่งพระรัศมีให้ปรากฎดุจประทับยืนอยู่ตรงหน้า ได้ทรงรับรองว่าถูกแล้วๆ ผู้พิจารณาในขันธ์ห้าถูกแม้ชีวิตเพียงวันเดียวก็ได้ชื่อว่าผู้ประเสริฐ ปฏาจาราเข้าใจแจ่มแจ้งหูตาก็สว่าง สำเร็จพระอรหันต์ในขณะนั้น แต่รอยร้างแห่งความวิปโยคแต่หนหลังยังฝังอยู่ในอนุสติของเธอ เธอจึงยอมนุ่งห่มแต่จีวรที่เศร้าหมอง จนพระพุทธเจ้าทรงยกย่องว่าเป็นผู้มีเอตทัคคะในทางนี้<br><br /><div align="center" >องค์คุณ ๕ ประการของนักปฏิบัติ </div><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="33%" valign="top">จะปฏิบัติ</br >ย่อมต้องมี<br />มีศรัทธา<br />ทรงชี้ทาง<br />มีโรคน้อย<br />ไม่อวดอุตริ<br />ลงมือทำ</td><td width="33%" valign="top">วิปัสสนา<br />องค์คุณห้า<br />เชื่อปัญญา<br />มรรคผล<br />กระเพาะย่อย<br />ไร้มายา<br />ความเพียร</td><td width="33%" valign="top">ได้ผลดี <br />มาเกื้อผล<br />พระทศพล<br />ให้มั่นใจ<br />เป็นปรกติ<br />พาเฉไฉ<br />อย่างมั่นใจ</td></tr><tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116478145630053836?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164773892893482492006-11-29T11:13:00.000+07:002006-11-29T13:05:36.613+07:00<div align="right"> <strong>กตฺตาโภ ภิกฺขุ </strong></div><br /><strong>ทำอย่างไร จึงจะมีโอกาสปฏิบัติธรรม?</strong></br><br />การปฏิบัติธรรม คำนี้ ท่านผู้อ่านให้คำนิยามว่าอย่างไร ธรรมะมีถึง ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ นำธรรมะข้อไหนไปปฏิบัติก็เรียกว่า “ปฏิบัติธรรม” ในที่นี้ ผู้เขียนขอใช้คำว่า “ปฏิบัติธรรม” ในความหมายคือ “การเจริญสติ” เพราะจากประสบการณ์ที่ผู้เขียนได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมในที่ต่างๆ ที่ผ่านมา จากการสนทนา ทำให้เห็นแนวความคิดและความเข้าใจในวิธีปฏิบัติรูปแบบต่างๆ อันนำไปสู่ความเข้าใจในเรื่องปฏิบัติธรรมแตกต่างกัน สำหรับความรู้สึกของคนทั่วไป เมื่อได้ยินคำว่า “ปฏิบัติธรรม” มโนภาพ (concept) ที่ผุดขึ้นในใจขณะนั้นสำหรับหลายๆคน หลายๆท่าน แม้กระทั่งในความรู้สึกของผู้ขียนเองก็ไม่แตกต่างกัน ใจมักน้อมนึกไปถึงสถานที่อันสงัด เงียบ เช่น โคนไม้ หรือเรือนว่าง ตลอดถึงสำนักปฏิบัติกรรมฐานต่างๆที่มีครูบาอาจารย์ พระภิกษุ-สามเณร-แม่ชี หรือฆราวาสที่ใส่ชุดขาว เดินจงกรม แล้วนั่งหลับตาทำสมาธิ เป็นความรู้สึกและความเข้าใจกันมาเช่นนั้นจริงๆ</br><br />ความเข้าใจเช่นนั้นก็ไม่ผิดหรอกสำหรับอนาคาริกผู้ไม่มีเรือน ซึ่งมีโอกาสหลีกออกจากภารกิจอันยุ่งเหยิงในชีวิตฆราวาสถือเพศพรหมจรรย์ นั่นเป็นอีกวิถีชีวิตหนึ่ง สำหรับเพศภาวะนักบวช แต่ผู้เขียนอยากจะกล่าวถึงผู้ไม่มีโอกาสได้บวช ยังเป็นฆราวาส - ญาติโยมทั่วไป ซึ่งมีจำนวนมากกว่าเพศนักบวช ที่ไม่มีโอกาสเข้าไปเดินจงกรม นั่งสมาธิ อย่างเดียวได้ตลอดเดือนตลอดปี เพราะยังมีภาระกิจอย่างอื่นที่ต้องทำเพื่อประโยชน์ตน ประโยชน์สังคมส่วนรวมอยู่ สำหรับผู้ที่ชอบทำงานเพราะถือคติว่า “งานคือชีวิต ชีวิตคืองาน” ภารกิจเช่นนี้เป็นสิ่งที่ต้องทำ หลีกเลี่ยงไม่ได้</br><br />เพราะฉะนั้น ถ้ายังเข้าใจความหมายของคำว่า “ปฏิบัติธรรม” ตามมโนคติเดิมๆ ก็จะทำให้พลาดโอกาสดีๆ ในชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย แต่อย่างไรก็ตามรูปแบบการเดินจงกรม และนั่งสมาธิก็ยังสำคัญ ถ้ามีเวลาและโอกาสควรฝึกทำให้เป็นนิสัยจะเป็นการดีเพราะเป็นวิธีที่เกิดมรรคผล ขอทำความเข้าใจให้มากไปกว่ารูปแบบที่เข้าใจและคุ้นเคยกัน หรือบางกลุ่มบางท่านอาจเข้าใจสนิท (ยึด) จนถือฏิบัติ (ผิด) อย่างเคร่ง (อัตตกิลมถานุโยค) ใครไม่ปฏิบัติอย่างที่ฉันทำ ไม่ใช่นักปฏิบัติ กลายเป็นความขัดแย้งทางอัตลักษณ์ มองเห็นอัตลักษณ์อื่นไม่ใช่พวกของตน แทนที่จะเป็นการลดละ (อัตตา) กลับพอกพูนตัวตนในคราบของนักปฏิบัติจนหนาเตอะ</br><br /><br />ผู้เขียนเห็นว่า มโนภาพแบบเดิมที่เราเข้าใจ และกลายเป็นภาพพิมพ์ใจของคนหลายคนไปแล้วนั้น มันเป็นการยากสำหรับผู้ที่ไม่มีโอกาสที่จะได้บวชหรือมานุ่งขาวห่มขาวรักษาพรหมจรรย์อยู่ในสถานที่อันจำกัดเช่นนั้น ส่วนมากไม่มีโอกาส จนบางทีรู้สึกว่าตนเองหมดหวังแล้วหละที่จะมีโอกาสปฏิบัติธรรมเช่นนั้นบ้าง เหตุผลที่คนส่วนใหญ่มักอ้าง ก็คือ ไม่ว่าง ไม่มีเวลา มีภาระที่ต้องรับผิดชอบมากมาย เหตุผลอันนี้แหละที่ปิดกั้นโอกาสดีๆ สำหรับชีวิต จึงอยากจะให้ข้อคิด ถ้าเราเข้าใจว่า “การปฏิบัติธรรม” คือต้องทำอย่างเราเข้าใจดังกล่าว ก็เห็นจะไม่ถูกต้องนัก จึงควรทำความเข้าใจเสียใหม่เพื่อตนเองจะได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมกับเข้าบ้าง หลวงพ่อพุทธทาสก็เคยกล่าวไว้ว่า “การงานคือการปฏิบัติธรรม” คือทำงานนั้นต้องทำด้วยสติ มีสมาธิ ขันติ มีอุตส่าห์ มีสัจจะ มีธรรมะ มีปัญญา มีศรัทธา และกล้าหาญ รักงานจริงๆ จะเห็นว่าการปฏิบัติธรรม ก็คือการที่เราทำหน้าที่ที่เรารับผิดชอบให้ดีที่สุด อย่างมีสติให้เข้าใจว่า ตราบเท่าที่เรามีลมหายใจอยู่ โอกาสเรามีให้กันเสมอ ทุกๆขณะที่ลมหายใจเข้า-ออก ทุกๆขณะที่เราย่างก้าวและถอยกลับ หรือทำกิจปกติในการดำเนินในชีวิตประจำวัน ตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตร ในบทที่ว่าด้วยลมหายใจเข้า-ออก ให้รู้ชัดว่าสั้นหรือยาว ท่านอุปมาเหมือนายช่างกลึงชักเชือกกลึง เวลาชักเชือกกลึงยาว ก็รู้ชัดว่า ชักเชือกกลึงยาว เวลาชักเชือกกลึงสั้น รู้ก็ชัดว่า ชักเชือกกลึงสั้น และในบทที่เกี่ยวกับอิริยาบถ ท่านกล่าวว่า เมื่อเดินก็รู้ชัดว่าเดิน เมื่อยืนก็รู้ชัดว่ายืน เมื่อนั่งก็รู้ชัดว่านั่ง กายมีอย่างไร ก็รู้ชัดอาการกายนั้นๆ</br><br /><br />เมื่อพิจารณาตามหลักนี้แล้ว จะเห็นว่าโอกาสปฏิบัติธรรมมีให้เสมอหากเราเข้าใจในวิธีการ เพราะการปฏิบัติธรรมมันอยู่ที่กาย – ใจของเรา ขอให้มีสติระลึกรู้ชัด ในขณะทำกิจต่างๆ มีสติ – สัมปชัญญะอยู่กับกาย - ใจของเรา เหมือนขณะที่ท่าน กำลังอ่านหนังสือขณะนี้ ก็มีสติระลึกรู้ชัดว่ากำลังอ่านหนังสืออยู่ ระลึกรู้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงแค่นี้ก็ถือว่าได้ปฏิบัติธรรม คือการได้เจริญสติแล้ว อย่ากลัวและอย่าคิดให้มีมันยุ่งยาก วิเศษ ใหญ่โต มโหฬาร พิสดาร สลับซับซ้อนเช่นนั้นเลย จะเป็นการปิดโอกาสตนเองเสียเปล่า ชีวิตนี้มันน้อยเกินกว่าที่จะรอโอกาสนั้นให้มาถึง ทุกๆย่างเก้า ทุกๆลมหายใจเข้า-ออก ทุกๆการเคลื่อนไหว เพียงเราใส่ใจระลึก รู้สม่ำเสมอ พลั้งเผลอก็ทำใหม่ วางใจเป็นกลาง ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา กิจกรรมดำเนินชีวิตถือเป็นภารกิจที่หนัก ปล่อยได้ในบางครั้ง วางบ้างในบางขณะ ละบ้างในบางคราว ความเบาสบาย โปร่งใส ความสงบ ความเย็น รอเผยตัวอยู่ทุกขณะของลีลา ชีวิต ธรรมะเป็นอกาลิโก ให้ผลไม่มีกาลไม่มีสมัย ปฏิบัติจริงๆเมื่อใดให้ผลเมื่อนั้น ไม่มีกาลไม่มีเวลา พฤกษามีตนมะม่วงเป็นต้นออกดอกให้ผล ตามฤดูกาล แต่ธรรมะหาเป็นเช่นนั้นไม่ ใครปฏิบัติจริงเมื่อใด ก็ให้ผลเมื่อนั้น “อกาลิโก”</br><br /><div align="justify">พบกันใหม่ฉบับหน้า </div><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="33%" valign="top">ขันธ์ห้าคือ<br />มันมีพิษ<br />เลี้ยงงูพิษ<br />ถูกมันขู่<br />กระชากคอ<br />เอามีดตัด<br />มีวิปัสส<br />ให้ว่างเปล่า</td><td width="33%" valign="top">กายใจ<br />ร้ายแรง<br />คิดว่า<br />หลงเข้าใจ<br />งูเห่า<br />อัดตา<br />นาญาน<br />จากใจ </td><td width="33%" valign="top">ให้น่าคิด<br />แอบแฝงอยู่<br />น่าอุ้มชู<br />ว่าใช่เรา<br /> อย่าให้กัด<br />หาไฟเผา<br />ผลาญตัวเรา<br />อย่าไว้มัน</td></tr><tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116477389289348249?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1164362571876063592006-11-24T16:09:00.000+07:002006-11-27T18:30:47.476+07:00วารสารฉบับนี้ ก็ได้นำข่าวคราวกิจกรรมต่างๆของทางวัดมาบอกกล่าวกับสมาชิกทุกท่าน ไม่ว่าจะคอร์สอบรมวิปัสสนากรรมฐานของเยาวชน ตามสถาบันการศึกษาต่างๆ หรือคอร์สปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานของโยคีทั่วไป<br /><br />เรื่องแรก ทางมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยได้ส่งพระนิสิตที่เพิ่งงจบการศึกษาระดับปริญญาตรีมาปฏิบัติศาสนกิจ คือ ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน จำนวน ๗ รูป ซึ่งเป็นพระนิสิตจากวิทยาเขตส่วนกลางโดยตรง ๓ รูป จากวิทยาเขตพิษณุโลก ๒ รูป และจากวิทยาเขตนครสวรรค์ ๒ รูป เป็นที่ทราบกันดีว่าทุกปีทางมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยจะส่งพระนิสิตมาปฏิบัติศาสนกิจ ณ วัดภัททันตะอาสภารามแห่งนี้เป็นเวลา ๑ ปีเต็ม แต่ปีนี้ได้ถือว่าน้อยกว่าทุกๆ ปีที่ผ่านมา<br />ซึ่งบางปีมีมากถึง ๓๐ รูป<br /><br />ส่วนข่าวกิจกรรมต่างๆของทางวัดในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมที่ผ่านมาโดยย่อก็มีดังนี้<br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%"><b>๓๐ พ.ค.- ๑ มิ.ย. </b></td><td width="75%"><b>อบรมพนักงานการไฟฟ้าฝ่ายผลิต ๕๐ ท่าน</b></td></tr><tr><td valign="top">๒ มิ.ย.- ๑๕ มิ.ย.</td><td>งานปริวาสกรรมประจำปี ณ วัดภัททันตะอาสภาราม</td></tr><tr><td valign="top">๙ มิ.ย.- ๑๒ มิ.ย.</td><td>ปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ทรงครองสิริราชสมมบัติครบ ๖๐ ปี</td></tr><tr><td valign="top">๑๖ มิ.ย.- ๑๘ มิ.ย.</td><td>อบรมนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคระยอง ๑๒๐ ท่าน</td></tr><tr><td valign="top">๒๑ มิ.ย.-๒๕มิ.ย.</td><td>อบรมพนักงานสรรพากรเขต ภาค ๕ ๖๐ท่าน</td></tr><tr><td valign="top">๒๔ มิ.ย.-๓๐มิ.ย.</td><td>อบรมนักเรียน ร.ร.ศรีวิกรม์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕ ๑๕๒ ท่าน</td></tr><tr><td valign="top">๑ ก.ค. - ๓ ก.ค. </td><td>อบรมนักเรียน ร.ร.ชลบุรีสุขบท ๒๒๐ ท่าน</td></tr></tbody></table><br /><br />ส่วนในช่วงของเทศกาลเข้าพรรษา ทางวัดได้จัดให้มีการปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่องไปสิ้นสุดเมื่อทอดกฐินหลังเทศกาลออกพรรษา รวมเป็นเวลาประมาณ ๔ เดือน ดังนั้นในช่วงนี้พระภิกษุที่เข้ามาจำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ ทั้งที่มาจากวัดต่างๆและที่เป็นพระนิสิต รวม ๓๔ รูป และบรรดาญาติโยมทั้งหลาย จะได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมกันอย่างต่อเนื่องและเข้มข้นกว่าในช่วงเวลาอื่นๆของปี การอบรมที่จะมีขึ้นก็มีดังนี้<br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="30%">๑๑ส.ค.- ๑๓ ส.ค.</td><td width="75%">งานปฏิบัติธรรมประจำปีเนื่องในวันแม่แห่งชาติ เพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ</td></tr><tr><td valign="top">๑ ก.ย.</td><td>อบรมพนักงานสรรพากร ๕๐ท่าน</td></tr><tr><td valign="top">๖ ต.ค. - ๘ ต.ค.</td><td>งานปฏิบัติธรรมประจำปีเนื่องในวันออกพรรษา และตักบาตรเทโวในตอนเช้า</td></tr><tr><td valign="top">๑๔ ต.ค.</td><td>งานทอดกฐินประจำปี ๒๕๔๙ โดยมีเจ้าภาพมหาวิทยาลัยศรีประทุม</td></tr><tr><td valign="top">๒๐ ต.ค. - ๒๓ ต.ค.</td><td>งานปฏิบัติธรรมประจำปีเนื่องในวันปิยมหาราชสำหรับญาติโยมทั่วไป และการอบรมคณะทันตแพทย์ศาสตร์จุฬา ๕๐ ท่าน</td></tr><tr><td valign="top">๓ พ.ย. - ๕ พ.ย.</td><td>งานปฏิบัติธรรมประจำปี เนื่องในวันลอยกระทง</td></tr><tr><td valign="top">๒ ธ.ค. - ๕ ธ.ค.<br /></td><td>งานปฏิบัติธรรมประจำปี เนื่องในวันพ่อแห่งชาติ น้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดชมหาราช</td></tr><tr><td valign="top">๓๐ธ.ค. - ๒ ธ.ค.</td><td><p>งานปฏิบัติธรรมประจำปี ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่พ.ศ. ๒๕๕๐</p><p><strong>สำหรับสมาชิกท่านใด</strong> จะเข้ามาปฏิบัติวิปัสนากรรมฐานก็สามารถมาได้ทุกวัน จะมา วันเสาร์ วันอาทิตย์ มา ๓ วัน ๗ วัน ๑๕ วัน ที่นี่เปิดโอกาสให้ท่านเสมอ ผู้ที่ปฏิบัติใหม่ก็จะมีพระวิปัสสนาจารย์คอยแนะนำ ส่วนผู้ที่ปฏิบัติมานานแล้วก็ปฏิบัติมานานแล้วก็ปฏิบัติเองในที่พักหรือในศาลาแล้วมาส่งอารมณ์กับพระวิปัสสนาจารย์ หรือท่านใดตอนนี้ยังไม่มีโอกาสแต่อยากสนับสนุนผู้ปฏิบติธรรมในด้านปัจจัย ๔ ก็ติดต่อสอบถามรายละเอียดได้ โทร ๐๓๘-๒๙๒-๓๖๑, ๐๘๖-๘๑๙-๘๓๕๘ หรือท่านจะโอนเข้ากองทุนต่างๆของทางวัด แล้วส่งหลักฐานการโอนมาให้ทางวัดออกอนุโมทนาบัตรให้</p><p><strong>ส่วนท่านที่สนใจฟังธรรมยามเช้า</strong> ก็ยังติดตามฟังได้ที่ คลื่น สวท. ชลบุรี FM ๙๙.๗๕ MHZ ทุกวันจันทร์ เวลา ๐๕.๐๐ น. - ๐๕.๓๐ น. บรรยายโดยพระอาจารย์สมศักดิ์ โสรโท</p><p>ข่าวสารนอกเหนือจากนี้ ยังสามารถติดตามดูข่าวสารต่างๆของทางวัดรายนามผู้บริจาคสนับสนุนวัด ได้ทางอินเตอร์เน็ตที่<a href="http://www.bhaddanta.com">www.bhaddanta.com</a> สุดท้ายก็ขออนุโมทนาสาธุ กับท่านสมาชิกและท่านผู้ใฝ่ธรรมทุกๆท่าน ขอความสุขสวัสดีทั้งหลายจงมีแก่ท่านผู้อ่านทุกท่านทุกคนเทอญ...<br /> </p></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-116436257187606359?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1156827996278237142006-08-29T11:39:00.001+07:002010-05-17T13:08:48.263+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" valign="top"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/1600/journal8.jpg"><br /><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/200/journal8.jpg" border="0" alt="วารสารวัด ฉบับที่ ๘ ประจำเดือน พฤษภาคม-กรกฎาคม ๒๕๔๙" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสามเดือน ฉบับที่ ๘<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว <br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรืออ่านวารสารในแบบออนไลน์<br />โดยเลือกตามสารบัญข้างล่างนี้</td></tr><tbody></table><br /><hr><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" valign="top"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><a href="" target="_blank"><b>คุยกันก่อน</b></a><br /> - โดย บรรณาธิการ<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>ข่าวสารวัดภัททันตะฯ</b></a><br /><br /><a href="" target="_blank"><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b></a><br /> - โดย พระอธิการสมศักดิ์ โสรโท<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>Insight Meditation</b></a><br /> - By Ajahn Bhaddanta Asabha<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/08/blog-post_25.html" target="_blank"><b>อนุศาสน์</b></a><br /> - โดย กนฺตาโภ ภิกขุ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/08/blog-post_23.html" target="_blank"><b>นิทานธรรม</b></a><br /> - โดย นาคสิริภิกขุ<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>ปกิณณกสาระ</b></a><br /> - โดย นายกล้า อุดมบุญญานุภาพ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/08/blog-post.html" target="_blank"><b>เก็บตก</b></a><br /> - โดย กาแฟเย็น<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>ประสบการณ์ของใครเอ่ย</b></a><br /> - โดย สิริภรณ์<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>สะกิดใจ...ท้ายเล่ม</b></a><br /> - คัดมาจากหนังสือเอกัตทัคคะในพระพุทธศาสนา<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>กวีธรรม</b></a><br /> - โดย ว่าน<br /></td></tr><tbody></table><br /><hr><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" align="center"><img src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" border="0" alt="" width="85" height="85" /></td><td width="60%" valign="top">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-115682799627823714?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1156490321609555082006-08-25T14:13:00.000+07:002006-08-29T11:56:06.283+07:00<div align="right"><strong>กนฺตาโภ ภิกขุ</strong></div><br /><b>ปัจจุบันสำคัญอย่างไร ?</b><br><br />จงหยุดความวิตกกังวล และอยู่อย่างมีสุขเถิด..! เมื่ออนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน อดีตก็กลายเป็นเพียงความฝัน แล้วปัจจุบันสำคัญอย่างไร ? เชิญค้นหาคำตอบได้จากพระพุทธพจน์บทนี้ “อะตีตัง นานวาคะเมยยะ นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง ฯลฯ” (พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ เล่มที่ ๑๔) มีใจความว่า<br><br />บุคคลไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว ไม่ควรมุ่งหวังสิ่งที่ยังไม่มาถึง สิ่งใดล่วงไปแล้ว สิ่งนั้นก็เป็นอันละไปแล้ว และสิ่งที่ยังไม่มาถึง ก็เป็นอันยังไม่ถึง ก็บุคคลใดเห็นแจ้งธรรมปัจจุบันไม่ง่อนแง่น ไม่คลอนแคลนในธรรมนั้นๆ ได้ บุคคลนั้นพึงเจริญธรรมนั้นเนืองๆ ให้ปรุโปร่งเถิด พึงทำความเพียรเสียในวันนี้แหละ ใครเล่าจะรู้ความตายในวันพรุ่ง เพราะว่าความผัดเพี้ยนกับมัจจุราชผู้มีเสนาใหญ่นั้น ย่อมไม่มีแก่เราทั้งหลายพระมุนีผู้สงบย่อมเรียกบุคคลผู้มีปรกติอยู่อย่างนี้ มีความเพียรไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน นั้นแลว่าผู้มีราตรีหนึ่งเจริญ ฯ<br><br />มนุษย์ส่วนใหญ่มักจะตกอยู่ในห้วงแห่งความคิด ทั้งเรื่องราวในอดีตที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และเคลิ้มฝันอยู่กับอนาคตที่ตนหวังจนเกินไป ทำให้เกิดความวิตกกังวลและสับสน ยิ่งมองไปข้างหน้าก็หมดหวัง มองไปข้างหลังก็ไม่มีอะไรดีด้วยแล้วยิ่งเพิ่มความเปล่าเปลี่ยวเหงาหงอย น่าเป็นห่วง ผู้เขียนจะขอนำเอาวิปัสสนาง่าย ๆในชีวิตอันเป็นหลักการวิธีชนะความทุกข์ และอยู่อย่างมีสุข มานำเสนอให้ท่านผู้อ่านได้พิจารณาประกอบกับการทำความเข้าใจในพระพุทธพจน์ข้างต้นนั้นด้วย <br><br />หลักการสร้างสุขที่แท้จริง คือการอยู่กับปัจจุบัน มีวิธีการดังตัวอย่าง ต่อไปนี้<br /><br />๑. ไม่ทิ้งพลังชีวิต ไปกับความโศกเศร้า วิตกกังวลไปกับอดีตและอนาคต<br /><br />๒. ไม่มองหาสิ่งที่พร่ามัวไกล ๆ แต่จงทำในสิ่งที่ชัดเจนใกล้ตัว<br /><br />๓. ใช้ชีวิตอยู่แต่ใน “ห้องของวันนี้” (ปัจจุบัน) ด้วยจิตใจที่สงบสุข เข้มแข็ง ยิ้มได้ด้วยพลังงานทั้งหมด<br /><br />๔. ส่วนบนของนาฬิกาทรายนั้น มีเม็ดทรายไม่รู้กี่พันเม็ดรวมอยู่ เม็ดทรายเหล่านั้นค่อย ๆร่วงผ่านช่วงคอดกลางอย่างช้า ๆ สม่ำเสมอ ทีละเม็ด ๆ...เมื่อเราตื่นขึ้น เริ่มต้นชีวิตในตอนเช้า มีงานนับร้อยเรียงรายอยู่... วิถีแห่งสุขและความสำเร็จในงาน คือ “ ทรายหนึ่งเม็ด หนึ่งคราว...งานหนึ่งอย่าง หนึ่งช่วงกาล”<br /><br />๕. ความหมายที่แท้จริงของชีวิตทั้งหมด คือ ผาสุก-อดทน-ใจเย็น-น่าอภิรมย์-บริสุทธิ์-สดใส... มีแค่ไหนก็สิ้นสุดเพียงแค่พระอาทิตย์ตกดิน<br /><br />๖. พวกเราส่วนมากล้วนแต่ฝันหวานถึงสวนกุหลาบเนรมิตอันสุดแสนจะงดงาม ณ จุดปลายขอบฟ้า แทนที่จะเพลิดเพลินกับกุหลาบที่กำลังเบ่งบานอยู่ในทุก ๆขณะที่เรากำลังมีอยู่ตรงหน้า<br /><br />๗. วันนี้ คือสมบัติอันล้ำค่าที่สุดของมนุษย์ เป็นสมบัติอย่างเดียวที่แน่นอนของเรา จงคิดว่า “วันนี้ฟ้าไม่รุ่งสางซ้ำสอง”<br><br /> “ความคิดที่เป็นไปในแนวทางของตัณหา โดยมีอาการหวนละห้อยโหยหาถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว หรือเคว้งคว้างลอย ฟุ้งซ่านไปในภาพที่ฝันเพ้อ ไม่มีฐานแห่งความจริงในปัจจุบัน เพราะอึดอัดไม่พอใจสภาพที่ประสบอยู่จะหนีจากปัจจุบัน” (พระพรหมคุณาภรณ์)<br><br /> “ทุกวัน เมื่อเราตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เราจะมีเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงใหม่เอี่ยมอยู่เสมอ ช่างเป็นของขวัญที่มีค่าเสียนี่กระไร! เราสามารถจะใช้เวลาทั้งยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ เพื่อนำความสงบ ความชื่นบาน และความสุขมาสู่ตนเองและผู้อื่นได้ (ติชนัท ฮันท์)<br><br /> “บุคคลควรทำความเพียรตั้งแต่วันนี้ทีเดียว ใครเล่าจะรู้ว่า ความตายจักมีในวันพรุ่งนี้” (พุทธพจน์)<br /><div align="center"><br /><blockquote>อันเวลาและวารี มิได้มีไว้คอยใคร<br />เรือเมล์และรถไฟ ย่อมแล่นไปตามเวลา<br />โอ้เอ้และอืดอาด มักจะพลาดปรารถนา<br />ชวดแล้วจะโศกา อนิจจาเราช้าไป.</blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-115649032160955508?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pontahttp://www.blogger.com/profile/14591226418048580517noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1156328609548998012006-08-23T17:11:00.000+07:002006-08-29T11:59:39.160+07:00<div align="right"><strong>นาคสิริภิกขุ </strong></div><br /><div><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="50%"><br /><span style="font-family:arial;font-size:85%;">“<strong>ขึ้นชื่อว่าวิชา ควรศึกษาทุกอย่างไป <br />แต่ว่าอย่างพึงใช้ทุกอย่างไปที่ศึกษา<br />จะใช้วิชาใดจงใส่ใจในเหตุผล</strong><br /></span></td><td valign="top" width="50%"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br /><strong>ศึกษาให้เข้าใจเป็นคุณเครื่องเรืองปัญญา<br />ชีวิตและเวลาเป็นปัญหาให้จำนน<br />ทำสิ่งใดต้องใจคนนั้นคือผลของวิชา” </strong><br /></span></td></tr></tbody></table></div><br />นี้เป็นคำพูดของนักปราชญ์ที่เป็นอมตะจากอดีตจนถึงปัจจุบัน หันมาดูคำขวัญวันเด็กในปี พ.ศ. 2549 ของพณฯท่าน ดร.ทักษิณ นายกรัฐมนตรีคือ <strong>“อยากฉลาด ต้องขยันอ่าน ขยันคิด” </strong> สามคำจำง่าย ๆ ส่วนชาดกที่จะนำมาให้ท่านได้พิจารณาในฉบับนี้ไม่หยุดอยู่แค่ “ขยันอ่านขยันคิด” แต่ต้อง “<strong>ขยันฝึกขยันใช้เพื่อให้เกิดทักษะในวิชานั้น ๆ ด้วย” </strong> เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เราลองมาดูหนังตัวอย่างพร้อมกัน <br><br /><strong>กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว</strong> พระโพธิสัตว์เกิดเป็นลูกชายเศรษฐีในเมืองพาราณสีและก็มีลูกชายเศรษฐีนอกจากนี้อีก ๓ คนเป็นเพื่อนรักกัน อยู่มาวันหนึ่งแดดล่มลมตก จึงชวนกันไปเดินกินลมชมนกนอกเมืองตามประสาคนมีโสด ในขณะนั้นมีนายพรานคนหนึ่งนั่งเกวียนบรรทุกเนื้อมาเต็มลำ เพื่อจะนำไปขายในเมืองพาราณสี<br><br />ลูกชายเศรษฐีทั้ง ๔ คนเห็นเช่นนั้นก็เกิดร้อนวิชา จึงปรึกษากันว่า <strong>“ใครจะสามารถใช้วาทศิลป์ขอเนื้อจากนายพรานคนนั้นได้มากกว่ากัน”</strong> เมื่อเป็นที่เข้าใจกันแล้วก็เริ่มปฏิบัติการทันทีสมกับที่เป็นคนหนุ่มไฟแรง<br><br /> <strong>ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๑</strong> พูดขึ้นว่า <strong>"เฮ้ย..นายพราน ขอเนื้อสักชิ้นสิ " </strong> <strong>นายพราน</strong>รู้สึกฉุนเล็กน้อยและพูดเบา ๆ ในใจว่า<strong> “วาจาของท่านผู้นี้หยาบคายนัก เป็นเช่นกับพังผืด เนื้อติดพังผืดนี้แหละเหมาะที่สุดแล้วแก่ผู้เช่นนี้ "</strong> แล้วให้เนื้อพังผืดแก่เขาไป<br><br /><strong>คนที่ ๒ </strong>ไม่รอช้าเปล่งวาจาอย่างตั้งใจว่า <strong>“พี่ชายครับ ผมขอเนื้อสักชิ้นได้ไหมครับ”</strong> นายพรานอมยิ้มในใจพร้อมกับพิจารณาว่า<strong> “คำว่าพี่ชายนี้ เป็นส่วนประกอบของมนุษย์ที่เรียกขานกันในโลก วาจาของท่านเป็นเช่นกับส่วนประกอบ เราจะให้เนื้อส่วนประกอบแก่ท่านผู้นี้"</strong> แล้วก็ยื่นเนื้อส่วนประกอบแก่เขาไป<br><br /><strong>คนที่ ๓ </strong>ตามมาติด ๆ เอ่ยปากขอเนื้อทันทีว่า <strong>“พ่อครับ ผมก็อยากลิ้มรสเหมือนคนอื่น ๆ บ้าง ได้โปรดเถอะนะครับ ” </strong> นายพรานแอบปลื้มในใจว่า <strong>“บุตรเรียกบิดาว่า พ่อ ย่อมทำให้หัวใจพ่อหวั่นไหว วาจาของท่านเป็นเช่นกับน้ำใจ เราจะให้เนื้อหัวใจแก่ท่านนะ "</strong> แล้วก็ยื่นเนื้อหัวใจให้เขาไป<br><br /><strong>พระโพธิสัตว์</strong>เอ่ยปากขอเนื้อเป็น<strong>คนที่ ๔</strong> ว่า<strong> “สหายรัก ได้โปรดเห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกัน แบ่งปันชิ้นเนื้ออันเลิศรส ให้ลิ้นอันมีวาสนาน้อย ๆ ของผมได้รับรู้บ้างเถิดครับ” </strong><br />นายพรานพูดด้วยความเอิบอิ่มใจว่า <strong>“ในบ้านของผู้ใดไม่มีเพื่อน บ้านนั้นเป็นเช่นกับป่า คำพูดของท่านเป็นเช่นกับสมบัติทั้งหมด สหาย ข้าพเจ้าให้เนื้อทั้งหมดแก่ท่าน " </strong> ว่าแล้วก็ชวนพระโพธิสัตว์ขึ้นเกวียนไปที่บ้านของเขาพรัอมมอบเนื้อให้ทั้งหมด ฝ่ายพระโพธิสัตว์ก็เชิญนายพรานพร้อมภรรยาและบุตรธิดามาอยู่ด้วยกันและให้เลิกทำการล่าสัตว์ พร้อมกับแนะนำ <strong>“ทฤษฎีชีวิตที่พอเพียง พออยู่พอกิน รักษาศีล เจริญสมาธิ พัฒนาปัญญา” </strong>ให้กับพวกเขา เมื่อประพฤติธรรมชีวิตก็ร่มเย็นเป็นสุข และพวกเขาก็เป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันเกื้อกูลกันจนตราบสิ้นชีวิต<br><br /><strong>นี้เป็นแค่ตัวอย่างบางตอนในการใช้วิชาความรู้ที่เป็นผลมาจากการศึกษา “ขยันอ่าน ขยันคิด ขยันถามขยันนำและขยันทำ” แต่ในสิ่งที่ดีและสร้างสรรทั้งประโยชน์ตนและประโยชน์คนอื่นแล้ว โลกนี้คงจะมีแต่สันติสุข เพราะเชื่อว่า “ สิ่งเหล่านี้เป็นกุญแจดอกสำคัญที่จะไขไปสู่ความฉลาดในการใช้ชีวิตให้เก่ง ดีและมีความสุข”</strong><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-115632860954899801?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pontahttp://www.blogger.com/profile/14591226418048580517noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1156323687124407852006-08-23T15:57:00.000+07:002006-08-29T12:04:10.343+07:00<div align="right"><b>กาแฟเย็น</b></div><div align="left"><br><br />เป็นครั้งแรกที่มีโอกาส<strong> “เก็บตก”</strong> ปกติเคยแต่เก็บของเก่าแล้วเอามาเล่าใหม่ ฉบับนี้ก็ขอเก็บบรรยากาศของ<strong>วันมาฆบูชา</strong> ที่สนามหลวงมาฝากท่านที่ไม่มีโอกาสเข้ามาชม เป็นความโชคดีของเราชาวพุทธเป็นอย่างยิ่งที่มีการจัดกิจกรรมทางศาสนาระดับชาติ แต่ละหน่วยงาน ไม่ว่าจะเป็นหน่วยของรัฐบาล สำนักงานพระพุทธศาสนา วัดวาอาราม และ องค์กรชาวพุทธต่างๆ ก็ออกมาแสดงพลังด้วย จัดนิทรรศการเกี่ยวกับวันมาฆบูชาในหลายรูปแบบ ประโยชน์จากการจัดงานครั้งนี้ มีมากมายมหาศาลกับผู้เข้าไปเยี่ยมชมหรือแม้แต่ท่านที่นอนดูโทรทัศน์อยู่ที่บ้านก็อิ่มบุญกันทั่วหน้าว่างั้นเถอะ<br><br />ในโอกาสวันมาฆบูชานี้ หวังว่าทุกท่านจะได้ธรรมะมงคลไปไว้ประจำใจ นั่นก็คือ <strong>“ไม่ทำบาป ทำดี และ มีใจสะอาด” </strong>สามคำจำง่ายๆ แต่ปฏิบัติจริงนั้นยาก แต่พระพุทธเจ้าและพระอริยสาวกในอดีตจนถึงปัจจุบันท่านก็ปฏิบัติเป็นแบบอย่างให้ดูแล้วว่าสามารถ “ทำได้ และเห็นผลได้ไม่จำกัดกาล” และทำแล้วเกิดผลเกิดประโยชน์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น<br><br />เริ่มต้นที่ตัวเราเอง <strong>“ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว” </strong>ดังนั้นจึงอย่ามัวเสียเวลาโทษสังคมภายนอกเลย สู้เอาเวลาย้อนกลับมาดูที่ตัวเรา แก้ไขที่ตัวเรา พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส เก็บเล็กผสมน้อย เหมือนน้ำหยดลงตุ่ม เหมือนผึ้งหาน้ำหวาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ <strong>ความรู้ เงินทอง หรือ ความรัก</strong> ก็อย่าใจเร็วด่วนได้ เพราะความประมาทจะเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ตามมามากมาย<br><br />ต่อจาก<strong>วันมาฆบูชา </strong>ก็มาถึง <strong>วันวาเลนไทน์ </strong>ซึ่งถือกันว่าเป็น <strong>“วันแห่งความรัก” </strong>ของพี่น้องชาวคริสต์ เราชาวพุทธก็รักได้ แต่ให้<strong>“รักโดยประกอบด้วยปัญญา อย่าใช้อารมณ์นำหน้า”</strong> การใช้ปัญญานำหน้าอารมณ์ที่ปฏิบัติง่ายๆ สำหรับสตรีก็คือ <strong>“อย่านุ่งสั้นๆ อย่าดื้อรั้นลองยา อย่าพึ่งพาคนแปลกหน้า อย่าคบหาเพื่อนไม่ดี อย่าหลีกหนีพ่อแม่ อย่าพ่ายแพ้ความฟุ่มเฟือย อย่าเฉื่อยแฉะเที่ยวเตร่ อย่าเกเรไม่กลับบ้าน อย่าผลาญเงินทอง และ สุดท้าย อย่ามัวแต่มองคนหล่อๆ”</strong> เดี๋ยวจะเสียท่า เสียตัวในที่สุด ส่วนสุภาพบุรุษนั้นก็ให้ทำไม่ต่างกัน<br><br />ความรักสองแบบ ได้แก่ <strong>“แบบเสน่หา”</strong> คือความรักระหว่างเพศ หรือจะเป็นเพศเดียวกันก็แล้วแต่ จุดประสงค์ก็เพื่อหาความสุขใส่ตัว รักเขาก็เพื่อเอาเขามาบำรุงบำเรอความสุขให้แก่ตนเอง ถ้าไม่ได้ดังใจ ก็มีแต่ความทุกข์อย่างเดียว แต่ก็พอจะมีทางพบสุขอยู่บ้างถ้าปฏิบัติตามหลักธรรมนั่นก็คือ รู้จักเคารพสิทธิของคนอื่นๆ ด้วยการรักษาศีลห้าอย่างเคร่งคัด โดยเฉพาะศีลที่ข้อสามและมีความ <strong>ซื่อสัตย์ ปรับตัว อดทน เสียสละต่อกันและกัน</strong><br />และ <strong>แบบเมตตา </strong>คือ ความปรารถนาให้เขามีความสุข สมหวัง สดชื่นโดยไม่หวังอะไรตอบแทน มีหลักปฏิบัติก็ง่ายๆ คือ <strong>ทำลายความเห็นแก่ตัว ใช้ปัญญา นำหน้าอารมณ์ </strong>เพียงแค่นี้ก็พบรักแท้ได้แล้ว<strong> รักแท้ไม่มีขาย อยากได้ต้องสร้างเอง</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-115632368712440785?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pontahttp://www.blogger.com/profile/14591226418048580517noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1152173145098621672006-07-06T14:38:00.001+07:002008-05-17T16:32:57.124+07:00<span class="textsm"></span><p class="desc"><p><span class="textreg">คลิกที่ภาพเพื่อดูมุมมองขนาดใหญ่</span><br><hr size="1"><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00653.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00653.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 1" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00668.jpg"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00668.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 2" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00946.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00946.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 3" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00958.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00958.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 4" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00963.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00963.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 5" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00967.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00967.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 6" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00968.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00968.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 7" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00970.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00970.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 8" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00973.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00973.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 9" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00975.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00975.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 10" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00978.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00978.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 11" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00979.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00979.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 12" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00982.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00982.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 13" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00985.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00985.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 14" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00986.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00986.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 15" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc00992.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc00992.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 16" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01071.jpg"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01071.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 17" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01073.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01073.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 18" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01074.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01074.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 19" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01075.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01075.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 20" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01079.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01079.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 21" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01095.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01095.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 22" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01096.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01096.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 23" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01116.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01116.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 24" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01119.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01119.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 25" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01120.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01120.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 26" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01129.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01129.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 27" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01157.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01157.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 28" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01159.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01159.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 29" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01169.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01169.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 30" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01172.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01172.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 31" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01175.jpg"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01175.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 32" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01177.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01177.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 33" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01183.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01183.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 34" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01210.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01210.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 35" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01212.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01212.jpg" width="122" height="86" title="ภาพที่ 36" border="0"></a><a href="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/images/dsc01205.jpg" target="_blank"><img align="center" src="http://www.virtualdepots.com/bhaddanta/thumbnails/dsc01205.jpg" width="86" height="122" title="ภาพที่ 37" border="0"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-115217314509862167?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145524981246101362006-04-20T16:20:00.000+07:002006-04-20T16:49:31.016+07:00<div align="center">การบรรยายธรรมภาคค่ำ วันที่ ๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๗</div><br /><br /><div align="center"><strong>อตฺตนา โจทยตฺตานนฺติ</strong></div><br /> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ต่อนี้ไปอาตมภาพจักได้รับทานวิสัชชนาพระธรรมเทศนาในธัมมปทคาถา พอเป็นเครื่องเพิ่มพูนกุศลศรัทธาและยังสัมมาปฏิบัติให้เกิดขึ้นแก่พระโยคาวจร ญาติโยมท่านสาธุชนผู้ประพฤติปฏิบัติธรรมทั้งหลายจนกว่าจะยุติลงด้วยเวลาอันสมควร<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;วันนี้ก็เป็นนิมิตที่ดีที่มีพระสงฆ์จำนวนมากได้มาปฏิบัติธรรม ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเป็นระยะเวลาถึง ๑๕ วัน พระสงฆ์เหล่านั้นได้เดินทางมาจากจังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งส่วนใหญ่หรือทั้งหมดเป็นนิสิตของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้องเรียนจังหวัดบุรีรัมย์ คือสังกัดอยู่ที่วิทยาเขตสุรินทร์ ซึ่งวิทยาเขตนี้ได้ขยายห้องเรียนไปที่วัดพระพุทธบาทเขากระโดง จังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งถือเป็นสถานที่ที่คนทั้งหลายหากเดินทางไปจังหวัดบุรีรัมย์ก็ต้องไปนมัสการพระพุทธบาทกัน และการมาปฏิบัติธรรมในครั้งนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นการรำลึกถึงหรือเป็นการประกาศให้คนทั้งหลายหรือตัวของพระนิสิตเองได้ประจักษ์แก่บุคคลผู้มีอุปการคุณแก่พระศาสนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานด้านวิปัสสนากรรมฐานซึ่งก็ถือว่าเป็นผู้ที่ริเริ่มหรือเป็นผู้ที่บุกเบิกงานด้านวิปัสสนากรรมฐานในแนวสติปัฏฐาน ๔ ซึ่งก็ได้แก่พระมหาเถระรูปหนึ่งถึงแม้ท่านมรณภาพไปแล้วแต่ชื่อเสียงของท่านก็ยังเป็นที่ประจักษ์และปรากฏอยู่ทุกวันนี้ เพราะเป็นพระมหาเถระที่มองกาลไกล คือ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) ถ้าอ่านเป็นภาษาไทยเรียกว่า มหาเถร ถ้าอ่านให้ไพเราะอ่านว่า มหาเถระ ซึ่งท่านได้ไปดูงานพระศาสนาในประเทศพม่า ได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองในด้านวิปัสสนากรรมฐานจนเป็นเหตุให้ส่งพระสงฆ์ไทยโดยเฉพาะท่านเจ้าคุณโชดก ญาณสิทธิ หรือที่คนทั้งหลายรู้จักกันในนามของเจ้าคณะ ๕ หรือพระเทพสิทธิมุนี ซึ่งตำแหน่งสุดท้ายของท่านก็คือ พระธรรมธีรราชมหามุนี ซึ่งท่านทั้ง ๒ รูปนี้ ได้มรณภาพไปแล้ว ท่านได้ไปเรียนไปศึกษาวิปัสสนากรรมฐาน ในปี พ.ศ.๒๔๘๕ ในปีพุทธศักราช ๒๔๙๖ ก็ได้เดินทางกลับประเทศไทย พร้อมกันนั้นทางสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ) หรือหลวงพ่อสมเด็จอาจ นิมนต์พระเถระชาวพม่าเดินทางร่วมมาด้วย ๒ รูป คือ หลวงพ่อภัททันตะ อาสภมหาเถระ ซึ่งปัจจุบันนี้ยังมีชีวิตอยู่ และก็พำนักอยู่ที่นี่คือวัดภัททันตะอาสภารามนี้ อันนี้ถือเป็นผลพวงที่เจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) ได้ผลักดันให้งานวิปัสสนาได้โดดเด่นขึ้นมาในสมัยนั้น จนกระทั่งมีผลถึงปัจจุบันนี้ <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;หลังจากที่ท่านได้ประสบภัยทางด้านการเมือง และความอิจฉาริษยาในหมู่คณะสงฆ์ด้วยกันเอง ท่านได้รับนิมนต์ให้เข้าไปจำพรรษาอยู่ในเรือนจำเป็นเวลาถึง ๕ ปี หลังจากกลับออกมาท่านก็เป็นพระหลวงตาอยู่ในวัดมหาธาตุฯชั่วระยะหนึ่ง จนทางคณะสงฆ์และนิสิตของมหาวิทยาลัยมหาจุฬา ฯ ได้เรียกร้องให้ทางการคืนตำแหน่งทางคณะสงฆ์ให้แก่ท่าน มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยได้จัดงาน ๑๐๐ ปี ชาตะกาล สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร) ขึ้นที่ส่วนกลางหรือมหาวิทยาลัยแม่ ในส่วนของวิทยาเขตนั้นได้จัดกันไปในปี ๒๔๕๗ นี้ เริ่มมาตั้งแต่พฤศจิกายน ๒๕๔๖ ฉะนั้น ในช่วงที่พระนิสิตมาปฏิบัติที่นี้ ถือว่าเป็นการถวายกุศลแด่ท่านด้วยเพราะท่านเป็นผู้ทำคุณประโยชน์แก่พระพุทธศาสนาและมหาจุฬาฯมากมาย สิริรวมชนมายุครบ ๑๐๐ ปี พอดี ฉะนั้น คุณความดีที่ท่านได้ทำเอาไว้แก่งานด้านวิปัสสนากรรมฐานก็ดี ในปีนี้เป็นปีที่มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยได้จัดงานยิ่งใหญ่ จัดกิจกรรมเพื่อเป็นการประกาศให้เป็นที่ประจักแก่มหาชนทั้งหลายว่าท่านได้ส่งเสริมงานพระศาสนาโดยเฉพาะด้านวิปัสสนากรรมฐาน ซึ่งถือว่าเป็นงานหลักอันมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ณ วันนี้ท่านได้จากพวกเราไปแล้ว การมารำลึกถึงและปฏิบัติธรรมเพื่ออุทิศถวายกุศลให้แก่ท่าน จัดได้ว่าเป็นเรื่องที่ดีควรแก่การยกย่องไว้ ณ ที่นี่ ในเบื้องต้นจึงขอโอกาสปรารภสู่กันฟังโดยสังเขปเพียงเท่านี้ <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ส่วนญาติโยมทั้งหลาย ผู้ปฏิบัติธรรม การที่เรามีโอกาสได้เข้ามาประพฤติปฏิบัติธรรมนั้น บางคนก็อาจจะคิดว่าเป็นเรื่องง่าย แต่บางคนก็อาจจะมีความรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากกว่าจะได้มาก็ยาก กว่าจะได้มาประพฤติปฏิบัติก็ยากบางคนมีเวลาที่จะประพฤติปฏิบัติดูเหมือนง่าย แต่ไม่มีโอกาสในการประพฤติปฏิบัติ ส่วนหนึ่งอาจจะเกิดจากการที่มีกิจธุระมาก หรือบางครั้งอาจเป็นคนที่ไม่รู้จักให้โอกาสตัวเองก็เลยไม่ได้ปฏิบัติ บางคนก็มีความรู้สึกว่าใกล้เกลือกินด่าง หรืออยู่ในที่ที่ปฏิบัติแต่ตัวเองไม่ได้ปฏิบัติ หรือบางคนสู้อุตส่าห์มาไกลแต่ว่าก็ได้ปฏิบัติน้อย มาในลักษณะที่เรียกว่าฉาบฉวยอย่างนี้ เป็นต้น มีโอกาสก็เหมือนไม่มีโอกาส เพราะเราขาดอะไร ก็คือขาดการตักเตือนตัวเอง เพราะบางครั้ง เราจะคอยให้คนอื่นตักเตือนตนเองซึ่งเป็นเรื่องยาก ทำไมจึงยาก? เพราะว่าบางคนเขาเกรงใจเราก็ไม่อยากจะตักเตือน หรือกลัวว่าตักเตือนแล้วเราจะโกรธ ไม่พอใจ อาฆาตพยาบาท จองเวร เป็นต้น นี้คือลักษณะของคนบางคน<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ฉะนั้น การจะเตือนใครสักคนนี้มันเป็นเรื่องยาก เตือนแล้วเขาจะดีหรือเปล่าไม่ทราบ แต่เตือนแล้วส่วนใหญ่มักจะโกรธ เพราะคนเรานี้มีอัตตามีตัวตน อย่างไรก็ต้องยกตนเอาไว้ก่อน ถึงแม้จะผิดแค่ไหนตนเองก็ต้องถูกเอาไว้ก่อนเป็นอันดับแรก คนส่วนใหญ่เป็นกันอย่างนี้ ไม่คิดเลยว่าตนเองอาจมีโอกาสผิดพลาดได้ พระพุทธเจ้าได้ตรัสยกย่อง คนที่ตักเตือนตนเองได้ ดังบทประพันธ์ว่า <br><br /><div align="center"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="100%"><br />จงเตือนตนของตนให้พ้นผิด<br />ตนเตือนจิตตนได้ใครจะเหมือน<br />ตนเตือนตนไม่ได้ใครจะเตือน<br />อย่าแชเชือนรีบเตือนตนให้พ้นภัย<br /><br /></td></tr></tbody></table></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;การที่พวกเราจะเตือนตนเองได้จะต้องทำอย่างไร เพราะบางครั้งคนเราเกิดมา โอกาสที่จะตักเตือนตนเองมันยาก เพราะมีสิ่งที่จะทำให้เราลุ่มหลงมากมาย มีสิ่งที่จะทำให้เรายึด ทำให้เราติดมากมาย โอกาสที่จะตักเตือนตัวเองจึงมีน้อย เมื่อโอกาสในการตักเตือนตัวเองมีน้อย ก็เท่ากับการปิดกั้นโอกาสของตนเอง บางคนพออยู่สุขสบายแล้ว ก็ติดอยู่ในความสุขสบาย ความสะดวกสบายที่มี ถ้ามาปฏิบัติก็กลัวจะทุกข์ทรมานอย่างนี้ เป็นต้น หรือบางคนก็กลัวว่า ปฏิบัติไปแล้วจะเป็นอย่างโน้นบ้าง เป็นอย่างนี้บ้าง บางคนก็คิดไกล กลัวจะเป็นบ้าเป็นบอไปอีกก็มี จึงเหมือนปิดกั้นโอกาส บางคนก็คิดว่าวันนี้ยังไม่พร้อม วันพรุ่งนี้คงจะพร้อม แต่บางคนก็หมกมุ่นอยู่ในงาน จนลืมตักเตือนตัวเอง เขาเรียกว่า หลงงาน ไม่มีโอกาสหรือไม่มีช่องว่างในการที่จะเตือนตนเอง แต่บางคนหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่ไม่ดี คิดก็ไม่ดี พูดก็ไม่ดี ทำก็ไม่ดี อย่างนี้เป็นต้น ใจก็เลยเป็นพาล พอใจเป็นพาลมันพาลไปหมด บางครั้งเลยเถิดไปจนรู้สึกว่าคนอื่นไม่ดีไปหมดเช่นกัน สิ่งโน้น สิ่งนี้ก็ไม่ดีฯ ก็เลยหมดโอกาสที่จะเตือนตัวเองแม้แต่ตัวเองยังเตือนตัวเองไม่ได้คนอื่นก็คงเตือนไม่ได้เช่นกัน <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นก็ปิดกั้นทุกอย่าง อย่างแรกกั้นโอกาสที่เราจะก้าวหน้าในการประพฤติปฏิบัติธรรมให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป สองถ้าคนทำหน้าที่ ก็จะปิดกั้นโอกาสที่จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ประสบความเจริญก้าวหน้า ตัวอย่างของคนเป็นชาวไร่ชาวนา ถ้าไม่รู้จัก ตักเตือนตนเอง ก็เหมือนกับปิดกั้นกระบวนการเรียนรู้เทคโนโลยีทางด้านกระเกษตรกรรมแบบใหม่เป็นต้น หรือคนทำธุรกิจอะไรต่าง ๆ ถ้าไม่คอยตักเตือนตนเอง ก็เหมือนกับปิดโอกาสให้ตนเองเจริญก้าวหน้า การที่เราจะได้รู้จักตักเตือนตัวเองมันจะต้องเริ่มต้นจากการ เปิดรับ หรือเปิดใจให้กว้าง เพราะบางคนยังยึดยังติดอยู่ในสภาวะหรืออารมณ์ต่าง ๆ มากมายยังยึดยังติดอยู่ กับสิ่งโน้นบ้าง สิ่งนี้บ้าง วางไม่ได้ บางคนทำกรรมฐานก็ติดโน่นติดนี่ พอติดโน่นติดนี่ มันก็เหมือนกับไม่มีโอกาส ไม่มีช่องว่าง ที่จะเตือนตนได้เลย บางครั้งขนาดฝึกอยู่ตลอดเวลา เดิน นั่ง หรือว่าเคลื่อนไหวอะไรต่าง ๆ อย่างมีสติ แม้กระทั้งความคิดก็กำหนดแต่ก็ไม่วายที่จะหลงไปยึดจนได้ บางครั้งไม่สามารถจะเตือนตัวเองได้ มันหลุดไป ขนาดครูบาอาจารย์คอยตักคอยเตือน บางคนก็ไม่ค่อยเชื่อฟัง หลุดกันบ่อยๆ เพราะพื้นฐานของการฝึกปฏิบัติไม่ได้เน้นการให้โอกาสตัวเอง คิดว่าพอแล้ว ดีแล้ว ประเสริฐแล้ว อย่างนี้เป็นต้นก็เลยเหมือนกับหยุดอยู่กับที่ ไม่ประสบความก้าวหน้า ในทางธรรมเท่าที่ควร ในทางโลกก็ไม่ก้าวหน้า ดูไปคล้ายกับล้มเหลวในการทำหน้าที่ การตักเตือนตัวเองได้ จึงเป็นโอกาสที่เปิดกว้างสำหรับที่จะเป็นทางเดินไปสู่มรรค ผล นิพพาน หรือจะเป็นทางเดินไปสู่ความสำเร็จในชีวิต ในหน้าที่การงาน และสิ่งอื่นต่อไป<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ดังนั้นการเตือนตัวเอง จะต้องยอมรับ หรือเปิดรับข้อมูลข่าวสาร บ่มเพาะในสิ่งที่ดีงาม หรือสร้างสรรค์ ในจิตใจเราให้มีความเอิบอิ่ม แช่มชื่น และเบิกบาน คือพูดง่าย ๆ มีกุศลอย่างเพียงพอในการที่จะตักเตือนตัวเองได้ ถ้าจิตสั่งสมบ่มเพาะแต่อกุศล โอกาสในการตักเตือนตัวเองก็ยาก แต่ถ้าจิตมีกุศลหรือมหากุศล ก็จะตักเตือนตัวเองได้อยู่บ่อย ๆ การที่เรามาเดินจงกรมก็ดี มานั่งสมาธิก็ดีมาก้ม มาเงย มาคู้มาเหยียด มากิน มาดื่ม มาพูด มาคิด อย่างมีสติ อย่างรู้เท่าทันนี้คือการตักเตือนตัวเอง ๆ ให้มีสติ แล้วในขณะเดียวกัน ก็เป็นการสร้างกำลังหรือเพื่อนแท้ ที่มีอยู่ในใจเราให้ตักเตือนตนเองได้ การมีสติปัญญานั่นคือมิตรแท้ ๆ อยู่ในใจ ถ้ามีมิตรแท้อย่างนี้อยู่ในใจ ก็เท่ากับมีเพื่อนดีคอยตักเตือนเรานั่นเอง แต่ถ้าเราขาดสิ่งนี้ โอกาสที่เราจะตักเตือนตนเองได้ก็แทบบจะไม่มี<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ฉะนั้น การที่เรามาเดิน มานั่ง มานอนอย่างมีสติก็เพื่อที่จะให้สิ่งนี้เกิดขึ้นมา เพราะคนเราถ้าขาดโยนิโสมนสิการ ขาดความแยบคาย แม้วิธีคิดหรือกระทำก็ไม่แยบคายสักอย่าง โอกาสในการตักเตือนตนเองก็ไม่มี พระพุทธองค์จึงตรัสว่า <strong>"อัตตะนา โจทะยัตตานัง"</strong> จงเอนตนด้วยตน ถ้าเราไม่มีสติ ไม่มีปัญญา จะเตือนตนไม่ได้เลยยิ่งรับข้อมูลข่าวสารเข้ามา หรือที่เรียกว่าปรโตโฆสะ อันอาจจะได้มาจากมิตรแท้หรือไม่แท้ก็ได้ การรับเข้ามา ถ้าเราขาดปัจจัยภายในคือโยนิโสมนสิการก็เท่ากับว่ายังไม่พร้อมเหมือนกัน ถ้าพร้อมแล้ว เราอาจจะได้รับจากเพื่อนที่ดีหรือกัลยาณมิตร แต่ถ้ารับเข้ามาโดยไม่แยบคาย อาจจะหลงมัวเมาอยู่กับสิ่งนั้นได้ ถ้าเกิดการคิดพิจารณาโดยแยบคายขึ้น ในสิ่งที่เราได้ สิ่งที่มี สิ่งที่เป็น จะก่อให้เกิดกระบวนการตักเตือนตัวเองไม่ให้หลง ไม่ให้มัวเมาก็จะทำให้เราเกิดความก้าวหน้า ในการปฏิบัติยิ่ง ๆ ขึ้นไป การที่เรามาอยู่ตรงนี้ มาปฏิบัติอย่างนี้ ก็คือการเตือนตนเอง หรือเพิ่มการตักเตือนตนเองนั่นเอง เพื่อเพิ่มศักยภาพให้กับตนเองในการเตือนตนด้วยตนเองได้ในยามวิกฤต หรือในยามไม่วิกฤติ ก็สามารถที่จะแยบคาย เพื่อการตักเตือนตัวเองได้ในทุก ๆสถานการณ์ ยิ่งคนปฏิบัติธรรมด้วยแล้ว ต้องละเอียด ถี่ถ้วนยิ่งขึ้น ในที่นี่ไม่ได้หมายความว่า กำหนดละเอียดเฉพาะในอิริยาบถเท่านั้น แต่เรื่องของจิตใจ เรื่องของนามนั้น เป็นเรื่องที่ละเอียดกว่า สภาพของรูป แม้ว่าเรากำหนดอย่างเชื่อช้า แต่บางครั้งใจไม่อยู่กับกายก็ยังมี มันคอยแต่จะน้อมนึกออกไปข้างนอกอยู่เรื่อยๆ กระโดดไปโน้นนี้บ่อยๆ จนบางครั้งตามไม่ทัน <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ฉะนั้น เราก็ต้องฝึกให้ทันจิตแต่ตอนแรกจริงอยู่ เราก็ต้องอาศัยรูป อาศัยบัญญัติ เป็นอารมณ์กรรมฐาน หรือเป็นสิ่ง ที่คอยเตือน ให้เราประคองใจ ประคองจิตอยู่ในอารมณ์เหล่านี้ เมื่อจิตของเรามีกำลังมีสมาธิ ก็จะสามารถรู้ในสิ่งที่ละเอียดขึ้นไปโดยลำดับ โอกาสในการตักเตือนตนเองก็จะละเอียด โดยลำดับไป ปัญญาที่เราบ่มเพาะอยู่เรื่อย ๆ จะพอกพูนขึ้นมา และมีกำลังแก่กล้าจึงสามารถตักเตือนตนเองได้เรื่อย ๆ ไม่ให้หลงทางเรียกว่าดำเนินไปสู่ทางสายกลาง ไม่ไปอัตตกิละมัตถานุโยค ทางข้างตึง กามสุขัลลิกานุโยค ทางข้างหย่อนก็ไม่ไป มันจะมีตรงกลาง ถ้าไม่มีตรงกลาง โอกาสเกิดขึ้นได้ยาก ย่อหย่อนไปมันก็ไม่ถึงความพรั่งพร้อมของเหตุปัจจัย ตึงไปก็ไม่ดี อุปมาอุปมัยถ้าเราใจร้อน สมัยก่อน ถ้าเป็นกล้วยเราก็จะปล่อยให้สุก แล้วมันจะหวานอีกรสชาติหนึ่ง แต่สมัยนี้ถ้าไปปล่อยให้สุก ก็จะไม่ทันกับความต้องการของมนุษย์ ต้องเอามาบ่มโดยการใช้แก๊สใช้ไฟ โดยการเอาไว้ใต้ดิน เอาไฟเผาอยู่ข้างบน ก็สุกเหมือนกันเพราะความร้อน มันก็จะเหลือง แต่กินไม่อร่อย มันฝาด เพราะมันยังไม่งอม เหมือนกับนักปฏิบัติ บางครั้ง ก็จะเอาให้ได้ดังใจ คือใจร้อนเกินไป หรือคนทำงานจะเอาให้ได้โดยทันที ทันใด ก็ไม่ใช่ บางครั้งคิดจะเอาให้ได้เลยก็เป็นไปไม่ได้ ถ้าเราได้อย่างที่เราคิด ทุกอย่างคงไม่ต้องทำ นั่งคิดเองก็สำเร็จหมด ส่วนคนที่ทำมักจะคิดไม่มาก ส่วนคนที่ไม่ทำ วันวันก็นั่งคิดเรื่องของคนนี้เรื่องของคนโน้น ถ้ามีสติก็คิดดี คิดหนอ แต่ถ้าขาดสติ ก็คิดไม่ดีทันที เมื่อขาดการตักเตือนตนเอง จิตก็ถูกอกุศลครอบงำทันที พอตักเตือนตัวเองได้ก็กลับมาเป็นกุศลทันที <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ดังนั้นบางคนในโลกนี้จึงมีอะไรที่ต่างกัน บางคนอยู่กับครูบาอาจารย์ แต่ไม่ได้ปฏิบัติตามคำแนะนำสั่งสอนของท่าน บางคนมาจากที่ไกลก็ขวนขวายดี บางคนอยู่ใกล้เหมือนไกล บางคนอยู่ไกลก็เหมือนใกล้ เพราะใกล้ครูใกล้อาจารย์ ใกล้สติ ใกล้ปัญญา แต่บางคนอยู่ใกล้เหมือนไกล เพราะไกลบุญ ไกลกุศล ไกลคุณงามความดี นี้เป็นภาวะที่ลึกซึ้งของจิตใจ บางครั้งถ้าเป็นเรื่องของตน เป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย ตัวอย่างของบางคนมีโอกาสทำทาน แต่ไม่ได้ทำหรืออยู่ใกล้พระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ มีโอกาสที่จะตักตวงบุญกุศลก่อนใคร ก็ไม่ตักตวงบุญกุศล เพราะไม่รู้จักตักเตือนตัวเอง จึงมัวทำแต่บาปอกุศล อยู่ทุกๆ วัน การสะสมความไม่ดี สิ่งที่ไม่ดีในบางคน จึงเหมือนกับเกิดมาบนโลกนี้มีชีวิตอยู่อย่างขาดทุน เพราะมีหนี้เพิ่มคือบาปกรรม สำหรับบางคนอยู่ใกล้ ตั้งใจดีมาแต่บ้าน คนที่บ้านก็อนุโมทนาสาธุด้วย มาถึงแล้วก็ได้ทำบุญทำทานได้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน จึงได้บุญกลับไปด้วยจิตใจสบาย ส่วนใกล้เหมือนไกลอีกอย่างหนึ่งเราปฏิบัติธรรมดูจิต ดูใจของเรา ถ้ามีสติใกล้ก็คือใกล้เพราะเป็นเหตุให้กุศลมหากุศลเกิดขึ้น ถ้าขยันกำหนดขยันปฏิบัติ วันหนึ่งๆ ก็สะสมบ่มเพาะสิ่งที่ดี ๆ ในจิตใจให้เพิ่มพูนอยู่เรื่อย ๆ <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; แต่ถ้าเมื่อไหร่เราไม่ได้กำหนด พองหนอ ยุบหนอ ขวาย่างหนอ ซ้ายย่างหนอ เหลียวหนอ ก้มหนอ เป็นต้น เรียกว่า ขาดสติสัมปชัญญะ อกุศลจึงได้ช่องเข้ามาครอบงำจิตใจของเราแทน เมื่อเหตุการณ์เป็นอย่างนี้ จะโทษใคร คงต้องโทษตัวเองเพราะเตือนตัวเองไม่ได้ ส่วนใกล้เหมือนไกล เพราะเราขาดสติ ขาดครูบาอาจารย์ ขาดปัญญา ถ้ามีสติเป็นเพื่อนโดยตลอด ถึงแม้ตัวอยู่ไกลก็จริงแต่สติปัญญาใกล้จิต บางคนไม่แน่ใจเหมือนกันว่าไกลหรือใก้ล เพราะใจลอยขาดสติบ่อย ไม่ค่อยทำกรรมฐาน ไม่ค่อยได้สั่งสมบุญกุศล หมกมุ่นอยู่กับบาปอกุศลเป็นประจำ จึงขาดความเชื่อมั่นในตัวเองเป็นต้น การที่เรามาปฏิบัติเพื่อเพิ่มกำลังในการตักเตือนตนเองด้วยอุบายอันแยบคายอย่างนี้ ความก้าวหน้าก็เกิดขึ้นโดยลำดับ ลองพิสูจน์ธรรมะของพระพุทธเจ้าดู เป็นปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตนจริงหรือ? เป็นกาลิโก ไม่ได้จำกัดเวลาจริงเท็จประการใด? ใครทำใครได้ ถ้าเราไม่พิสูจน์เราก็ต้องโทษตัวเอง การอยู่ที่นี่มีโอกาสมากว่าคนอื่น ๆ พระสงฆ์บางรูปท่านอยู่ไกลเดินทางมาต่างทวีปดูแล้วไม่ไกลสำหรับผู้ที่ใฝ่ธรรม ใฝ่ในการที่จะหาเครื่องตักเตือนตนเอง บางคนอยู่ในเมืองไทยก็เหมือนไกลสุดขอบฟ้า ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างนั้นหรือไม่?<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เมื่อโอกาสเป็นของเรา ๆ จงใช้โอกาส และเลาที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์ ให้คุ้มค่า พวกเราที่เป็นนิสิตต้องพยายาม มาแล้วอย่าไปตำหนิตนเองว่าไม่ได้อะไร ขออย่างเดียวให้ตั้งใจปฏิบัติ เราไปที่ไหนก็จะภูมิใจตลอด ไม่เสียโอกาส นั่นแหละคือการตักเตือนตนเอง เมื่อกาลล่วงไปนึกถึงที่ไร ชื่นใจทุกที่ทุกทีไป นี้เป็นเพราะเหตุปัจจัยที่ได้สั่งสมไว้แล้วนั่นเอง แต่เมื่อเราปฏิบัติไม่เต็มที่ ไม่เอาจริง เมื่อนึกถึงแล้วจิตใจห่อเหี่ยว หมดกำลังใจ นึกถึงคราวใดก็ท้อใจทุกที เราจะโทษใครได้นอกจากตัวเอง เพราะเราไม่ใช้โอกาสที่มีนั้นให้เป็นประโยชน์ตน ประโยชน์ผู้อื่น และประโยชน์อย่างยิ่งให้ทันเวลา <br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ฉะนั้น พุทธภาษิตที่ได้หยิบยกขึ้นกล่าวเป็นนิเขปบทในเบื้องตนนั้น เพื่อให้ท่านทั้งหลาย ประจักษ์แจ้งแก่ใจว่า เรามีโอกาสที่จะตักเตือนหรือฝึกให้ตนเองมีความแยบคายในการตักเตือนตนเองได้ ถ้าไม่ประมาทมัวเมา พลั่งเผลอ เลินเล่อ ใจลอยขาดสติสัมปชัญญะ โอกาสจะบรรลุมรรค ผล หรือประสบความสำเร็จในชีวิตการงานนั้น มีความเป็นไปได้สูงมาก จึงสมดังพุทธพจน์ของพระทศพล ที่อาตมาภาพได้หยิบยกขึ้นกล่าวในเบื้องต้นว่า <strong>“อัตตะนา โจทะยัตตานัง” </strong>จงเตือนด้วยตนดังนี้ เทสนาปริโยสาเน ในกาลเป็นที่สุดแห่งพระธรรมเทศนานี้ ขอสมมุติยุติลงคงไว้ด้วยเวลาเพียงเท่านี้ เอวัง ก็มีด้วยประการฉะนี้.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114552498124610136?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145522656531788232006-04-20T15:34:00.000+07:002006-04-20T15:54:25.736+07:00<div align="center"><strong>"ประวัตินางขุชชุตตรา เอตทัคคะในฝ่ายผู้แสดงธรรม"</strong> </div><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;คอลัมภ์นี้ก็ได้นำประวัติของอุบาสิกาท่านหนึ่งในครั้งอตีตมา พิจารณาเพื่อเป็นแนวทางให้สมาชิกทั้งหลาย มีทั้งสิ่งที่ควรเอาอย่าง และสิ่งที่ควรออกห่างจากการกระทำเหล่านั้น<br><br /><strong>สาวพิการหลังค่อม</strong><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นางขุชชุตตรา เป็นลูกสาวของหญิงแม่นมในเรือนโฆสกเศรษฐีในกรุงสัมพี เป็นหญิงสาวหลังค่อม ต่อมาเมื่อโฆสกเศรษฐีได้ยกนางสามาวดีผู้เป็นหญิงกำพร้าให้อยู่ในฐานะเป็นธิดาของตนแล้ว ได้มอบหญิง ๕๐๐ คนให้เป็นบริวารของนางด้วย และนางขุชชุตตราก็ได้เป็นบริวารของนางด้วยเช่นกันเมื่อนางสามาวดีได้รับการอภิเษกเป็นมเหสีของพระเจ้าอุเทนแห่งเมืองโกสัมพี หญิงบริวารทั้งหมดก็ตามเข้าไปรับใช้นางในพระราชนิเวศน์ด้วยและพระเจ้าอุเทนได้พระราชทานทรัพย์ ๘ กหาปณะ แก่นางขุชชุตตราเพื่อจัดซื้อดอกไม้ให้แก่นางสามาวดีทุกวัน<br><br /><strong>โฆษกเศรษฐีสร้างวัดถวาย</strong><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ในกรุงกัมพีนั้นมีเศรษฐี ๓ คน คือโฆษกเศรษฐี กุกกุฏเศรษฐี และปาวาริกเศรษฐี ทั้ง ๓ ท่านนี้ก็มีความศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาได้ฟังธรรมจนได้บรรลุพระโสดาบันด้วยกันและได้สร้างวัดขึ้นท่านละหนึ่งวัดโดยของโฆษกเศรษฐี ชื่อว่าโฆสิตาราม ของกุกกุฏเศรษฐี ชื่อว่ากุกกุฏาราม และของปาวาริกเศรษฐี ชื่อปาวาริการาม เศรษฐีทั้ง ๓ ท่านนี้มีคนรับใช้ชื่อนายสุมนะ เป็นผู้จัดตกแต่งสวนดอกไม้ นางขุชชุตตราก็มาซื้อดอกไม้ของนายสุมนะทุกๆ วัน <br><br /><strong>ขุชชุตตราบรรลุโสดาบัน</strong><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ครั้งหนึ่งพระผู้มีพระภาคเสด็จมายังโกสัมพี โดยมีพระอานนท์เถระเป็นปัจฉาสมณะเสด็จตามมาด้วย พระพุทธองค์ประทับ ณ อารามของเศรษฐีทั้ง ๓ โดยผลัดเปลี่ยนตามวาระกัน<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;วันหนึ่ง นายสุมนะขอโอกาสแก่ท่านเศรษฐีเพื่อกราบอาราธนาพระบรมศาสดาเสด็จเสวยภัตตาหารที่บ้านของตนขณะที่นายสุมนะกำลังจัดการตกแต่งเสนาสนะและภัตตาหารอยู่นั้น นางขุชชุตตราก็มาถึง นายสุมนะก็ขอให้นางขุชชุตตราอยู่ช่วยนางก็รับด้วยความยินดี<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เมื่อเสร็จภัตตกิจแล้ว พระบรมศาสดาทรงแสดงพระธรรมเทศนาอนุโมทนานางขุชชุตตราก็ได้มีโอกาสฟังธรรมด้วย นางส่งกระแสจิตไปกับพระธรรมเทศนา เมื่อจบลงก็ได้บรรลุเป็นโสดาบัน <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ตามปกติในวันอื่นๆ ที่แล้วมา นางขุชชุตตราจะซื้อดอกได้เพียง ๔ กหาปณะ และเก็บไว้เอง ๔ กหาปณะ แต่วันนี้นางซื้อดอกไม้ทั้ง ๘ กหาปณะ นางสามาวดีเห็นว่าวันนี้ดอกไม้มากกว่าทุกๆวันจึงถามนางขุชชชุตตรานางจึงตอบว่า<br />เมื่อก่อนนี้นางได้ยักยอกเงินเพื่อตนเอาไว้ครึ่งหนึ่ง แต่วันนี้ หลังจากได้ฟังพระธรรมเทศนาจากพระบรมศาสดาจนบรรลุอมตธรรมแล้ว เห็นว่าการทำอย่างนั้นไม่ควร จึงได้ซื้อดอกไม้ทั้ง ๘ กปหาณะ<br><br /><strong>เป็นอาจารย์สอนธรรม</strong><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;นางสามาวดี เมื่อทราบความโดยตลอดแล้ว ก็มิได้ติเตียนนางขุชชุตตราแต่ประการใด กลับขอให้นางได้แสดงธรรมที่ได้ฟังมาจากพระบรมศาสดาให้ตนและบริวารอื่น ๆ ฟังบ้าง นางขุชชุตตราก็แสดงธรรมให้ฟังตามลำดับตามที่ได้ฟังจากพระบรมศาสดา เมื่อจบลงแล้วหญิงเหล่านั้นทั้งหมดมีนางสามาวดีเป็นหัวหน้าก็ได้บรรลุเป็นโสดาบันพร้อมๆกันหมด<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;หลังจากนั้น นางขุชชุตตราได้รับการยกฐานะจากการเป็นทาสีคอยรับใช้นางสามาวดี ให้ดำรงอยู่ในฐานะมารดาและอาจารย์ นางสามาวดีและหญิงบริวารเหล่านั้น มีหน้าที่รับฟังพระธรรมเทศนาจากพระบรมศาสดาแล้วนำมาแสดงให้นางสามาวดีกับบริวารฟัง นางขุชชุตตรากระทำดังนั้นจนนางเป็นผู้มีความชำนาญในพระไตรปิฏก<br><br /> <br /><strong>บุพพกรรมล้อเลียนพระ</strong><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;สมัยหนึ่ง ภิกษุทั้งหลายกราบทูลถามพระบรมศาสดาว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ เพราะกระทำกรรมอันใดหนอ นางขุชชุตตราเป็นหญิงค่อม พระเจ้าข้า ?<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอดีตชาติ พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งเป็นผู้มีร่างกายเป็นคนค่อมนิดหน่อยมาฉันภัตตาหารในราชสำนักเป็นประจำ นางกุมาริกานางหนึ่งแสดงอาการเป็นคนค่อมล้อเลียนพระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์นั้น ด้วยความคึกคะนองต่อหน้าเพื่อนกุมารีทั้งหลาย เพราะกรรมนั้นจึงส่งผลให้เธอเป็นคนค่อมในอัตตภาพนี้<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เพราะกรรมอะไร นางขุชชุตตราจึงเป็นนางทาสีของบุคคลอื่น พระเจ้าข้า?<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอดีตครั้งที่พระพุทธเจ้าทรงพระนามว่ากัสสปะ นางได้เกิดในตระกูลเศรษฐีในเมืองพาราณสี มีภิกษุณีผู้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ซึ่งมีความคุ้นเคยกับตระกูลของนางมาเยี่ยมเยือนที่บ้าน ขณะนั้นนางนั้นแต่งตัวอยู่ ได้ออกปากให้นางเถรีช่วยหยิบกระเช้าเครื่องประดับส่งให้ พระเถรีนั้นคิดว่าถ้าเราไม่หยิบส่งให้ นางก็จักโกรธอาฆาตเรา เพราะกรรมนี้นางตายไปแล้วก็ไปเกิดในนรก แต่ถ้าเราหยิบส่งให้ นางก็จักเกิดเป็นหญิงรับใช้คนอื่น เพราะกรรมที่ใช้พระอรหันต์ นางภิกษุณีจึงเลือกกรรมสถานเบาเพื่อเป็นการอนุเคราะห์ต่อนาง จึงได้หยิบกระเช้าส่งให้ เพราะกรรมนี้นางจึงได้เกิดเป็นหญิงรับใช้บุคคลอื่น<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เพราะกรรมอะไร นางขุชชุตตราจึงมีปัญญามากและบรรลุพระโสดาปัตติผล<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ในอดีตชาติครั้งเดียวกันนั้น พระราชาได้ถวายข้าวปายาสที่ยังร้อนอยู่ลงในบาตรของพระปัจเจกพุทธเจ้าต้องเปลี่ยนมือถือบาตรกลับไปกลับมาด้วยความร้อน นางจึงถอดกำไรที่ทำด้วยงาจากข้อมือ ๘ อัน ถวายให้พระปัจเจกพุทธเจ้าใช้สำหรับรองมือกันความร้อน ด้วยผลของกรรมที่นางถวายกำไรข้อมือ และกรรมที่ช่วยบำรุงอุปัฏฐากพระปัจเจกพุทธเจ้าครั้งนั้น ทำให้นางมีปัญญามาก และได้บรรลุเป็นพระโสดาปัตติผล<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong>เพราะความที่นางขุชชุตตราเป็นผู้มีปัญญามาก สามารถแสดงธรรมได้อย่างไพเราะลึกซึ้งดีกว่าอุบาสิกาคนอื่น ๆ พระบรมศาสดาจึงทรงยกย่องนางในตำแหน่งเอตทัคคะ เป็นผู้เลิศกว่าอุบาสิกาทั้งหลาย ในฝ่ายผู้แสดงธรรม</strong><br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เพื่อให้สมาชิกทุกท่านได้ศึกษาเรื่องของกรรม โดยเฉพาะเรื่องของนางขุชชุตตรา ผลที่ทำให้นางต้องเกิดเป็นคนรับใช้ของคนอื่นอยู่หลายภพหลายชาติก็เพราะความรู้เท่าไม่ถึงการ ใช้บุคคลที่มีศีลมีคุณธรรมมากกว่าตน กับการที่นางได้ใช้ปัญญาช่วยเหลือผู้ที่ทรงคุณธรรมอันยิ่งนั้น ให้ผลดังที่กล่าวไว้แล้ว จึงขอฝากท่านสมาชิกทุกๆท่านได้อ่านได้ศึกษา เป็นแง่คิด เป็นคติเตือนใจ กรรมในอดีตเราเคยทำอย่างนี้มาบ้างหรือไม่ เราไม่อาจรู้ แต่ปัจจุบันเรารู้ได้ เราอยากเป็นคนรับใช้ หรืออยากมีผู้รับใช้ อยากเป็นนาย อยากเป็นบ่าว ก็ได้สร้างเหตุนั้นเอาเองเทอญ.<br /> <div align="right">พบกันใหม่ฉบับหน้า...สาธุๆๆ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114552265653178823?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145521346440520712006-04-20T15:16:00.000+07:002006-04-20T15:22:26.443+07:00<div align="right">นายนิพล เครือสีดา</div><br /><div align="center"><b>สิ่งที่ได้รับจากการบวช</b></div><br /><div align="justify">เมื่อวันที่ ๒๕ กันยายน – ๒๙ กันยายน ๒๕๔๘ โรงเรียนวัดพุทธบูชาได้จัดโครงการบรรพชาธรรมทายาทขึ้นพอผมได้ทราบว่ามีโครงการเกิดขึ้น ผมคิดขึ้นมาในใจทันทีว่าผมต้องบวชในโครงการนี้ให้ได้ ผมได้ลงชื่อไว้กับท่านอาจารย์ว่าผมจะบวชในวันที่อาจารย์นัดประชุมบุคคลที่จะบวชนั้นปรากฏว่าบุคคลที่จะบวชมีมากกว่าที่ทางวัดยายร่มจะรองรับได้ สุดท้ายก็ได้มีการคัดเลือกนักเรียนที่จะบวชออกไปบ้างผมรู้สึกตื่นเต้นมากกลัวว่าจะโดนคัดออกไป แต่แล้วผมก็ได้บวชตามความประสงค์ของผมจริงๆ<br /><br />วันนั้นผมกลับไปบ้านบอกพ่อกับแม่ว่า “แม่ครับหนึ่งจะบวชแล้วนะครับ”แม่ของผมรู้สึกดีใจมากผมเห็นแม่ผมดีใจผมก็มีความสุขใจด้วย เมื่อวันบวชมาถึงวันนั้นเป็นวันที่ ๒๖ กันยายน ๒๕๔๘ วันนั้นผมรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้งเพราะว่าวันนี้ผมจะได้ห่มผ้าเหลืองและจะได้เป็นเหล่ากอของสมณเต็มตัว เมื่อถึงเวลาเข้าพิธีบวชผมกลับรู้สึกไม่ค่อยดีเลยเมื่อผมมองเห็นพ่อแม่ของผมแล้ว ผมกลับคิดถึงท่าน ตอนท่านมอบผ้าไตรให้ผมผมรู้สึกซึ้งใจมาก ผมมองดูหน้าแม่ผม ผมรู้สึกว่าแม่ผมก็คงอยากจะร้องไห้เหมือนพ่อแม่คนอื่นเขา แต่ แม่ของผมเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ผมรู้สึกว่าแม่ของผมดีใจ และผมก็คิดว่าผมได้ทำให้แม่มีความสุขครั้งหนึ่งในชีวิตนี้แล้ว จากความรู้สึกไม่ค่อยดีกลับกลายเป็นว่าเราต้องทำมันให้ได้ ต้องทำด้วยใจจริง และต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อผลบุญที่ได้จะได้แผ่ไปถึงพ่อแม่ ผู้มีพระคุณทุกคน รวมถึงตัวของผมเองด้วย<br /><br />ในการปฏิบัติธรรมวันแรกผมรู้สึกว่าผมร้อนรนมาก มันช่างขัดกับชีวิตความเป็นเด็กธรรมดาของผมเหลือเกิน เพราะก่อนผมจะบวชนั้นผมเป็นคนใจร้อนโมโหง่าย ผมชอบคิดว่าพ่อแม่ไม่รัก ไม่ค่อยมีสติอยู่กับเนื้อกับตัวในการปฏิบัติวันแรกผมรู้สึกว่าไม่ค่อยดี แต่เมื่อวันต่อๆมาผมกลับได้เห็นความรักระหว่างเพื่อนความรักระหว่างศิษย์กับอาจารย์ ได้เห็นมิตรภาพดีๆ ระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ในการทำกิจกรรมต่างๆทุกอย่างถูกกำหนดด้วยเวลา ซึ่งผมคิดว่ามันทำให้ผมเป็นคนตรงต่อเวลามากขึ้นมีความรับผิดชอบมากขึ้นเมื่อถึงการนั่งสมาธิ การนั่งสมาธิทำให้ผมมีสติ มีความใจเย็นขึ้น ทำให้จิตใจไม่ฟุ้งซ่าน มีความรู้สึกนึกคิดอะไรต่างๆรอบคอบขึ้น และได้รู้ว่าพ่อแม่รักเรามาก ที่เราบอกว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจเรา ผมคิดว่าถ้าเราย้อนกลับมาถามตัวเองว่า “เราเข้าใจท่านแล้วหรือยัง” มันจะทำให้เราคิดได้ว่า ถ้าเราเข้าใจพ่อแม่เราบ้าง เราก็จะมีความสุขใจ ไม่น้อยเนื้อต่ำใจครอบครัวก็จะมีแต่ความสุข การบวชในครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ใช่คนเดิม ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนดีขึ้น ผมอยากขอบคุณอาจารย์ทุกท่านรวมถึงพระอาจารย์วัดยายร่ม และผู้ที่คอยช่วยเหลือเรื่องการบวชทุกท่าน ผมรู้สึกว่าชีวิตของผมมีค่ามากขึ้น<br /><br />จะเห็นว่าการฝึกสติจะทำให้เรารู้จักคิดเข้าใจชีวิตมากขึ้น และสามารถต่อสู้ฟันฝ่าอุปสรรคไปได้สำเร็จ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114552134644052071?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145520561028172702006-04-20T15:02:00.000+07:002006-04-20T15:15:37.936+07:00<div align="right">โดยว่าน</div><br /><div align="justify">ฉบับนี้มีผู้เสนอเรื่องของวันเวลาซึ่งนับว่าสอดคล้องกับเทศกาลปีใหม่อย่างยิ่ง<br />ขอเชิญสดับ...ครับ<br /><br /><table cellspacing="0" cellpadding="5" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="50%">วันเดือนปีย่อมเปลี่ยนไป<br />ศึกษา เพียร ฝ่าฟัน<br />วันเดือนปีย่อมเปลี่ยนวัย<br />ต้องเรียนรู้และดูแล<br />วันเดือนปีย่อมบอกเรื่อง<br /><b>อริยสัจสี่</b> เพียรพินิจ<br />วันเดือนปีย่อมเปลี่ยนคน<br />อกุศลจิตความคิดร้าย<br />วันเดือนปีบอกวาระ<br />บำรุงศาสนา.....สาธุชน</td><td width="50%">แต่หัวใจต้องคงมั่น<br /><b>เบญขันธ์</b>รู้ถ่องแท้<br />ไม่มีใครพ้นความแก่<br />เข้าใจความผันแปรของชีวิต<br />ความต่อเนื่องของวัยใครลิขิต<br />เร่งยกจิตใจตนพ้นอบาย<br />ต้องฝึกฝนยอมรับความหลากหลาย<br />อย่ากล้ำกรายเกิดในหัวใจตน<br /><b>ใฝ่ธรรมะ</b>สร้างกุศล<br />ยกวิญญาณจาก<b>คนสู่มนุษย์</b></td></tr></tbody></table></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114552056102817270?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>pipathttp://www.blogger.com/profile/03298637257043538613noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145518719552636112006-04-20T14:35:00.000+07:002006-04-20T15:32:19.313+07:00<div align="right">โดย...ลูกยายแข </div><br /><div align="center">ฉบับนี้ขอนำเสนอคำกลอนแห่งการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างมีความสุข</div><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td valign="top" width="50%"> อยากให้คนรักใคร่...ใครก็รัก<br />เพียงรู้จัก “การให้” ไม่ตระหนี่<br />เริ่มต้นต้องหัวใจมีไมตรี<br />ถ้อยพาทีไพเราะเสนาะคำ<br /></td><br /><td valign="top" width="50%"><br /><br /><br /><br /><br />แบ่งปนสิ่งของบ้าง....สร้างกุศล<br />มีเหตุผลเจรจาอารมณ์ขำ<br />ให้เกียรติคนพบเห็นใจเป็นธรรม<br />ไม่ล่วงล้ำจ้วงจาบพูดหยาบคาย</td></tr></tbody><br /><tbody><tr><td valign="top" width="50%"><br />มีน้ำใจเอื้อเฟื้อช่วยเหลือเขา<br />ทั้งไม่เอาเปรียบใครให้เขาหน่าย<br />เรื่องส่วนรวม...เราร่วมทั้งใจกาย<br />มิตรสหายร่วมทุกข์สุขแบ่งปัน<br /><td valign="top" width="50%"><br /><br /><br /><br /><br /><br />เมื่อแรกคบพบเห็นเป็นอย่างไหน<br />เวลาผ่านนานไปใจยังมั่น<br />ยังคงเป็นคนเดิมเพิ่มผูกพัน<br />ไม่แปรผันเปลี่ยนท่าทีที่มีมา<br /> </td></tr></tbody><br /><tbody><tr><td valign="top" width="50%"><br />ถ้าทำได้อย่างนี้....เป็นที่รัก<br />ของคนที่รู้จัก....เป็นหนักหนา<br />นี่คือ “สังคหวัตถุสี่” ของพระศาสดา<br />น้อมนำมาเสนอให้ได้พินิจ<br /></td></tr></tbody> </table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114551871955263611?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145516907526448062006-04-20T14:06:00.000+07:002006-04-20T14:35:10.706+07:00<div align="right">โดย..ปุณยธรรม </div><br /><div align="center"><strong>ความจริงที่ควรเรียนรู้ </strong></div><br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; คนส่วนใหญ่มักหลงติดอยู่เพียงรูปแบบและพิธีการอันเป็นเปลือกนอกของศาสนาและสิ่งเหล่านั้นจะปิดบังปัญญาอันเป็นสาเหตุที่ทำให้ใจไม่สามารถเข้าถึงหลักปรมัตถ์อันเป็นแก่นแท้ของศาสนาได้<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;บนโลกใบนี้จะมีสักกี่คนที่หลุดพ้นจากความพัวพัน ความรัก ความโลภ โกรธ หลง บุคคลจึงยังต้องเวียนว่ายตายเกิด ไม่รู้จักจบสิ้น ปิดฉากไม่ลง เพราะมนุษย์ก็เกิดมาจากกิเลสด้วยกันทั้งสิ้น เป็นรูปร่างมาจากความพัวพันแรงดึงดูดของธาตุทั้ง 6 ผสมผสานปรุงแต่งคลุกเคล้ากัน เป็นหญิงบ้าง เป็นชายบ้าง ตามแต่วิบากกรรมเก่า ที่ทำเอาไว้ เพราะฉะนั้นจึงเป็นการยากที่มนุษย์จะสลัดมันทิ้งไปง่ายๆ จึงต้องใช้ปัญญาและสติสัมปชัญญะค่อยๆ พิจารณาอย่างแยบยล และค่อยๆ ลด ละ เลิก ไป ทีละเล็ก ทีละน้อย<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ตามหลักธรรมมักเน้นให้เราปล่อยวางอารมณ์ที่มากระทบทางประสาทสัมผัส เพราะถือว่าอารมณ์ที่มากระทบทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางผิวกาย และทางใจ ล้วนไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืนถาวร มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา กระทบแล้วก็แตกดับสลายหายวับไป ไม่มีสิทธิที่จะจับเอามายึดถือเป็นสมบัติส่วนตัวได้เลย ถ้าเราลุ่มหลง ขาดสติปัญญา ก็จะเผลอตัวหลงเพลิดเพลินเข้าไปในอารมณ์ที่ชอบใจ หงุดหงิดรำคาญปฏิฆะต่อต้านในอารมณ์ที่ไม่พอใจ เท่ากับเรายึดติดมีความหวั่นไหวไปกับอารมณ์ที่มากระทบแล้ว ก็จะเกิดกระแสสมุทัยของความทุกข์ ขึ้นภายในจิต ทำให้จิตเกิดการขุ่นมัว ไม่ประภัสสร ไม่ผ่องใส เกิดภพ ชาติ เกิดเวรกรรม<br><br /> สรุปแล้ว เรายึดมั่นกับสิ่งใด เราก็จะมีทุกข์เพราะสิ่งนั้น<br><br /> เมื่อมีลาภสมบัติ แก้วแหวนเงินทอง ก็เป็นทุกข์ เพราะยึดว่าเป็นของเรา<br><br /> เมื่อไม่มีลาภสมบัติ แก้วแหวนเงินทอง ก็เป็นทุกข์ เพราะยึดว่าเราไม่มีสมบัติเป็นของเรา<br><br /> เมื่อมียศถาบรรดาศักดิ์ ก็เป็นทุกข์ เพราะยึดว่าเป็นของเรา<br><br /> เมื่อไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ ก็เป็นทุกข์ เพราะยึดว่าเราไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เหมือนเขา<br> <br /> เมื่อมีชื่อเสียง ก็เป็นทุกข์กับชื่อเสียงที่มี เพราะยึดติดกับชื่อเสียงว่าเป็นของเรา<br><br /> เมื่อโดนนินทาว่าร้าย ก็เป็นทุกข์ เพราะยึดติดกับคำนินทาว่าร้ายว่าเขา ว่าเรา<br><br />สรุปอีกที ทุกข์ เกิดจาก จิต ไม่มี โยนิโสมนัสสิการ รู้ไม่เท่าทันในอารมณ์ที่มากระทบทางทวาร ทั้งหก เกิดความเห็นผิด คิดเห็นว่าเป็นของของเรา คิดว่าไม่เป็นของของเราแต่เป็นของของเขา<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แต่ถ้าถอนความคิดเห็น ถอนความรู้สึก ออกมาจากมายาแห่งการปรุงแต่งเสีย เป็นผู้ดู ผู้รู้มองเห็นความจริงแท้ ว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงสิ่งปรุงแต่งเกิดขึ้นชั่วคราว แล้วก็แตกสลายไปตามกาลเวลา ไม่เป็นของเรา ไม่เป็นของเขา ไม่เป็นของใครทั้งนั้น สิ่งนั้นสิ่งนี้เป็นธรรมอนัตตา *เป็นธรรมสุญญตา* จิตก็ผ่องใสเป็นประภัสสร ผ่องแผ้ว สวยงามไม่มีที่ติ เป็นแก้วสารพัดนึก เมื่อวางได้ วางเป็น ชีวิตก็เบาใจ เมื่อใจเบา กายก็สบายได้พักผ่อน <strong> โอ พระธรรม </strong>ดีเช่นนี้เอง รู้แบบนี้ศึกษาตั้งนานแล้ว ชีวิตคงไม่ทุกข์ยากลำบากแบบนี้ !!!<br><br /><table cellspacing="0" cellpadding="2" width="100%" border="0"><tbody><tr><br /><td width="50%" valign="top"><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;อันความจริงมีอยู่ทุกแห่งหน<br />มองออกไปล้วนไกลจากสายตา<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;จะมีสักกี่คนที่หวนคิด<br />ศึกษาธรรมชาติลบตัวตน<br /></td><br /><td width="50%" valign="top"><br />ในฝูงชนที่วุ่นวายใฝ่ค้นหา<br />มุ่งไขว้คว้าแต่สิ่งของต้องอารมณ์<br />มองชีวิตเวียนว่ายตายทับถม<br />เพื่อหลุดพ้นวัฏสงสารเอย<br /></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114551690752644806?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145505957969805662006-04-20T10:49:00.000+07:002006-04-20T13:32:18.693+07:00<div align="right">โดย...นาคสิริภิกขุ </div><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ลมหนาวพัดผ่านเป็นระยะ ๆ ในช่วงเดือนธันวา บรรยากาศของการส่งความสุขก็เริ่มขึ้นตามคติของชาวโลก <strong>จากก้นบึ้งของหัวใจหรือว่า ตามค่านิยมยากที่จะเดาได้</strong> เพราะโบราณว่า <strong> “จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้หยั่งถึง”</strong> ส่วนบรรยากาศของสังคมปัจจุบันนั้นดูเหมือนว่า <strong>“ กังลังแย่งที่กันทำกิน แย่งถิ่นกันอยู่ แย่งคู่กันพิศวาส แย่งอำนาจกันเป็นใหญ่เป็นโต ย่อมกันไม่ได้ ให้อภัยกันไม่เป็นแม้ในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ” </strong> ซึ่งเป็นที่มาของปัญหาของสังคมและการแก้ปัญหาที่ไม่มีวันสิ้นสุด<strong> “ผันทนชาดก” </strong> จึงควรที่จะยกมาพิจารณาร่วมกันในฉบับนี้<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ในยุคที่ไม่มีหุ่นยนต์ มีบ้านช่างไม้ตระกูลหนึ่งทำธุรกิจเกี่ยวกับการประกอบรถไม้ขายที่เมืองพาราณสีโดยวัตถุดิบส่วนใหญ่ได้มาจากป่าหิมพานต์ ในป่าใหญ่นั้นมี <strong>“หมีเพลย์บอยเลือดร้อน” </strong>ตัวหนึ่งเที่ยวหาเลี้ยงชีวิตน้อย ๆ ตามสไตล์ของ <strong>“เด็กแนว" เอ๊! "หมีแนว”</strong> อิ่มแล้วก็มักจะมานอนตีพุงให้ลมเป่าตูดใต้ต้นตะคร้อใหญ่เป็นประจำ อยู่มาวันหนึ่ง <strong>ขณะที่มันกำลังนอนฝันหวานกลางวันแสก ๆ อยู่นั้น ได้มีลมบ้าหมูพัดกิ่งไม้แห้งหักตกลงไปถูกกกหูของมันอย่างจัง ตกใจสะดุ้งตื่นด้วยความฉุนสุด ๆ</strong> เหลียวซ้ายแลขวาด้วยคิดว่า <strong>"ใครกล้าบังอาจทำให้วัยรุ่นเซ็งได้ขนาดนี้” </strong> ไม่เห็นใคร เห็นแต่ <strong>“กิ่งไม้แห้งกิ่งเดียว” </strong>วางอยู่ใกล้ ๆ ทำให้เลือดขึ้นหน้าทันที วิ่งเข้าไปใช้เล็บตะกุยต้นตะคร้อใหญ่นั้น พร้อมทั้งตะคอกรุกขเทวดาประจำต้นไม้ว่า <strong>"ไอ้...ข้าทำอะไรให้เจ้า ใบไม่ได้กิน กิ่งไม่ได้หัก แค่มานอนพักเฉย ๆ เจ้ากลับซัดกิ่งไม้ใส่ข้า ทีสัตว์ตัวอื่นมานอนตรงนี้เจ้าไม่ว่าอะไร แค้นนี้ต้องชำระ ฝากไว้ก่อนเถอะ " </strong> ว่าแล้วก็จากไป<br><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ฝนตกขี้หมูไหลคนจัญไรก็มาพบกันจนได้ คนลักรอบตัดไม้ไปขายกับหมีผู้มีความแค้นอยู่ในใจก็เจอะกัน โดยไม่ต้องใช้โทรศัพท์มือถือหรืออีเมล์ <strong>“ไม้ที่ประกอบรถได้สวยและดีที่สุดคือไม้ตะคร้อ หาได้ง่าย ๆ ในป่านี้เพื่อนเอย” </strong>หมีกล่าว พร้อมทั้งชี้ทางเสร็จสับ นักตัดไม้มืออาชีพไม่รอช้าไปถึง กำลังจะลงมือตัด รุกขเทวดาที่ประจำต้นไม้นั้นรู้ทันเลยแปลงตัวเป็นนายพรานเข้ามาถามว่า<strong> “ใครหรือแนะนำให้มาตัดต้นตะคร้อนี้ และไม้นี้ดีอย่างไร”</strong> <strong> “มีหมีตัวหนึ่งแนะนำว่าไม้นี้ประกอบรถดีนักแล”</strong> เมื่อได้คำตอบอย่างนั้นก็แนะต่อว่า<br /> <strong>“ ถ้าจะให้ดีและขัดขึ้นเงาต้องทาด้วยน้ำมันของหมี รีบไปฆ่าหมีเอาน้ำมันก่อนค่อยกลับมาตัดเอา ไม้ไม่หนีไปใหนหรอก แต่หมีอาจจะหนีไปไกล รีบไป” </strong> พวกตัดไม้เปลี่ยนใจไปตามล่าหมีตามคำแนะนำของนายพราน ตั้งนั้นจนบัดนี้หมีกับไม้ตะคร้อก็ผูกเวรจองกรรมจนเป็นเรื่องเล่าขานยอดฮิต<br><br /> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ถ้าหมีใช้ <strong>“สติปัญญานำหน้าอารมณ์โกรธ” </strong>ก็คงจะไม่มี <strong>“ตำนานการจองเวร”</strong> ความสงบร่มเย็นก็จะเกิดขึ้นได้ไม่ยาก ถ้าหากรู้จักคำว่า <strong>“ให้อภัย” </strong><br><br /> <div align="center"><table cellspacing="0" cellpadding="2" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="50%" valign="top"><br /><strong>“ตั้งแต่ไหนไรมาในหล้านี้ </strong> <br /> <strong>แต่ระงับดับเข็นด้วยเวรไม่จอง</strong> <br /></td><td width="50%" valign="top"><br /><strong>เวรไม่มีสงบเย็นด้วยเวรสนอง</strong><br /><strong>นี้เป็นธรรมของเก่าเล่ากันมา"</strong> </td></tr></tbody></table></div><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<strong>“การให้”</strong> ที่ไม่ต้องเสียเงินสักบาทเดียว ไม่จำกัดสถานที่และเวลา ให้ได้ทุกลมหายใจเข้าออกเป็นการให้ที่ทรงคุณค่ามหาศาล ให้แล้วสังคมก็จะร่มเย็น น่าอยู่ มองไปทางไหนก็มีแต่พี่น้องเพื่อนร่วมชะตาเดียวกัน ขอส่งท้ายปีเก่าด้วย<strong> “การให้อภัยกับสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต” </strong> ขอต้อนรับปีใหม่ด้วย <strong>“การแก้ไขข้อผิดพลาดและเริ่มต้นสิ่งใหม่ ๆ ด้วยสติปัญญาแสวงหาความร่วมมือสร้างสรรค์สิ่งดีงาม”</strong> พบกันใหม่ในปี ๒๕๔๙<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114550595796980566?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145361486972578162006-04-18T18:56:00.000+07:002006-04-18T19:02:22.960+07:00“ทำไม จึงมาเป็นผู้บริหารโรงเรียน” ผู้สัมภาษณ์ที่ทรงคุณวุฒิถามดิฉัน <Br><br /> “ ต้องการนำธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มาเป็นเครื่องมือในการบริหารการศึกษา…” ดิฉันตอบอย่างไม่ลังเล เพราะเป็นสิ่งที่มั่นคงในจิตใจของดิฉัน ………<br><br /> ดิฉันเป็นบุตรสาวคนสุดท้อง ของครอบครัว คุณพ่อคุณแม่มีอาชีพทำการเกษตรและค้าขาย เราเป็นครอบครัวใหญ่ มีวิสัยชอบทำบุญใส่บาตรเป็นประจำทุกวัน ลูกๆ ถูกสอนให้ใช้ชีวิตด้วยความอดออม ขยัน อดทน รับผิดชอบ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ พ่อสอนเราให้เป็น “ผู้ให้” คำสอนของพ่อ คือการกระทำมากกว่าคำพูด ลูกๆโชคดีได้แบบอย่างที่ดีงาม ทำให้ชีวิตครอบครัวมีความสุข สะดวกสบายตามธรรมชาติในสวนผลไม้ฝั่งธน สวนของเรามีผลไม้หลากหลายชนิด ที่ขึ้นชื่อคือ ทุเรียน มังคุด กล้วย ส้ม ฯลฯ คุณพ่อจะคัดทุเรียนลูกที่ใหญ่และสวยที่สุดในสวน นำไปถวายพระตามวัดต่างๆ ทุกวัดในละแวกฝั่งธนบุรี เราก็พลอยติดตามพ่อไปด้วย ดิฉันโชคดีมีผู้บังเกิดเกล้าที่เป็นพุทธมามกะอย่างแท้จริง<br><br /> ชีวิตวัยเด็กที่สนุกสนาน มีความสุขตามร่มไม้ในสวนทุเรียนทำให้จิตใจฉันเย็นสงบ รวมทั้งได้รับการหล่อหลอมอย่างดีจากบุพการีผู้ประเสริฐ ดิฉันได้มีโอกาสเรียนหนังสือมากกว่าพี่ๆ อีก 6 คนเพราะพี่ ๆต้องช่วยทำสวน ดิฉันได้เรียนระดับปริญญาโท ที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร รุ่นนั้นสอบได้เพียง 12 คน จำได้ว่าดิฉันเป็นคนที่ 12 วันหนึ่งวิกฤตเข้าสู่ชีวิตฉัน พี่ชายคนกลางเกิดล้มป่วยจำความไม่ได้ อาการเหมือนคนบ้า พยายามจะกระโดดตึก ทำร้ายตัวเอง ตอนนั้นดิฉันทุกข์มาก เป็นความทุกข์ที่ถาโถมอย่างตั้งตัวไม่ติด ไม่เป็นอันเรียน คุณหมอยังค้นหาสาเหตุการป่วยไม่พบ น้ำตาซึมออกมาอย่างไม่รู้ตัว พันเอกหญิงทัศนศรี ไตรยคุณ นักศึกษาที่ร่วมเรียนอยู่ด้วยที่ดิฉันและคุณพ่อยกย่องเคารพนับถือเป็น “กัลยาณมิตร” ได้มาบอกว่า “นุชลองนั่งสมาธิดูสิ ช่วยได้” ฉันไม่มีทางเลือกใด อาศัยความศรัทธาที่มีเป็นการส่วนตัวต่อผู้พัน ที่ดิฉันเรียกว่า “พี่แป๋ว” แนะนำให้เริ่มนั่งสมาธิที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ดิฉันไม่ได้มุ่งอะไร นอกจาก คำพูด หลวงพ่อในเทปว่า “ทำจิตให้สงบนิ่ง หยุดเพียงริ้น กระพือปีก บุญกุศลยิ่งใหญ่กว่าสร้างโบสถ์วิหาร” หลังนั่งสมาธิทุกครั้ง ดิฉันแผ่เมตตา ขอพรให้พี่ชายสุดที่รัก หายป่วย หมอพบสาเหตุที่แท้จริง วันเวลาผ่านไปเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน เป็นปี อาการของพี่ชายดีขึ้นเหมือนอภินิหาร หมอบอกกับแม่ดิฉันว่า โชคดีจริงๆโรคนี้พันคนจะรอดสัก 1 คน วันเวลาที่รอคอย ดิฉันสวดมนต์ ปฏิบัติสมาธิ ทำบุญแผ่กุศลให้พี่โดยไม่เว้นว่าง เมื่อรู้ตัวจะกำหนดสติสัมปชัญญะเสมอๆ ส่งผลบุญ จนเวลาผ่านไปเป็นปี ที่พี่ชายไร้สติเป็นคนบ้า เดินไม่ได้ จากร่างกายซูบผอมเหมือนซากศพหายใจระรวยๆ กลับพลิกฟื้น ดีวัน ดีคืน จำความได้ ทานอาหารได้ สมบูรณ์ขึ้นจนสามารถขับรถได้ ซึ่งพี่ ๆ น้องๆ แทบไม่เชื่อเลย ช่วงที่เริ่มดีขึ้น พอเดินได้ ดิฉันและคุณพ่อพาพี่ชายขึ้นไปบนหอวิปัสสนา วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ฝึกนั่งสมาธิ คุณพ่อนั่งใกล้กับพี่ชาย คุณพ่อเห็นคราบน้ำตาของพี่ชายในช่วงทำสมาธิ ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นความปิติ<br><br /> จากนั้น ครอบครัวเราก็เข้าวัด แบบวัดใจจริงๆ ปฏิบัติธรรมตามรอยบาทพระพุทธองค์ จากปีแรกที่ดิฉันเริ่มต้นปฏิบัติ เมื่อปี 2526 ถึงปัจจุบันก็ 23 ปีแล้ว ดิฉันได้ฝึกกาย วาจา ใจ อย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด ได้รับผลชัดเจน ก้าวพ้นอุปสรรคปัญหาต่าง ๆ และความทุกข์ต่าง ๆไปได้เป็นอย่างดี ย้อนรอยกลับไปรำลึกถึง ด้วยบารมีหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ นับเป็นครูบาอาจารย์ สอนปฏิบัติสมาธิคนแรกของครอบครัวเรา และพระคุณของพันเอกหญิงทัศนศรี ไตรยคุณ (พี่แป๋ว) ผู้ชี้ทางเดินเส้นใหม่ให้ดิฉัน<br><br /> ชีวิตหลังจากได้พบพระธรรมที่แท้จริง ได้รู้จักคุ้นเคยกับคำว่า “หยุด สงบ สว่าง” เกิดดวงสติ สมาธิ ปัญญา เพิ่มขึ้นเป็นลำดับรับรู้ได้ด้วยตนเอง ชีวิตสมบูรณ์อิ่มเอิบด้วยสุขสันติ ที่สงบร่มเย็นสุดจะพรรณนาได้ ดิฉันรู้สึกว่าเป็นหนี้บุญคุณบุคคลมากมาย นับแต่บุพการี ครูอาจารย์ กัลยาณมิตร หรือแม้แต่ผู้มุ่งร้าย รวมทั้งสรรพสัตว์ สรรพสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ดิฉันได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ให้ก้าวเข้าสู่ชีวิตราชการที่เป็นส่วนหนึ่งของ ฝ่ายบริหารสถานศึกษา ดิฉันต้องการทดแทนคุณผู้มีพระคุณ และนำธรรมวิเศษที่ได้ลิ้มรสอร่อยไปเผื่อแผ่แก่ ครู ผู้ปกครอง นักเรียน และสังคม ดิฉันจึงตอบผู้สัมภาษณ์ ก่อนที่จะเข้าสู่วงการบริหารสถานศึกษา ว่า……<br><br /> “ต้องการนำธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มาเป็นเครื่องมือในการบริหารการศึกษา…..”<br />หวังว่าจะเป็นโอกาสแห่ง ”การให้” ที่ประเสริฐ<br><br /><br /> <div align="right"> นุชจรีย์ สุนทรวรรณ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114536148697257816?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145349955573429092006-04-18T15:39:00.000+07:002006-04-18T16:17:38.566+07:00<div align="right">ย.จันทร์ กนฺตาโภ ภิกขุ.</div><br />พระพุทธเจ้าท่านสอนอะไร?<br><br />ฉบับนี้ขอเริ่มต้นด้วยคำถามที่ว่า “พระพุทธเจ้าท่านสอนอะไร?” มองดูจะง่ายๆ แต่อาจจะตอบยากสักหน่อยสำหรับผู้ที่ไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับวัดวาสักเท่าไหร่ ท่านผู้อ่านคงพอจะทราบข้อมูลอยู่บ้างแล้วว่า ในประเทศไทยของเรานั้นมีพี่น้องชาวไทยผู้นับถือพระพุทธศาสนาถึง ๙๔.๗๕ เปอร์เซ็นต์ นี้เป็นข้อมูลจากศูนย์พิทักษ์พระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย ส่วนที่เหลือ ๕.๒๕ เปอร์เซ็นต์ นับถือศาสนาต่าง ๆ เช่น ศาสนาคริสต์,อิสลาม,ฮินดู และซิกส์<br><br />จากข้อมูลดังกล่าว ก็นับว่าเป็นตัวเลขที่สูงอยู่พอสมควร ถึงตัวเลขจะมากหรือน้อยนั่นไม่ใช่ปัญหา แต่ปัญหาสำคัญอยู่ที่ว่าพี่น้องชาวไทยที่นับถือศาสนาของตนนั้น มีสักกี่เปอร์เซ็นต์ที่เข้าใจในหลักคำสอนของศาสนาที่ตนนับถือ และได้นำหลักคำสอนที่ถูกต้องมาปฏิบัติมากน้อยเพียงใด โดยเฉพาะพี่น้องชาวไทยที่เป็นพุทธศาสนิกชน เราอาจไม่เคยตั้งกระทู้ถามตัวเองเลยก็ได้ว่า เราเข้าใจหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาที่เรานับถือมาตั้งแต่เกิดมากน้อยเพียงใด และได้ปฏิบัติตามจนเกิดมรรค-ผล สมควรแก่ธรรมที่ควรได้ควรถึงบ้างแล้วหรือยัง ตรงนี้เป็นปัญหาน่าเป็นห่วง ซึ่งก็มีคำที่หลาย ๆคนได้กล่าวคำสบประมาทพี่น้องชาวพุทธไทยเราว่า เป็นชาวพุทธแต่ในทะเบียนบ้าน เมื่อได้ฟังแล้วไม่เป็นที่สบายใจสักเท่าไหร่ แต่เมื่อพิจารณาดูแล้วก็อาจจริงดังคำที่เขาว่า เพียงแค่ระดับศีลธรรมในสังคมก็มีการล่วงละเมิดกันอย่างเป็นปกติ จนกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าใจว่าเป็นสิ่งถูกต้องไปเสียแล้วก็มี เช่นแหล่งอบายมุข สิ่งมอมเมาต่าง ๆ สถานเริงรมย์ต่าง ๆมากมาย แต่ถึงอย่างไรก็ตามเราก็ยังภูมิใจที่ว่า เรายังเป็นคนที่มีศาสนา แต่จะภูมิใจที่สุดถ้าชาวพุทธของเราเข้าใจในหลักคำสอนและได้นำไปปรับใช้ให้เกิดสันติสุขในวิถีชีวิตสอนลูกหลานให้ดำเนินในสิ่งที่ถูกต้องกันอย่างจริงจัง<br><br />ดังนั้น จึงอยากจะนำเสนอข้อคิดให้แก่พี่น้องชาวพุทธของเรา ถึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ที่น่าสนใจติดตามแต่ก็คิดว่าจะเป็นประโยชน์ในการเรียนรู้ไปพร้อม ๆกัน อาจเป็นการสะกิดให้ดวงประทีปแห่งปัญญาในทางพระพุทธศาสนาลุกโพลงขึ้นมาก็ได้ ในฐานะที่เราท่านทั้งหลายนับถือพระพุทธศาสนามาตั้งแต่จำความได้และเรียกตนเองว่า “ชาวพุทธ” หากมีใครมาถามเราว่า “พระพุทธเจ้าท่านสอนอะไร?, สอนว่าอย่างไร?,และมีวิธีการที่จะปฏิบัติอย่างไร? ท่านจะตอบเขาว่าอย่างไร<br><br />ปัญหานี้ไม่เป็นที่น่าหนักใจสำหรับผู้ที่สนใจใฝ่ศึกษาพระพุทธศาสนาอยู่แล้ว แต่สำหรับผู้ที่ห่างไกลวัดวาสักหน่อย เข้าทำนองที่เขาว่าเป็นชาวพุทธแต่ในทะเบียนบ้าน ก็อาจจะต้องคิดหนักสักหน่อย หรืออาจจะคิดไม่ออกเลยก็เป็นได้ แต่ก็ไม่ว่ากัน ทุกคนมีเหตุผลส่วนตัว และมีเสรีภาพที่จะเลือกสนใจและใส่ใจในสิ่งที่ตนชื่นชอบโดยธรรม แต่ถ้าจะสนใจทางด้านศาสนาบ้างก็เป็นสิ่งที่ไม่เลวนะ ไม่งั้นอาจไม่มีความภูมิใจในศาสนาที่ตนนับถือมาตั้งแต่เกิด คงเสียที่ทีเราได้เกิดมาเป็นชาวพุทธ<br><br />ดังนั้นจะขอนำแนวทางการตอบปัญหาข้อข้องใจดังกล่าว มาเป็นกรณีศึกษาร่วมกันเพื่อทำความเข้าใจที่ถูกต้อง นำไปสู่การปฏิบัติอย่างถูกวิธี ไม่ผิดเพี้ยนไปจากวัตถุประสงค์ ในการศึกษาพระพุทธศาสนา โดยจะขอนำแนวคำตอบของนักปราชญ์ทางพระพุทธศาสนา คือ พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาส ภิกฺขุ) ซึ่งท่านได้ศึกษาค้นคว้าจากพระไตรปิฎกมาเป็นแนวตอบโดยอาศัยหลัก คือ พุทธภาษิตที่ตรัสไว้ในที่ต่าง ๆ เช่น เมื่อถูกถามว่า “พระพุทธเจ้าท่านสอนอะไร?” เราก็อาศัยพุทธภาษิตของพระองค์เองตอบว่า “ดูก่อน ท่านทั้งหลาย ในกาลก่อนแต่นี้ก็ดี เดี๋ยวนี้ก็ดี เราสอนแต่เรื่องทุกข์และเรื่องความดับแห่งทุกข์” ถ้าตอบให้สั้นกว่านั้นก็คือ ท่านสอนเรื่องความดับแห่งทุกข์นั่นเอง<br><br />เป็นไงบ้าง พอเห็นคำตอบแล้ว ความรู้เดิมของบางท่านอาจกลับคืนมาสนับสนุน แล้วอุทานว่า อ๋อ! แต่อย่าลืมว่า เพียงคำตอบสั้น ๆ นี้ทุกคนจะเข้าใจตรงกันหมด หากไม่อธิบายขยายความอาจทำให้เข้าใจเป็นอื่นไปก็ได้ เช่น พระพุทธศาสนามองโลก (ชีวิต) ในแง่ร้ายมองอะไรเป็นทุกข์ไปหมด อาจมีส่วน แต่จริงๆแล้วพระพุทธศาสนามองโลกตามความเป็นจริงมากกว่า เพราะนั่นคือความจริงของชีวิต<br />มีปัญหาถามซ้อนขึ้นมาอีกว่า อะไรคือทุกข์ อะไรคือความดับทุกข์ อาจต้องตอบยาวสักหน่อยโดยอาศัยหลักที่แสดงไว้ในปฐมเทศนา เพื่อความเข้าใจให้ถูกต้องว่าพระพุทธศาสนาไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย แต่มองตามความเป็นจริง ด้วยจิตที่ปรารถนาดี มีความรักคือเมตตา-กรุณา ต่อสรรพสัตว์ ปรารถนาให้สัตว์โลกนี้มีความสุข พ้นจากภัยใหญ่คือความทุกข์ พระพุทธเจ้าจึงสอน หลักธรรม คือ ความจริงอันประเสริฐ ที่เรียกว่า อริยสัจ ๔ ได้แก่:-<br><br />๑. ทุกข์ คือ สภาวะที่ทนอยู่ได้ยาก ได้แก่ ความเกิด, ความแก่, ความตาย, ความโศก, ความร่ำไรรำพัน, ความเสียใจ, ความคับแค้นใจ, ความประสบสิ่งไม่เป็นที่รัก, ความพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก, ความไม่สมปรารถนา, ท่านรวมลงที่ความยึดมั่นถือมั่นในขันธ์ทั้ง ๕ คือ รูป,เวทนา,สัญญา,สังขาร,วิญญาณ,ว่าเป็นตัวทุกข์ เรียกว่าทุกข์กาย-ทุกข์ใจ<br><br />๒. ทุกขสมุทัย คือ เหตุเกิดแห่งทุกข์ ได้แก่ ความหลงเพลิดเพลินยินดีด้วยอำนาจตัณหาราคะที่โน้มเหนี่ยวไปสู่ภพทั้งหลาย อันได้แก่ กามตัณหา ความทะยานอยากในกามทั้งหลาย, ภวตัณหา ความอยากเป็นโน่นเป็นนี่, วิภวตัณหา ความอยากไม่เป็นโน่นเป็นนี่ สรุปก็คือตัวตัณหา ๓ เป็นเหตุให้เกิดความทุกข์ด้วยอำนาจของความทะยานอยากที่ไม่สิ้นสุด<br><br />๓. ทุกขนิโรธ คือ ความดับทุกข์ กล่าวคือ ภาวะที่จิตคลายจากความกำหนัดยินดี สงบระงับ ละทิ้ง สลัดออกซึ่งตัณหาความทะยานอยากดังกล่าวจนไม่มีเหลือ เป็นภาวะที่หลุดพ้น ไม่มีความอาลัยอาวรณ์อีกต่อไป (นิพพาน)<br><br />๔. ทุกขนิโรธคามินี ปฏิปทา คือ ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์ ได้แก่ มรรคมีองค์ ๘ หรือมัชฌิมาปฏิปทา ทางสายกลางที่ชาวพุทธควรดำเนินตาม เพื่อความสิ้นไปแห่งทุกข์ ได้แก่ สัมมาทิฏฐิ ความเห็นชอบ สัมมาสังกัปปะ ความดำริชอบ ทั้ง ๒ ข้อนี้เป็นปัญญาที่ถูกต้องในทางพระพุทธศาสนา, สัมมาวาจา การเจรจาชอบ สัมมากัมมันตะ การทำการงานชอบ สัมมาอาชีวะ การเลี้ยงชีพชอบ ทั้ง ๓ อย่างนี้ เป็นศีล คือความปกติของมนุษย์, สัมมาวายามะ ความเพียรชอบ สัมมาสติ ความระลึกชอบ สัมมาสมาธิ ความตั้งใจมั่นชอบ ทั้ง ๓ อย่างนี้ เป็นสมาธิที่ถูกต้องในทางพระพุทธศาสนา เป็นความหนักแน่นทางจิตใจ รวมเรียกว่า ไตรสิกขา คือสิ่งที่ต้องศึกษาและนำมาปฏิบัติอย่างจริงจัง ได้แก่ ศีล,สมาธิ, ปัญญา<br><br />จะเห็นว่า ทุกคนที่เกิดมาบนโลกนี้ก็มีปัญหา คือความทุกข์ติดตัวมาเหมือน ๆกันตั้งแต่เกิดไม่แตกต่างกันเลย ปัญหาจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งหรือเป็นพื้นฐานของชีวิตมนุษย์ทุกคน ไม่มีใครที่สามารถจะกล่าวได้ว่าตัวเองไม่มีปัญหา เพราะไม่มีใครหนีหรือปฏิเสธความทุกข์ได้ ความทุกข์มีประจำตัวของมนุษย์ทุกคน มันคือวิถีชีวิตของมนุษย์ ถ้าใครปฏิเสธความทุกข์ก็เท่ากับปฏิเสธชีวิตของตนนั่นเอง ดังที่ได้เห็นกันอยู่บ่อย ๆ ว่ามีคนฆ่าตัวตาย กินยาตาย โดดตึกตาย จะมาจากสาเหตุอะไรก็แล้วแต่ สรุปก็คือเขารับไม่ได้ที่จะให้ชีวิตมีปัญหาแบบนี้ เมื่อปฏิเสธปัญหาความทุกข์ก็รุมเร้าหาทางออกไม่ถูก กลายเป็นทำร้ายชีวิตตัวเองในที่สุด<br><br />ดังนั้นในเมื่อมนุษย์ไม่สามารถปฏิเสธปัญหา หรือความทุกข์เหล่านี้ได้ ทางที่ดีที่สุดก็คือ ทำความรู้จักคุ้นเคยกับปัญหา แทนที่จะมองปัญหาว่าเป็นศัตรูของชีวิตที่ไม่อยากจะทำความรู้จักมักคุ้นด้วย ก็กลับมาเผชิญหน้ากับมัน มองมันให้เห็นดุจเป็นมิตรที่อยู่กับเราตลอดเวลา พยายามศึกษาเรียนรู้ให้เข้าใจในตัวตนของเพื่อนสนิทคนนี้ให้แจ่มแจ้ง เราก็จะรู้ว่าจริง ๆ แล้วปัญหาก็ไม่ได้เป็นศัตรูชีวิตของเราอย่างที่เราเข้าใจ แต่จะกลายเป็นเพื่อนสนิทที่คอยตักเตือนไม่ให้เราเป็นคนใช้ชีวิตอย่างประมาท ในทางพระพุทธศาสนาสอนว่า “ทุกข์ เป็นสิ่งที่ควรกำหนดรู้” จริง ๆแล้วที่เราได้ยินได้ฟังว่าทุกข์ ๆนั้น มันคืออะไร บางคนถึงกับไม่อยากได้ยินได้ฟังเสียด้วยซ้ำ เพราะมันทำให้จิตใจหดหู่ ถ้าเรารู้สึกอย่างนี้เท่ากับเราเริ่มปฏิเสธชีวิตของเราเองแล้วหละ เพราะเราไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่พอจะบรรเทาได้บ้างในบางขณะถ้าทำถูกวิธี เมื่อปฏิเสธไม่ได้ บางคนก็หาทางแก้ทุกข์อย่างผิด ๆ เช่น ดื่มเหล้าย้อมใจ เสพสิ่งเสพติด เที่ยวเตร่สถานบันเทิง เริงรมย์เพื่อให้ลืมความทุกข์ วิธีนี้อาจทำให้รู้สึกลืมไปชั่วขณะที่เพลิดเพลิน หรือมึนเมา เมื่อหายเมาปัญหาก็รุมเร้าอีก แล้วไปทำอย่างนั้นอีก ผลสุดท้ายกลายเป็นคนติดอบายมุข ความทุกข์ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เรียกว่าแก้ทุกข์ไม่ถูกวิธี แทนที่จะเป็นการแก้ปัญหา กลับเพิ่มปัญหาให้ทับถมแก่ชีวิตยิ่งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว<br><br />มีคำกล่าวที่ว่า ปัญหามีให้แก้ไข ไม่ใช่ให้แก้ตัว หรือ ปัญหามีไว้ให้แก้ ไม่ใช่มีไว้ให้กลุ้ม เป็นคำพูดที่น่าคิด บางคนเมื่อมีปัญหากลับไปนั่งโทษคนโน้นคนนี้ว่ามาทำให้เราจึงเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แทนที่จะหันกลับมามองที่ตัวเองแต่กลับพยายามแก้ตัวว่าไม่ใช่ต้นเหตุ จึงควรคิดใหม่หันมามองที่ตัวเองบ้างว่าเพราะอะไร แล้วหาสาเหตุว่ามาจากอะไรเมื่อรู้สาเหตุแล้วก็จะได้หาวิธีแก้ไขให้ถูกต้อง พระพุทธศาสนาสอนให้มองเข้าหาตัวเองให้มาก จะได้หมดปัญหา ไม่ต้องไปโทษคนโน้นคนนี้ เพราะความทุกข์มันอยู่ที่เรา ต้องแก้ที่ตัวเรามันจึงจะถูก<br />ฉบับนี้ขอจบลงเพียงแค่นี้ก่อน อ่านต่อฉบับหน้า ขอนำพุทธศาสนสุภาษิตมาเป็นข้อเตือนใจว่า อตฺตนา โจทยตฺตานํ แปลว่า จงเตือนตนด้วยตนเอง.<br><br /><div align="center"><strong><em>จงเตือนตนของตนให้พ้นผิด<br />ตนเตือนจิตตนได้ใครจะเหมือน<br />ตนเตือนตนไม่ได้ใครจะเตือน<br />อย่าแชเชือนรีบเตือนตนให้พ้นภัย.</em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114534995557342909?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145349492254056072006-04-18T15:35:00.000+07:002006-04-18T16:23:47.900+07:00<strong>Walking Meditation</strong><br><br />It is therefore to be emphasized that the act of pulling up the body to the standing posture should be carried out slowly. On coming to an erect position, a note should be made as "standing, standing." If one happens to look around, a note should be made as "looking, seeing," and on walking each step should be noted as "right step, left step" or "walking, walking." At each step, attention should be fixed on the sole of the foot as it moves from the point of lifting the leg to the point of placing it down.<br><br />While walking in quick steps or taking a long walk, a note on one section of each step as "right step, left step" or "walking, walking" will do. In the case of walking slowly, each step may be divided into three sections -- lifting, moving forward and placing down. In the beginning of the exercise, a note should be made of the two parts of each step: as "lifting" by fixing the attention on the upward movement of the foot from the beginning to the end, and as "placing" by fixing on the downward movement from the beginning to the end. Thus the exercise which starts with the first step by noting as "lifting, placing" now ends.<br><br />Normally, when the foot is put down and is being noted as "placing," the other leg begins lifting to begin the next step. This should not be allowed to happen. The next step should begin only after the first step has been completed, such as "lifting, placing" for the first step and "lifting, placing" for the second step. After two or three days this exercise will be easy, and then the yogi should carry out the exercise of noting each step in three sections as "lifting, moving, placing." For the present a yogi should start the exercise by noting as "right step, left step," or "walking, walking" while walking quickly, and by noting as "lifting, placing" while walking slowly.<br><br /><strong>Changing to the Sitting Posture</strong><br><br />While one is walking, one may feel the desire to sit down. One should then make a note as "wanting." If one then happens to look up, note it as "looking, seeing, looking, seeing"; on going to the seat as "lifting, placing"; on stopping as "stopping, stopping"; on turning as "turning, turning." When one feels a desire to sit, note it as "wanting, wanting." In the act of sitting there occur in the body heaviness and also a downward pull. Attention should be fixed on these factors and a note made as "sitting, sitting, sitting." After having sat down there will be movements of bringing the hands and legs into position. They should be noted as "moving," "bending," "stretching," and so forth. If there is nothing to do and if one is sitting quietly, one should then revert to the usual exercise of noting as "rising, falling."<br><br /><strong>Lying Down</strong><br />If in the course of contemplation one feels painful or tired or hot, one should make a note of these and then revert to the usual exercise of noting "rising, falling." If one feels sleepy, one should make a note of it as "sleepy, sleepy" and proceed with the noting of all acts in preparation to lie down: note the bringing into position of the hands and legs as "raising," "pressing," "moving," "supporting"; when the body sways as "swaying, swaying"; when the legs stretch as "stretching, stretching"; and when the body drops and lies flat as "lying, lying, lying."<br><br />These trifling acts in lying down are also important and they should not be neglected. There is every possibility of attaining enlightenment during this short time. On the full development of concentration and knowledge, enlightenment is attainable during the present moment of bending or stretching. In this way the Venerable Ananda attained Arahatship at the very moment of lying down.<br><br />About the beginning of the fourth month after the Buddha's complete passing away, arrangements were made to hold the first council of bhikkhus to collectively classify, examine, confirm and recite all the teachings of the Buddha. At that time five hundred bhikkhus were chosen for this wor0k. Of these bhikkhus, four hundred and ninety-nine were Arahats, while the Venerable Ananda was a sotapanna, a stream-enterer.<br><br />In order to attend the council as an Arahat on the same level with the others, he made his utmost effort to carry on with his meditation on the day prior to the opening of the council. That was on the fourth of the waning moon of the month of Savana (August). He proceeded with mindfulness of the body and continued his walking meditation throughout the night. It might have been in the same manner as noting "right step, left step" or "walking, walking." He was thus occupied with intense contemplation of the processes of mentality and materiality in each step until dawn of the following day, but he still had not yet attained to Arahatship.<br><br />Then the Venerable Ananda thought: "I have done my utmost. Lord Buddha has said: 'Ananda, you possess full perfections (paramis). Do proceed with the practice of meditation. You will surely attain Arahatship one day.' I have tried my best, so much so that I can be counted as one of those who have done their best in meditation. What maybe the reason for my failure?"<br><br />Then he remembered: "Ah! I have been overzealous in keeping solely to the practice of walking throughout the night. There is an excess of energy and not enough concentration, which indeed is responsible for this state of restlessness. It is now necessary to stop walking practice so as to bring energy in balance with concentration and to proceed with the contemplation in a lying position." The Venerable Ananda then entered his room, sat down on his bed, and began to lie down. It is said that he attained Arahatship at the very moment of lying down, or rather at the moment of contemplating as "lying, lying."<br><br />This manner of attaining Arahatship has been recorded as a strange event in the Commentaries, because it is outside the four regular postures of standing, sitting, lying and walking. At the moment of his enlightenment, the Venerable Ananda could not be regarded as strictly in a standing posture because his feet were off the floor, nor could he be regarded as sitting because his body was already at an angle, being quite close to the pillow, nor could he be regarded as lying down since his head had not yet touched the pillow and his body was not yet flat.<br><br />The Venerable Ananda was a stream-enterer and he thus had to develop the three other higher stages -- the path and fruit of once-returning, the path and fruit of non-returning, and the path and fruit of Arahatship in his final attainment. This took only a moment. Extreme care is therefore needed to carry on the practice of contemplation without relaxation or omission.<br><br />In the act of lying down, contemplation should therefore be carried out with due care. When a yogi feels sleepy and wants to lie down, a note should be made as "sleepy, sleepy," "wanting, wanting"; on raising the hand as "raising, raising"; on stretching as "stretching, stretching"; on touching as "touching, touching"; on pressing as "pressing, pressing"; after swaying the body and dropping it down as "lying, lying." The act of lying down itself should be carried out very slowly. On touching the pillow it should be noted as "touching, touching." There are many places of touch all over the body but each spot need be noted only one at a time.<br><br />In the lying posture there are also many movements of the body in bringing one's arms and legs into position. These actions should be noted carefully as "raising," "stretching," "bending," "moving," and so forth. On turning the body a note should be made as "turning, turning," and when there is nothing in particular to be noted, the yogi should proceed with the usual practice of noting "rising, falling." While one is lying on one's back or side, there is usually nothing in particular to be noted and the usual exercise of "rising, falling" should be carried out.<br><br />There may be many times when the mind wanders while one is in the lying posture. This wandering mind should be noted as "going, going" when it goes out, as "arriving, arriving" when it reaches a place, as "planning," "reflecting," and so forth for each state in the same manner as in the contemplation while in the sitting posture. Mental states pass away on being noted once or twice. The usual exercise of noting "rising, falling" should be continued. There may also be instances of swallowing or spitting saliva, painful sensations, hot sensations, itching sensations, etc., or of bodily actions in changing positions or in moving the limbs. They should be contemplated as each occurs. (When sufficient strength in concentration is gained, it will be possible to carry on with the contemplation of each act of opening and closing the eyelids and blinking.) Afterwards, one should then return to the usual exercise when there is nothing else to be noted.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114534949225405607?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1145348360048726832006-04-18T15:16:00.000+07:002006-04-18T18:32:23.146+07:00<strong>วารสารฉบับนี้</strong> ก็ได้นำข่าวกิจกรรมต่างๆของทางวัดมาบอกกล่าวกับสมาชิกทุกท่าน ไม่ว่าจะคอร์สอบรมวิปัสสนากรรมฐานของเยาวชนตามสถาบันการศึกษาต่างๆ หรือคอร์สปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานของโยคีทั่วไปที่สนใจ<br><br />เรื่องแรกที่ขาดไม่ได้ขออนุโมทนากับคณะที่เดินทางไปปฏิบัติธรรมที่ประเทศพม่า สำนักปฏิบัติธรรม อูบัณฑิตตาราม เมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า นำคณะโดยพระมหาธีร์ธวัช ชินวํโส ซึ่งท่านเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดภัททันตะอาสภาราม และแม่ชีขวัญบางกระสอ แม่ชีสุภา รุ่งพิทยาธร พร้อมด้วยคณะประมาณ ๑๐ ท่าน ออกเดินทางเมื่อวันที่ ๑๐ มกราคม ๒๕๔๙ ระยะเวลา ๓ เดือน<br><br />อีกข่าวบรรดาศิษย์ยานุศิษของหลวงพ่อภัททันตะอาสภะฯได้โทรศัพท์มาสอบถามอาการอาพาธของหลวงพ่อบ่อยๆ ตอนนี้อาการของหลวงพ่อก็ดีไม่มีโรคแทรกซ้อน แต่อาการชราภาพทำให้ไม่ค่อยมีเรียวแรงปัจจุบันนี้หลวงพ่ออายุ ๙๕ ปี กำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ วัดมหาธาตุฯ คณะ ๗ ศิษยานุศิษย์ท่านใดจะกราบเยี่ยมอาการของท่านก็เชิญได้ตามเวลาอันสมควร<br><br /><strong>ส่วนข่าวกิจกรรมต่างๆของทางวัดตั้งแต่เดือนมกราคมเป็นต้นมา มีดังนี้</strong><br><br /><strong>วันที่ ๑๔-๑๕ มกราคม</strong> <br>คอร์สอบรมวิปัสสนากรราฐานของนักศึกษามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย นักศึกษา ประมาณ ๒๕๐ คน ในการอบรมทางมหาวิทยาลัยหอการค้าได้ เชิญ อาจารย์ ดร.สนอง วรอุไร มาบรรยายพิเศษด้วย<br><br /><strong>วันที่ ๑๘-๒๐ มกราคม</strong> <br>คอร์สอบรมวิปัสสนากรรมฐานของนักเรียนโรงเรียนบ้านป่าแดงร่วมกับนักเรียนโรงเรียนสมคิดจิตต์วิทยาได้มีเด็กเข้าร่วมรับการฝึกอบรม ประมาณ ๑๖๐ คน<br><br /><strong>วันที่ ๑๐-๑๓ กุมภาพันธ์ </strong> <br>คอร์สอบรมวิปัสสนากรรมฐานซึ่งทางวัดจัดขึ้นเนื่องในวันมาฆบูชาซึ่งเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาและปีนี้ทางสำนักงานพระพุทธศาสนาได้จัดกิจกรรมขึ้น ณ ท้องสนามหลวง และทุกๆครั้งที่จัดกิจกรรมนี้ขึ้น พระอาจารย์สมศักดิ์ โสรโท เจ้าอาวาสก็ได้รับอาราธนิมนต์ไปเผยแผ่ธรรมแนวของการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเพื่อให้โยคีทั่วไปที่สนใจปฏิบัติได้มีความรู้ความเข้าใจมากขึ้นอยู่เป็นประจำทุกปี<br /><div align="center"><strong>ส่วนคอร์สที่เหลืออยู่ในรอบปีนี้มีดังนี้</strong></div><br /><strong>วันที่ ๑๒ มีนาคม- ๒๗ เมษายน</strong> <br> คอร์สปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานของพระนิสิตมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยสงฆ์ได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี โท เอก เมื่อสิ้นปีการศึกษาทางมหาลัยก็เปิดโอกาสให้พระนิสิต/นิสิต เข้าคอร์สปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน สำหรับปีนี้พระนิสิต/นิสิตระดับปริญญาเอกมาอยู่ปฏิบัติจำนวน ๑๖ รูป/ คนรวมระยะเวลา ๔๕ วัน<br><br /><strong>วันที่ ๑๒ - ๑๖ เม.ย. </strong> <br>ปฏิบัติธรรมเนื่องในเทศกาลสงกรานต์ และร่วมทอดผ้าป่ามหากุศลสมทบทุนสร้างศาลาปฏิบัติธรรมเพิ่มเติม ในวันที่ ๑๕ เม.ย. ๔๙<br><br /><strong>วันที่ ๑๑ - ๑๔ พ.ค.</strong> <br>ปฏิบัติธรรมเนื่องในวันวิสาขบูชา<br><br /><strong>วันที่ ๗ - ๑๑ ก.ค.</strong> <br>ปฏิบัติธรรมเนื่องในวันอาสาฬหบูชา<br><br /><strong>วันที่ ๑๓ ก.ค. - ๘ ต.ค.</strong> <br>ปฏิบัติธรรมช่วงฤดูเข้าพรรษาแบบต่อเนื่อง ๓ เดือน<br><br /><strong>วันที่ ๑๑ ส.ค. - ๑๓ ส.ค.</strong> <br>ปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมเกล้าฯ ถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถ เนื่องในวันแม่แห่งชาติ<br><br /><strong>วันที่ ๖ - ๘ ต.ค.</strong> <br>ปฏิบัติเนื่องในวันออกพรรษา และร่วมตักบาตรเทโวในวันที่ ๘ ต.ค.<br><br /><strong>วันที่ ๒๑ -๒๓ ต.ค.</strong><br> ปฏิบัติธรรมเนื่องใน วันปิยมหาราช<br><br /><strong>วันที่ ๓ -๕ พ.ย.</strong> <br>ปฏิบัติธรรมวันลอยกระทง<br><br /><strong>วันที่ ๒ - ๕ ธ.ค.</strong> <br>ปฏิบัติธรรมเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช เนื่องในวันพ่อแห่งชาติ<br><br /><strong>๓๐ ธ.ค. ๔๙ - ๒ ม.ค. ๕๐ </strong> <br>ปฏิบัติธรรม ส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่<br />( ถาม - ตอบ ปัญหาธรรมและสภาวธรรมเกี่ยวกับการปฏิบัติ )<br><br><br /><strong>สำหรับสมาชิกท่านใด </strong>จะเข้ามาปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานก็สามารถมาได้ทุกวัน จะมา วันเสาร์ วันอาทิตย์ มา ๓ วัน ๗ วัน ๑๕ วัน ที่นี่เปิดโอกาสให้ท่านเสมอ ผู้ที่ปฏิบัติใหม่ก็จะมีพระวิปัสสนาจารย์คอยแนะนำ ส่วนผู้ที่ปฏิบัติมานานแล้วก็ปฏิบัติเองในที่พักหรือในศาลาแล้วมาส่งอารมณ์กับพระวิปัสสนาจารย์หรือท่านใดตอนนี้ยังไม่มีโอกาสแต่อยากสนับสนุนผู้ปฏิบัติธรรมในด้านปัจจัย ๔ ก็ติดต่อสอบถามรายละเอียดได้ โทร ๐๓๘-๒๙๒-๓๖๑ ,๐๖-๘๑๙-๘๓๕๘ หรือท่านจะโอนเข้ากองทุนต่างๆของทางวัด ( อยู่ปกหลังของวารสาร ) เพื่อความสะดวก แล้วส่งหลักฐานการโอนทางวัดจะออกใบอนุโมทนาส่งให้<br><br /><strong>ข่าวการกุศล</strong><br />เชิญร่วมทอดผ้าป่าสามัคคีเพื่อสมทบทุนสร้างศาลาปฏิบัติธรรมสงฆ์เพิ่มเติม กำหนดการวันที่ ๑๕ เมษายน ๒๕๔๙ ประธานอุปถัมภ์โดย พลเอกเสรี พุกกะมาน พร้อมด้วยคณะศรัทธาทุกๆท่าน<br><br /><strong>ส่วนท่านที่สนใจฟังธรรมยามเช้า</strong> ก็ยังติดตามฟังได้ที่ คลื่น FM ๙๙.๗๕ MHZ ( สวท. ชลบุรี ) ทุกวันจันทร์ เวลา ๐๕.๐๐น - ๐๕.๓๐น บรรยายโดยพระอาจารย์สมศักดิ์ โสรโท<br><br />ข่าวสารนอกเหนือจากนี้ หรือว่ามีการเปลี่ยนแปลงอย่างไรทางจะแจ้งให้ทราบทางอินเทอร์เนต สุดท้ายก็ขออนุโมทนาสาธุ กับท่านสมาชิกผู้ใฝ่ธรรมทุก ๆ ท่านด้วยเทอญ.<br><br /><br /><div align="right">พบกันใหม่ฉบับหน้า……..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114534836004872683?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>nonghttp://www.blogger.com/profile/13865949239328001434noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16047714.post-1144037990814470712006-04-03T11:17:00.001+07:002010-05-17T13:09:43.255+07:00<span style="font-size:85%;"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" valign="top"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/1600/journal7.jpg"><br /><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/journal7.jpg" border="0" alt="วารสารวัด ฉบับที่ ๗ ประจำเดือน กุมภาพันธ์-เมษายน ๒๕๔๙" /></a></td><td width="60%">วารสารเผยแผ่รายสามเดือน ฉบับที่ ๗<br />สำนักวิปัสสนากรรมฐาน วัดภัททันตะอาสภาราม<br /><br />ติดต่อบอกรับเป็นสมาชิก หรือขอรับได้ฟรีที่<br />สำนักงานเลขานุการวัดภัททันตะอาสภาราม<br />๑๑๘/๑ หมู่ ๑ บ้านหนองปรือ ต.หนองไผ่แก้ว <br />อำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ๒๐๒๒๐<br />โทรศัพท์ ๐๓๘-๑๖๐ ๕๑๒, ๐๓๘-๑๖๐ ๕๐๙<br /><br />หรืออ่านวารสารในแบบออนไลน์<br />โดยเลือกตามสารบัญข้างล่างนี้</td></tr><tbody></table><br /><hr><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" valign="top"><h3>เนื้อหาในเล่ม</h3></td><td width="60%"><a href="" target="_blank"><b>คุยกันก่อน</b></a><br /> - โดย บรรณาธิการ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_18.html" target="_blank"><b>ข่าวสารวัดภัททันตะฯ</b></a><br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114552498124610136.html" target="_blank"><b>วิปัสสนากรรมฐาน</b></a><br /> - โดย พระอธิการสมศักดิ์ โสรโท<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/vipassana-meditation-for-mindfulness.html" target="_blank"><b>Insight Meditation</b></a><br /> - By Ajahn Bhaddanta Asabha<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114534995557342909.html" target="_blank"><b>อนุศาสน์</b></a><br /> - โดย ย.จันทร์ กนฺตาโภ ภิกขุ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114550595796980566.html" target="_blank"><b>นิทานธรรม</b></a><br /> - โดย นาคสิริภิกขุ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114551690752644806.html" target="_blank"><b>ปกิณณกสาระ</b></a><br /> - โดย ปุณยธรรม<br /><br /><a href="" target="_blank"><b>เก็บตก</b></a><br /> - โดย ร่มโพธิ์ป่าจาก<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114536148697257816.html" target="_blank"><b>ประสบการณ์ของใครเอ่ย</b></a><br /> - โดย นุชจรีย์ สุนทรวรรณ<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114552265653178823.html" target="_blank"><b>สะกิดใจ...ท้ายเล่ม</b></a><br /> - คัดมาจากหนังสือเอตทัคคะในพระพุทธศาสนา<br /><br /><a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2006/04/blog-post_114551871955263611.html" target="_blank"><b>กวีธรรม</b></a><br /> - โดย ลูกยายแข<br /></td></tr><tbody></table><br /><hr><br /><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" border="0"><tbody><tr><td width="40%" align="center"><img src="http://photos1.blogger.com/blogger/2915/1508/320/dhammajak.jpg" border="0" alt="" width="85" height="85" /></td><td width="60%" valign="top">ขอเชิญร่วมบริจาคพิมพ์วารสารได้ที่วัด หรือ<br />โอนเข้าบัญชี วัดภัททันตะอาสภาราม<br />เพื่อ "<b>กองทุนเผยแผ่ธรรมะ</b>"<br />ธ.กสิกรไทย บัญชีออมทรัพย์ สาขาบ้านบึง<br />เลขที่บัญชี 117-2-64885-8<br /></td></tr><tbody></table><br /><blockquote><div align="center">บทความร่วมเผยแผ่</div>ผู้ประสงค์จะส่งบทความร่วมเผยแผ่เป็นธรรมทาน สามารถส่งมายัง <a href="http://bhaddanta.blogspot.com/2005/09/blog-post_14.html">คณะผู้จัดทำ</a> ทั้งนี้ ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียน แต่กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ที่จะพิจารณาตีพิมพ์เผยแผ่</blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16047714-114403799081447071?l=bhaddanta.blogspot.com' alt='' /></div>